Ο Πόλεμος της Κορέας που έφερε αντιμέτωπα τα δύο Κορεατικά κράτη

 
Η σύρραξη που έφερε αντιμέτωπα τα δύο Κορεατικά κράτη από τον Ιούνιο του 1950 έως τον Ιούλιο του 1953 και αποτελεί ένα σημαντικό κρίκο στην αλυσίδα του «Ψυχρού Πολέμου».

https://www.sansimera.gr/

Στην μακραίωνη ιστορία της, η Χερσόνησος της Κορέας, που βρίσκεται ανατολικά της Κίνας και βορειοδυτικά της Ιαπωνίας, αποτέλεσε το μήλο της έριδας μεταξύ των δύο αυτών μεγάλων δυνάμεων της περιοχής. Το 1895, η Κορέα απέκτησε την ανεξαρτησία της από την Κίνα, αλλά στις αρχές του 20ου αιώνα Ρωσία και Ιαπωνία ενεπλάκησαν σε ένα αιματηρό πόλεμο (Ρωσο-Ιαπωνικός Πόλεμος 1904-1905) για τη διεκδίκησή της. Οι Ιάπωνες επικράτησαν και με τη Συνθήκη του Πόρτσμουθ (5 Σεπτεμβρίου 1905) κατόρθωσαν να θέσουν υπό την κυριαρχία τους την Κορέα.

 

Η Συνδιάσκεψη της Γιάλτας (4-11 Φεβρουαρίου 1945) αποτέλεσε κομβικό σημείο στην ιστορία της χώρας. Σοβιετική Ένωση και ΗΠΑ ως σύμμαχοι και νικητές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου αποφάσισαν να αναλάβουν τις τύχες της Κορέας από την ηττημένη Ιαπωνία. Η χερσόνησος χωρίστηκε τεχνητά στον 38ο Παράλληλο και δημιουργήθηκαν δύο κράτη: Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας ή Βόρεια Κορέα με ηγέτη τον κομμουνιστή Κιμ Ιλ Σουνγκ και η Αστική Δημοκρατία της Κορέας ή Νότια Κορέα με επικεφαλής τον αυταρχικό φασίστα Σίνγκμαν Ρι.

 

Στην πορεία του χρόνου τα δύο κράτη, που εκπροσωπούσαν δύο διαφορετικούς κόσμους, επιζητούσαν την επανένωση της Κορέας το καθένα προς όφελός του. Η Σοβιετική Ένωση είχε καταστήσει πανίσχυρο τον βορεοκορεατικό στρατό με σύγχρονα άρματα μάχης και αεροπλάνα, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν παραμελήσει σημαντικά τον στρατό των Νοτιοκορεατών.

Η Σύρραξη

Στις 4 π.μ. της 25ης Ιουνίου 1950 ο βορειοκορεατικός στρατός πέρασε τη μεθόριο του 38ου παραλλήλου από 11 σημεία, αιφνιδιάζοντας πλήρως Νοτιοκορεάτες και Αμερικανούς. Μέσα σε τρεις μέρες, τα στρατεύματα του Κιμ Ιλ Σουγκ είχαν καταλάβει τη Σεούλ και σχεδόν όλο το νοτιοκορεατικό έδαφος, με εξαίρεση την περιοχή γύρω από το λιμάνι του Πουσάν στα ανατολικά της χώρας.

Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ επελήφθη αμέσως της υποθέσεως και διέταξε την κατάπαυση του πυρός και την απόσυρση των δυνάμεων της Βόρειας Κορέας στον 38ο παράλληλο. Με παρέμβαση των ΗΠΑ, κάλεσε τα κράτη - μέλη του Οργανισμού να στείλουν στρατιωτική βοήθεια στη Νότιο Κορέα. Η Σοβιετική Ένωση έχασε την ευκαιρία να θέσει βέτο, αφού εκείνη την περίοδο απείχε από τις εργασίες του Οργανισμού.

Δεκαπέντε κράτη ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του ΟΗΕ και έστειλαν δυνάμεις τους στη Νότιο Κορέα για την απόκρουση της «ερυθράς απειλής» (Ελλάδα, Αυστραλία, Βέλγιο, Καναδάς, Κολομβία, Αιθιοπία, Γαλλία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Νέα Ζηλανδία, Φιλιππίνες, Νότιος Αφρική, Ταϊλάνδη, Τουρκία, Μεγάλη Βρετανία και ΗΠΑ). Πέντε αρκέστηκαν στην παροχή ιατρικού και υγειονομικού υλικού (Δανία, Ιταλία, Σουηδία, Νορβηγία, Ινδία), ενώ η γειτονική Ιαπωνία παρείχε στρατιωτικές διευκολύνσεις στις αμερικανικές δυνάμεις, που στάθμευαν στο έδαφός της.

Το εκστρατευτικό σώμα της χώρας μας αποτελείτο από ένα τάγμα πεζικού αυξημένης δύναμης, ένα σμήνος μεταγωγικών αεροπλάνων και μικρά βοηθητικά κλιμάκια, συνολικής δύναμης 1263 ανδρών. Οι Αμερικανοί επενέβησαν πρώτοι με τις δυνάμεις τους που στάθμευαν στην Ιαπωνία. Το γενικό πρόσταγμα είχε ο στρατηγός Ντάγκλας Μακ Άρθουρ.

Ο Πόλεμος της Κορέας χωρίζεται σε τέσσερις περιόδους:

·    25 Ιουνίου - 15 Σεπτεμβρίου 1950: Χαρακτηρίζεται από την Βορειοκορεατική προέλαση και τις ανασχετικές κινήσεις Νοτιοκορεατών και των ΗΠΑ.

·    16 Σεπτεμβρίου - 25 Νοεμβρίου 1950: Στις 16 Σεπτεμβρίου 1950, οι ΗΠΑ αποβιβάζουν ένα ολόκληρο σώμα στρατού στο Ίντσον, στα νώτα των βορειοκορεατικών δυνάμεων και τις αποκόπτουν. Η Σεούλ επανακαταλαμβάνεται στις 26 Σεπτεμβρίου 1950 και επιτυγχάνεται η σύνδεση με τις δυνάμεις του Πουσάν. Γρήγορα, οι Βορειοκορεάτες υποχωρούν στον 38ο παράλληλο. Ο Μακάρθουρ είχε εντολή από τον Πρόεδρο Τρούμαν να μην επιχειρήσει κατά της γειτονικής Κίνας και να παραμείνει αυστηρά εντός του Κορεατικού εδάφους.

·        26 Νοεμβρίου 1950 - 10 Ιανουαρίου 1951: Στον πόλεμο μπαίνουν και οι Κινέζοι, που ενισχύουν με 189.000 άνδρες τον Βορειοκορεατικό Στρατό. Εξοντώνουν μια αμερικανική μεραρχία και αναγκάζουν τους Αμερικανούς να αποτραβηχτούν στον 38ο παράλληλο. Η επιμονή του Μακάρθουρ να μεταφέρει τον πόλεμο στην Κίνα προκαλεί την αντίδραση της πολιτικής ηγεσίας των ΗΠΑ και την αντικατάστασή του από τον στρατηγό Ρίτζγουεϊ τον Απρίλιο του 1951. Από τις αρχές του 1951 αρχίζει να επιχειρεί και το Ελληνικό Εκστρατευτικό Σώμα.

·    Απρίλιος 1951 - 27 Ιουλίου 1953: Έπειτα από πέντε μηνών σκληρές μάχες, το μέτωπο σταθεροποιείται στον 38ο παράλληλο, γεγονός που επέτρεψε στην έναρξη διαπραγματεύσεων ειρήνευσης και την υπογραφή ανακωχής στις 27 Ιουλίου 1953.

Οι συνολικές απώλειες και των δύο στρατοπέδων έφθασαν τα 2 εκατομμύρια ψυχές, ενώ κάποιοι αναλυτές τις ανεβάζουν σε 4 εκατομμύρια.

Στο πεδίο της μάχης έχασαν τη ζωή τους περίπου 350.000 άνδρες των Νοτιοκορεατών και των Συμμάχων τους Άγγλων, Γάλλων και ΗΠΑ και 430.000 τραυματίστηκαν, ενώ για τους Βορειοκορεάτες οι νεκροί ήταν 400.000 και οι τραυματίες τους 480.000. Το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος, με 250 νεκρούς και 614 τραυματίες.

Παρά τη μεγάλη της διάρκεια και τις ισχυρές δυνάμεις που ενεπλάκησαν, η σύρραξη αυτή, που έγινε σε μια περίοδο κορύφωσης του Ψυχρού Πολέμου, είχε όλα τα χαρακτηριστικά μιας «περιορισμένης σύρραξης». Στην πραγματικότητα ήταν μια έμμεση αναμέτρηση Σοβιετικής Ένωσης και ΗΠΑ. Ο Πόλεμος της Κορέας θεωρητικά δεν έχει λήξει μέχρι τις μέρες μας, καθώς δεν έχει υπογραφεί συνθήκη ειρήνης. Οι αμερικανικές δυνάμεις παραμένουν κατά χιλιάδες στη Νότιο Κορέα, κυρίως στην αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη του 38ου παραλλήλου.

 

Η Αγγλία αρνείται την επιστροφή 31 τόνους χρυσού στη Βενεζουέλα παρά την ανθρωπιστική κρίση

Βαρβαρότητα - Η Αγγλία αρνείται την επιστροφή 31 τόνους χρυσού στη Βενεζουέλα παρά την ανθρωπιστική κρίση – Χρειάζεται άμεσα 50 δισεκατομμύρια δολάρια

https://www.bankingnews.gr/diethni/articles/890528/athliotita-i-vretania-den-epistrefei-sti-venezouela-31-tonous-xrysoy-para-tin-anthropistiki-krisi-xreiazetai-amesa-50-dis

Ο χρυσός βρίσκεται εδώ και χρόνια στα υπόγεια θησαυροφυλάκια της Bank of England, μετά την απόφαση των βρετανικών αρχών να μπλοκάρουν την επιστροφή του στο Καράκας, στο πλαίσιο της πολιτικής αντιπαράθεσης σχετικά με το ποια κυβέρνηση της Βενεζουέλας αναγνωρίζει το Ηνωμένο Βασίλειο ως νόμιμη

Η βρετανική κυβέρνηση εξακολουθεί να μην επιτρέπει στη Βενεζουέλα να αποκτήσει πρόσβαση σε περίπου 31 τόνους χρυσού, αξίας σχεδόν 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων, οι οποίοι παραμένουν φυλασσόμενοι στα θησαυροφυλάκια της Bank of England, παρά τη σοβαρή ανθρωπιστική κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα μετά τους δύο καταστροφικούς σεισμούς του Ιουνίου.

Σύμφωνα με ανάλυση του CNN, το Λονδίνο εξακολουθεί να αρνείται την αποδέσμευση των αποθεμάτων, καθώς δεν αναγνωρίζει τις αρχές της Βενεζουέλας που ζητούν την επιστροφή τους.

Η απόφαση αυτή διατηρεί σε εκκρεμότητα μία από τις πλέον πολύχρονες διαμάχες γύρω από τα κρατικά αποθέματα χρυσού που φυλάσσονται στο εξωτερικό.

Ο χρυσός βρίσκεται εδώ και χρόνια στα υπόγεια θησαυροφυλάκια της Bank of England, μετά την απόφαση των βρετανικών αρχών να μπλοκάρουν την επιστροφή του στο Καράκας, στο πλαίσιο της πολιτικής αντιπαράθεσης σχετικά με το ποια κυβέρνηση της Βενεζουέλας αναγνωρίζει το Ηνωμένο Βασίλειο ως νόμιμη.

Η στάση αυτή παραμένει αμετάβλητη ακόμη και μετά τη φυσική καταστροφή που έπληξε τη χώρα στις 24 Ιουνίου, όταν δύο ισχυροί σεισμοί, μεγέθους 7,2 και 7,5 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, προκάλεσαν εκτεταμένες καταστροφές στο βόρειο τμήμα της Βενεζουέλας και στην ευρύτερη περιοχή του Καράκας.

Τεράστιο το οικονομικό κόστος από τον σεισμό, στα 50 δισ. δολ. οι άμεσες ανάγκες 

Σύμφωνα με προκαταρκτική εκτίμηση της Παγκόσμιας Τράπεζας, οι άμεσες υλικές ζημιές ανέρχονται σε περίπου 19,6 δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ το συνολικό κόστος αποκατάστασης και ανασυγκρότησης ενδέχεται να προσεγγίσει τα 50 δισεκατομμύρια δολάρια. 

Οι αρχές της Βενεζουέλας κάνουν λόγο για περίπου 5.000 νεκρούς, 17.000 τραυματίες και σχεδόν 18.000 ανθρώπους που έχασαν τα σπίτια τους, με τις κατοικίες να αντιπροσωπεύουν σχεδόν το μισό των συνολικών ζημιών.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η μεταβατική πρόεδρος της χώρας Delcy Rodríguez απηύθυνε δημόσια έκκληση προς τον βασιλιά Κάρολο Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, ζητώντας να διευκολύνει την επιστροφή των αποθεμάτων χρυσού ώστε να χρηματοδοτηθεί η ανοικοδόμηση των σεισμόπληκτων περιοχών.

«Αυτός ο χρυσός ανήκει στον λαό μας και πρέπει να χρησιμοποιηθεί για να αντιμετωπιστούν οι τραγικές συνέπειες αυτής της διπλής φυσικής καταστροφής. Η Βενεζουέλα διαθέτει τους πόρους για να σταθεί ξανά στα πόδια της», δήλωσε η Rodríguez σε κρατική τηλεόραση.

Παρότι ο Βρετανός μονάρχης δεν έχει θεσμικό ρόλο στη διαχείριση οικονομικών ή πολιτικών διαφορών, η έκκληση της κυβέρνησης της Βενεζουέλας υπογραμμίζει τη σημασία που αποδίδει στην απελευθέρωση των αποθεμάτων.

Η αντιπαράθεση με τον Nicolás Maduro

Η υπόθεση ξεκίνησε μετά τις προεδρικές εκλογές του 2018, όταν το Λονδίνο αρνήθηκε να αναγνωρίσει τον τότε πρόεδρο Nicolás Maduro ως νόμιμο αρχηγό του κράτους. Ακολούθησε πολυετής δικαστική διαμάχη σχετικά με το ποια διοίκηση της Κεντρικής Τράπεζας της Βενεζουέλας είχε το δικαίωμα να διαχειρίζεται τα αποθέματα χρυσού που βρίσκονται στη Βρετανία.

Στο μεταξύ, το πολιτικό σκηνικό έχει αλλάξει σημαντικά.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο Maduro συνελήφθη από αμερικανικές δυνάμεις τον Ιανουάριο και μεταφέρθηκε στη Νέα Υόρκη, ενώ η Delcy Rodríguez ανέλαβε καθήκοντα μεταβατικής προέδρου, επιχειρώντας παράλληλα την αποκατάσταση των σχέσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το άνοιγμα της πετρελαϊκής βιομηχανίας της χώρας σε αμερικανικές επενδύσεις.

Παρά τις εξελίξεις αυτές, η βρετανική κυβέρνηση εξακολουθεί να μην αναγνωρίζει τη νέα ηγεσία της Βενεζουέλας και δεν έχει δεσμευθεί για την επιστροφή του χρυσού.

Το ζήτημα έχει προκαλέσει αντιδράσεις και στο εσωτερικό του Ηνωμένου Βασιλείου.
Στις 29 Ιουνίου, ομάδα Βρετανών βουλευτών κατέθεσε πρόταση στο Κοινοβούλιο ζητώντας από την κυβέρνηση να προχωρήσει άμεσα στην αποδέσμευση των αποθεμάτων, επισημαίνοντας ότι η αξία τους –περίπου 3 δισεκατομμύρια στερλίνες – θα μπορούσε να αξιοποιηθεί για την κάλυψη των τεράστιων αναγκών αποκατάστασης των περιοχών που έχουν πληγεί απ' τους δυο καταστροφικούς σεισμούς του Ιουνίου.

Την πρωτοβουλία υπέγραψαν, μεταξύ άλλων, οι: 
1) Jeremy Corbyn, 
2) John McDonnell, 
3) Diane Abbott, 
4) Richard Burgon και 
5) Zarah Sultana.

Αξιοσημείωτο είναι ότι η βρετανική ανθρωπιστική βοήθεια προς τη Βενεζουέλα ανέρχεται σε μόλις 2 εκατομμύρια στερλίνες, ποσό που απέχει σημαντικά από την αξία των δεσμευμένων αποθεμάτων χρυσού.

Την ίδια στιγμή, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) επέτρεψε πρόσφατα στη Βενεζουέλα να χρησιμοποιήσει 346 εκατομμύρια δολάρια από τα δικά της αποθεματικά για την αντιμετώπιση των επειγουσών ανθρωπιστικών αναγκών και της ανοικοδόμησης.

Το Ταμείο διευκρίνισε ότι τα κεφάλαια προέρχονται από ήδη καταβεβλημένα αποθεματικά της χώρας και όχι από νέο δανεισμό.

Ωστόσο, η υπόθεση του χρυσού παραμένει ανοιχτή και ιδιαίτερα πολιτικά ευαίσθητη.

www.bankingnews.gr

Ο Ιωσήφ Στάλιν την 18η Ιουλίου 1941 θέτει στον Τσώρτσιλ το ζήτημα για την οργάνωση ενός δεύτερου μετώπου, ενάντια στους ναζί.

 

Praxis Review

"Δεν ημπορούμε λοιπόν να υποσχεθούμε τίποτε σχετικά με το ζήτημα τούτο": Σαν σήμερα, 18 Ιουλίου 1941, ο Ιωσήφ Στάλιν θέτει στον Τσώρτσιλ το ζήτημα για την οργάνωση ενός δεύτερου μετώπου, ενάντια στους ναζί.

Παρά τις προσπάθειες της Σοβιετικής ηγεσίας για μια σαφή δέσμευση, αναφορικά με το χρόνο που το δεύτερο μέτωπο θα γινόταν πραγματικότητα στην πράξη οι δυτικοί "σύμμαχοι" δεν έκαναν τίποτα.

12 Απριλίου 1942 η Σοβιετική κυβέρνηση πήρε πρόσκληση από τον Ρούσβελτ να στείλει στην Ουάσιγκτον αντιπροσωπεία για να συζητηθούν οι τρόποι παροχής στρατιωτικής βοήθειας στην ΕΣΣΔ.

Για την πρωτοβουλία του αυτή ο Αμερικανός πρόεδρος επικαλούνταν πίεση της κοινής γνώμης στις ΗΠΑ. Έγραφε σε επιστολή του Τσώρτσιλ (3 Απρίλη 1942): "Ο λαός σας και ο ιδικός μου απαιτούν τη δημιουργία ενός νέου μετώπου για να αλαφρύνουν τους Ρώσους από την πίεση που δέχονται, και οι λαοί μας είναι αρκετά πληροφορημένοι επίσης για να καταλαβαίνουν ότι οι Ρώσοι σκοτώνουν σήμερα περισσότερους Γερμανούς και καταστρέφουν περισσότερο υλικό από όσο εσείς και εμείς ηνωμένοι".

Ο Τσώρτσιλ όμως, μετά από διάφορα ήξεις - αφίξεις, έγραψε στους Σοβιετικούς: "Δεν ημπορούμε λοιπόν να υποσχεθούμε τίποτε σχετικά με το ζήτημα τούτο, αν όμως θεωρήσωμε την επιχείρηση δικαιολογημένη και σκόπιμη, δε θα διστάσωμε να εφαρμόσωμε τα σχέδιά μας".

Δηλαδή την ώρα που εκατομμύρια Σοβιετικοί έδιναν την ζωή τους ενάντια στον ναζισμό, την ώρα που τα αντιφασιστικά κινήματα στις κατεχόμενες ώρες έχαναν αμέτρητους αγωνιστές στον αντιφασιστικό αγώνα, οι ιμπεριαλιστές δήλωναν κυνικά ότι θα επέμβουν όποτε..τους συμφέρει.

Όταν οι ήρωες του Στάλινγκραντ πολεμούσαν τον ναζισμό, ΗΠΑ και Βρετανία στην ουσία έβλεπαν..ευκαιρία για αμοιβαία εξασθένηση της ΕΣΣΔ και της Γερμανίας που θα τους έδινε τη δυνατότητα και να ξεμπερδεύουν με το Εργατικό Κράτος της ΕΣΣΔ και να μοιράσουν τις παγκόσμιες αγορές αναμεταξύ τους, χωρίς έναν μεγάλο ανταγωνιστή, όπως ήταν η Γερμανία.

Ετσι, αρνήθηκαν να ανοίξουν ένα δεύτερο μέτωπο στην Ευρώπη και έδωσαν τη δυνατότητα στο Χίτλερ να συγκεντρώσει στο Ανατολικό μέτωπο τεράστιο αριθμό δυνάμεων και πολεμικού υλικού.

Μάλιστα, ο Τσώρτσιλ ταξίδεψε ο ίδιος στη Μόσχα για να ξεκαθαρίσει στον Στάλιν ότι μέσα στο 1942 ΗΠΑ και Βρετανία δεν θα προχωρούσαν σε άνοιγμα του δευτέρου μετώπου!

Γράφει ο Τσώρτσιλ για τις σκέψεις του ενω ταξίδευε: "Σκεπτόμουν την αποστολή που με έφερνε στο θλιβερό αυτό μπολσεβικικό κράτος. Αλλοτε, είχα προσπαθήσει με όλες τις δυνάμεις μου να το στραγγαλίσω. Ποιο ήταν τώρα το καθήκον μου; Ο στρατηγός Ουέιβελ τα ανακεφαλαίωσε όλα σε ένα ποίημα με πολλές στροφές, που τελείωνε με τις λέξεις: "Οχι δεύτερο μέτωπο το 1942".

Ήταν τόσο απροκάλυπτη η άρνηση των δυτικών "συμμάχων" να ανοίξουν δεύτερο μέτωπο, που εξέπληξε ακόμα και τους ναζί.

Ο Μπαίσιλ Χένρυ Λίντελ Χαρτ, Βρετανός αξιωματικός, στρατιωτικός θεωρητικός και ιστορικός γράφει, αναφερόμενος σε μια συζήτησή του, μετά τον πόλεμο,με το Γερμανό αρχιστράτηγο στρατάρχη Ρούντστετ: "Ηρώτησα τον στρατάρχην εάν είχεν αναμείνει μίαν συμμαχικήν απόβασιν εις την Δύσιν εις άλλας χρονολογίας προ εκείνης, καθ' ην αυτή έλαβε πράγματι χώραν. Μου απάντησε: "Εξεπλάγην διατί δεν επιχειρήσατε απόβασιν το 1941, όταν οι στρατοί μας είχον προχωρήσει βαθέως εντός της Ρωσίας".

Τελικά οι δυτικοί πραγματοποίησαν επέμβαση τρία χρόνια μετά, μόνο όταν ο πόλεμος είχε μπεί στο τελικό του στάδιο, οι Σοβιετικοί (με αμέτρητες θυσίες) είχαν απωθήσει τους ναζί και οι ιμπεριαλιστές φοβόντουσαν ότι η προέλαση του Κόκκινου Στρατού θα έβαζε σε κίνδυνο την ύπαρξη τους στην Ευρώπη.

Ενω η ανθρωπότητα ζούσε τα πρωτοφανή εγκλήματα του ναζισμού, οι "δημοκράτες" καπιταλιστές είχαν, αντικειμενικά, παραχωρήσει στον Χίτλερ και το έδαφος και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές για να συνεχίσει τον πόλεμο (και τα εγκλήματα σε όλη την Ευρώπη).

Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια για τον αστικό "αντιφασισμό" του ΒΠΠ. Ο κάλπικος αστικός "αντιφασισμός" επιβεβαιώνεται και από τα γεγονότα πριν και μετά τον πόλεμο, μέχρι σήμερα, που οι αστοί ξεπλένουν τον ναζισμό με αντικομμουνισμό και "θεωρίες των άκρων".

Όπως έλεγε και ο Μπρέχτ: "Όποιος δε θέλει να εγκαταλείψει την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, όχι μονάχα δε θ’ απαλλαγεί από το φασισμό, αλλά θα τον χρειάζεται...ο μοναδικός, πραγματικός εχθρός του φασισμού είναι ο κομμουνισμός".

Η παρέλαση των ηττημένων Γερμανών ΝΑΖΙ της Βέρμαχτ στη Μόσχα

 

Μόσχα, 17 Ιουλίου 1944. Η παρέλαση των ηττημένων

 Ο διεστραμμένος σχιζοφρενής Αδόλφος Χίτλερ είχε όνειρο και σκοπό να δει την παρέλαση της Βέρμαχτ και τα SS των ΝΑΖΙ στη Μόσχα, μάλιστα ετοιμαζόταν γι' αυτό και πράγματι την είδε! Αλλά πώς;;;;

Στρατιώτες, αξιωματικοί και στρατηγοί του στρατού "Κέντρου" της ΝΑΖΙστικής Βέρμαχτ επιτέλους είδαν την Μόσχα αλλά ως αιχμάλωτοι.

80.000 ηττημένοι Γερμανοί στρατιωτικοί "περιηγήθηκαν" στους δρόμους της πόλης υπό συνοδεία, το γεγονός που έμεινε γνωστό ως «η παρέλαση των ηττημένων» αν και η ονομασία που είχε δώσει η NKVD ήταν «το μεγάλο βαλς»

Στην συνέχεια, υπό τα χειροκροτήματα των Μοσχοβιτών, όλοι οι δρόμοι πλύθηκαν με νερό για να "φύγει η πράσινη μούχλα".

Από ραδιοφωνικό ρεπορτάζ του Γάλλου συγγραφέα Jean-Richard Blok για τους συμπατριώτες του:

«Μόλις τους είδα όλους, 80.000! Τα απομεινάρια του Γερμανικού ΝΑΖΙστικού στρατού και των συμμάχων τους του ΑΞΟΝΑ στο “Κέντρο”'. Αιχμάλωτοι από κοντά, Βιτέμπισκ, Μπομπρούισκ, Mινσκ...

Βγήκα να τους κοιτάξω, όπως όλοι οι Ρώσοι Μοσχοβίτες.
Το ραδιόφωνο καλεί για ηρεμία. Υπερβολικά μέτρα ασφαλείας.
Το πλήθος της Μόσχας εντυπωσιάζει με την αξιοπρεπή συμπεριφορά του...

Ο καιρός ήταν καλός, και οι Μοσχοβίτες ήταν ντυμένοι με λευκά λινά κοστούμια και ελαφριά φορέματα.

Ένα γήινο, γκριζόμαυρο "ποτάμι" αιχμαλώτων ΝΑΖΙστών κυλούσε ανάμεσα σε δύο όχθες από ανθρώπους και ο ψίθυρος των φωνών, που συγχωνεύονταν, θρόιζε σαν καλοκαιρινό αεράκι.

Αυτοί οι χιλιάδες άνθρωποι μόνον μια φορά πέρασαν τα σύνορα της περιφρονητικής ενατένισης.

Καθώς πέρασε και η τελευταία σειρά των ΝΑΖΙστών, εμφανίστηκαν ψεκαστήρες, που άστραφταν από ασήμι και ψέκαζαν την άσφαλτο με απολυμαντικό - αντισηπτικό υγρό για να καθαρίσει ο δρόμος από τη ΝΑΖΙστική χολέρα κι από μόλυνση.

Τότε ήταν που ο ρωσικός λαός ξέσπασε σε γέλια.
Και όταν ένας γίγαντας γελάει, κάτι σημαίνει ...»

 

Θεοδώρα (500 μ.χ.–548 μ.χ.): Η όμορφη πόρνη που έγινε αυτοκράτειρα

Ξεκίνησε ως κωμική ηθοποιός, συνέχισε ως πόρνη πολυτελείας κι έφτασε να γίνει αυτοκράτειρα του Βυζαντίου, όταν παντρεύτηκε τον Ιουστινιανό τον Μέγα.

 Η Θεοδώρα ήταν σύζυγος του αυτοκράτορα του Βυζαντίου Ιουστινιανού. Γεννήθηκε περίπου το 500 μ.Χ. από ταπεινή οικογένεια. Ο πατέρας της, Ακάκιος, με καταγωγή από την Κύπρο, ήταν αρκουδιάρης σε τσίρκο και η μητέρα της πιθανότατα ηθοποιός.

 

Η Θεοδώρα ξεκίνησε ως κωμική ηθοποιός διασκεδάζοντας τα πλήθη στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης και συνέχισε ως πόρνη πολυτελείας, εκμεταλλευόμενη την ομορφιά της. Ανέβηκε στα υψηλά στρώματα της βυζαντινής κοινωνίας, όταν έγινε ερωμένη του αξιωματούχου Εκηβόλου, κυβερνήτη της Πενταπόλεως στην Αφρική. Μαζί του έκανε το μοναδικό της παιδί, προτού χωρίσουν και η Θεοδώρα επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη.

 

Ο γάμος με τον Ιουστινιανό και η άνοδος στο θρόνο

Ζώντας μία μάλλον φτωχική ζωή, θα γνωρίσει τον κατά δεκαπέντε χρόνια μεγαλύτερό της Ιουστινιανό, συγκλητικό και ανιψιό του αυτοκράτορα Ιουστίνου, ο οποίος θαμπωμένος από την ομορφιά της θα την παντρευτεί το 523, παρά τις αντιδράσεις της κοινωνικής του τάξης και της θείας του αυτοκράτειρας Ευφημίας.

Τέσσερα χρόνια αργότερα συναντάμε τον Ιουστινιανό στο ύπατο αξίωμα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Από την πρώτη στιγμή, η νεαρή αυτοκράτειρα Θεοδώρα δεν συμβιβάζεται με τα συζυγικά της καθήκοντα, αλλά διεκδικεί μερίδιο στην άσκηση της εξουσίας.

 

Γυναίκα με ισχυρή θέληση και ηγετικές ικανότητες, «υπερίσχυε σε ευφυΐα από οποιονδήποτε άνδρα στην Αυλή», σύμφωνα με τον αυλικό Ιωάννη Λυδό. Θα παίξει αποφασιστικό ρόλο στη Στάση του Νίκα, όταν θα πείσει τον άβουλο Ιουστινιανό να χρησιμοποιήσει τον στρατό για την καταστολή της λαϊκής εξέγερσης.

 

Πρώιμη φεμινίστρια και οπαδός του Μονοφυσιτισμού

Από πολλούς μελετητές η Θεοδώρα θεωρείται μία πρώιμη φεμινίστρια, καθώς με σειρά μέτρων προσπάθησε να αναβαθμίσει τη θέση της γυναίκας στην αυτοκρατορία. Άλλαξε τον νόμο που απαγόρευε τον γάμο ευγενών με γυναίκες κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων, όπως η ίδια, υπήρξε υπέρμαχος των αμβλώσεων, φρόντισε να μην τιμωρούνται όσες διέπρατταν μοιχεία, απαγόρευσε την αναγκαστική πορνεία, έδωσε στις γυναίκες περισσότερα δικαιώματα στην περίπτωση διαζυγίου, τους επέτρεψε να έχουν περιουσιακά δικαιώματα, ενώ ενεργοποίησε τη θανατική ποινή για τους βιαστές.

Η Θεοδώρα, κατά την παραμονή της στην Αφρική, όταν συζούσε με τον Εκήβολο, μυήθηκε στον Μονοφυσιτισμό (αίρεση χριστιανική, που αναγνωρίζει μόνο τη θεία φύση του Χριστού), στον οποίο παρέμεινε πιστή καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής της και προστάτευσε πολλούς λειτουργούς του από διωγμούς.

 

Η Θεοδώρα πέθανε στις 28 Ιουνίου 548 μ.χ., σε ηλικία 48 ετών, από καρκίνο του μαστού και τάφηκε στο Ναό των Αγίων Αποστόλων στην Κωνσταντινούπολη. Το μονόγραμμά της είναι χαραγμένο στα κιονόκρανα της Αγίας Σοφίας και η μορφή της μαζί με του Ιουστινιανού έχει αποτυπωθεί στο λαμπρό ψηφιδωτό της Βασιλικής του Αγίου Βιταλίου στη Ραβένα.

 

Σχεδόν αποκλειστική πηγή πληροφόρησης για την προσωπική ζωή της Θεοδώρας και του Ιουστινιανού αποτελεί ο ιστορικός Προκόπιος με το έργο του «Ανέκδοτα ή Απόκρυφη Ιστορία», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΑΓΡΑ σε μετάφραση Αλόης Σιδέρη. Ο Προκόπιος, όμως, υπήρξε δεινός επικριτής της Θεοδώρας, άρα τα λεγόμενά του ελέγχονται για την αντικειμενικότητά τους. Κλασσική είναι η βιογραφία της Θεοδώρας από τον μεγάλο γάλλο βυζαντινολόγο Κάρολο Ντιλ, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ηριδανός».

 

Πηγή: https://www.sansimera.gr

Γιάννης Στουρνάρας: στόχος του η διάλυση της Ελληνικής κοινωνίας

 Διορισμένος Γκαουλάϊτερ της διεθνούς των τοκογλύφων Ρότσιλντ στην Ελληνική τους αποικία. Από τις δηλώσεις του φαίνεται πως στόχος είναι η διάλυση της Ελληνικής κοινωνίας. Δικαίως μπορεί να χαρακτηριστεί ως εχθρός των Ελλήνων.

Ο Γιάννης Στουρνάρας είναι ο μακροβιότερος διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος και επιπλέον πρώην υπουργός Οικονομικών. Παραμένει ακλόνητος στην θέση του, όσες κυβερνήσεις και να περάσουν, μνημονιακές εννοείται. Είναι λαλίστατος και ο πιο ανάλγητος και κυνικός από τους προκατόχους του. Προφανώς το οικονομικό κατεστημένο τον θεωρεί βασικό στήριγμα του και τον διατηρεί σε αυτήν την θέση, μαζί με τους πρωθυπουργούς φυσικά, παρά τα όποια προβλήματα. Διότι οι άνθρωποι αυτοί θεωρούν ότι δικαιούνται τα πάντα.

Όταν ήταν υπουργός είχε δημοσιοποιηθεί, και ήταν σκάνδαλο, ότι η επιχειρηματίας σύζυγος του έπαιρνε δουλειές από το Δημόσιο και συναλλάσσονταν με το Υπουργείο Οικονομικών, παρά το γεγονός ότι ο σύζυγός της ήταν υπουργός. Αυτό σε άλλη χώρα θα ήταν λόγος παραίτησης του υπουργού και πιθανόν ολόκληρης της κυβέρνησης. Στο Ελλαδιστάν όμως αυτά θεωρούνται δικαίωμα των κυβερνώντων. Ο Στουρνάρας λοιπόν τις τελευταίες ημέρες "κτύπησε" δύο φορές.

1) Αμφισβήτησε την απόφαση του Αρείου Πάγου σχετικά με τα κόκκινα δάνεια και τους
    δανειολήπτες που έχουν υπαχθεί στο νόμο Κατσέλη και είπε, ότι η απόφαση δεν είναι
    σαφής και έχει ανάγκη περαιτέρω διευκρίνισης. Μετά την τοποθέτηση του Στουρνάρα
    βγήκαν χθες οι servicers και είπαν ακριβώς το ίδιο (εκπρόσωπος τους είναι ο
    Στουρνάρας). Είπαν μάλιστα ότι μέχρι να διευκρινιστεί η απόφαση (η οποία είναι
    απολύτως σαφής), να συνεχίσουν να πληρώνουν οι δανειολήπτες τα πανωτόκια που
    πληρώνουν, λες και δεν έχει βγει η απόφαση. Δηλαδή τον Άρειο Πάγο τον επικαλούνται
    και ζητούν τον σεβασμό στις αποφάσεις του, όταν τους εξυπηρετεί. Αν βγάλει κάποια
    φορά κάποια καλή απόφαση για μια κοινωνική ομάδα, την αμφισβητούν και επιδιώκουν
    την αλλαγή της. !

2) Το χειρότερο όμως είναι η παρέμβαση του για τις συντάξεις. Είχε το θράσος να πει, ότι
    οι συντάξεις που απορρέουν από την δημόσια κοινωνική ασφάλιση θα μειώνονται
    σταδιακά και δεν θα επαρκούν για επιβίωση( ούτε τώρα επαρκούν), και συνεπώς πρέπει
    να αποταμιεύουν οι εργαζόμενοι για να ενισχύουν τα επαγγελματικά ταμεία και γενικά
    τον ιδιωτικό πυλώνα της ασφάλισης, για να μπορούν να επιβιώνουν ως συνταξιούχοι.!

Το θράσος του είναι απίστευτο. Μας προκαλεί με κάθε τρόπο.

Αυτοί που έχουν λεηλατήσει τα αποθεματικά των ταμείων, τα εργασιακά δικαιώματα, τους μισθούς και τις συντάξεις, προτείνουν τώρα, μέσω του Στουρνάρα, να κάνει οικονομίες ο εργαζόμενος και αποταμίευση, για να βρίσκουν χρήμα αυτοί για τις " επενδύσεις " τους.!!! Ο εργαζόμενος, που δεν μπορεί να επιβιώσει και να "βγάλει " τον μήνα. Ο Στουρνάρας βέβαια και οι όμοιοι του να πλουτίζουν με κάθε τρόπο. Δεν φτάνει που μας ληστεύουν καθημερινώς, προσβάλλουν και τη νοημοσύνη μας. Τουλάχιστον βουλώστε το κ. Στουρνάρα. Υφιστάμεθα ( μέχρι πότε?) την πολιτική σας, μην ακούμε και τις παραινέσεις σας.

 

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Μετά τη δημοσίευση του πρόσφατου βουλεύματος του Εφετείου που διέταξε την απόλυσή µου υπό όρους, θα περίμενε κανείς απ’ τους διαφόρους σχολιαστές να βγουν και να το επαινέσουν ως νομικά και ορθολογικά τέλειο.

Λέγοντας ότι επιτέλους, έστω και μετά από 4 χρόνια, έστω την 5η φορά, εκδόθηκε ένα σωστό βούλευμα από τίμιους και άξιους δικαστές. Θα ’πρεπε να τους πλέκουν το εγκώμιο.

Αντίθετα όμως παρακολουθούμε μια χυδαία παρέλαση τάχα αγανακτισμένων πολιτών, πολιτικών και δημοσιογράφων να ψευδολογούν ασύστολα, να παραπλανούν κρύβοντας την αλήθεια.

Λένε ότι έπρεπε να εκτίσω 25 έτη, ενώ γνωρίζουν καλά ότι δικαιούμαι την απόλυση στα 19 έτη, άρα την έχουν καθυστερήσει 5 χρόνια.

Αυτό λέει το άρθρο 105 του παλιού Π.Κ. που ισχύει για µένα, όπως λέει ρητά το άρθρο 465 του νέου Π.Κ.

Λένε ότι τα προηγούμενα 4 βουλεύματα ζητούσαν τα 25 έτη, πράγμα ψευδές.

Τα 4 προηγούμενα ήταν αρνητικά για άλλο λόγο (κατ’ επίφαση καλή διαγωγή), άλλα δέχονταν ότι εκπληρούνται οι τυπικές προϋποθέσεις που είναι τα 19 έτη. Άρα και αυτά συμφωνούσαν στα 19 έτη.

Αποκρύπτουν ότι δεκάδες πολυϊσοβίτες µε δράση πριν την ισχύ του νέου Π.Κ. αποφυλακίστηκαν στα 19 ή 20 έτη.

Αποκρύπτουν ότι στο 4ο Συμβούλιο του Δεκέμβρη 2024 –όπου ήμουν παρών– ο Πρόεδρος και Πρόεδρος του Εφετείου ψήφισε την απόλυσή μου, αλλά μειοψήφησε.

Ότι ο Εισαγγελέας της έδρας, ο ίδιος κ. Ν. Φυστόπουλος μίλησε θετικά για μένα, ενώ μετά από ένα χρόνο αλλάζει τελείως και κάνει αρνητική πρόταση, χωρίς να παρουσιάσει κάποιο νέο στοιχείο !

Αποκρύπτουν ότι έχω πάρει 12 άδειες και όχι 6. Κι ότι την πρώτη την πήρα μετά από 20 έτη έκτισης ενώ σύμφωνα µε το νόμο θα ’πρεπε να την πάρω στα 8 έτη.

Το χυδαίο της υπόθεσης είναι ότι ζητάνε ανοιχτά και συνειδητά απ’ τους δικαστές να παρανομήσουν, να μην εφαρμόσουν το νόμο.

Να καταργήσουν το θεμελιώδες άρθρο 2 του Π.Κ. αφού αν εκτιτέα είναι τα 25 έτη καταργείται η βασική αρχή της µη εφαρμογής δυσμενέστερης διάταξης αναδρομικά.

Δηλαδή απαιτούν απ’ τους δικαστές να καταργήσουν τον υπάρχοντα Π.Κ. χωρίς να τολμάει σχεδόν κανείς να διαμαρτυρηθεί και τους υποστηρικτές των δικαιωμάτων να ποιούν την νήσσαν.

Λένε ότι δεν μετάνιωσα.

Πέρα απ’ το ότι δεν μπορώ να μετανοήσω για κάτι που δεν διέπραξα, αποκρύπτουν ότι ο νόμος ζητάει μόνο καλή διαγωγή και ούτε μετάνοια ούτε σωφρονισμό. Και πολύ σωστά.

Γιατί αν το ζητούσε, πώς θα εξηγούσε ότι το 80% των μετανοημένων που αποφυλακίστηκαν υποτροπιάζουν και ξαναμπαίνουν στη φυλακή.

Επαναλαμβάνουν συνέχεια ότι έχω καταδικαστεί σε 17 φορές ισόβια, υπονοώντας ότι έχω δολοφονήσει 17 ανθρώπους, αποκρύπτοντας ότι πρόκειται για ηθική αυτουργία μούφα, μαϊμού.

Αποκρύπτουν το σημαντικό γεγονός, ότι σύμφωνα µε τις δημοσκοπήσεις το 75% των ερωτηθέντων δεν έχουν εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη και άρα οι αποφάσεις της δεν μπορεί να θεωρηθούν ούτε θέσφατα ούτε δίκαιες. Πράγμα που σημαίνει ότι ούτε οι καταδικασμένοι στη φυλακή είναι όλοι ένοχοι ούτε αυτοί που είναι έξω είναι όλοι αθώοι.

Ζητούν ανοιχτά να παραμείνω για πάντα στη φυλακή (να σαπίσω στη φυλακή)

αποκρύπτοντας ότι στη Νορβηγία, ο γνωστός νεοΝΑΖΙ που δολοφόνησε σε λίγη ώρα 87 νεολαίους έχει καταδικαστεί σε κάθειρξη 20 ετών, κι όχι σε 87 φορές ισόβια.

Παρότι σύμφωνα µε τον νόμο το είδος των εγκλημάτων που έχει διαπράξει ένας κατάδικος δεν αξιολογείται για την απόλυση υπό όρο, θα ασχοληθώ, όσο συντομότερα μπορώ, με την ηθική αυτουργία. Γιατί μετά από 24 χρόνια παρατηρώ ότι η παραπληροφόρηση και τα fake γεγονότα καλπάζουν σβήνοντας βαθμιαία τα λίγα ψήγματα αλήθειας που υπήρχαν.

1. Περίπου 9 μήνες μετά τις συλλήψεις και διαρκούσης της δίκης έγινε μια πρώτη
    δημοσκόπηση.

Σ’ αυτήν 54% των ερωτηθέντων απάντησαν ότι δεν πιστεύουν ότι ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος ήταν ο αρχηγός. Κι ενώ στο χρονικό αυτό διάστημα όλα σχεδόν τα ΜΜΕ βυσσοδομούσαν καθημερινά εναντίον µου (έφτασαν στο σημείο να γράφουν ότι ο πατέρας µου ήταν συνεργάτης της Χούντας του ’67, ενώ είχε αποβιώσει το Γενάρη του 1965) χωρίς να μπορώ να απαντήσω.

2. Μόλις εκδόθηκε η απόφαση η μεγαλύτερη και σημαντικότερη τότε εφημερίδα η
    «Ελευθεροτυπία» έγραψε στο κύριο άρθρο της ότι «η ηθική αυτουργία του
    Γιωτόπουλου δεν αποδείχθηκε».

 

3. Ο τότε Πρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας των Ενώσεων Δικαιωμάτων του
    Ανθρώπου κ. Patrick BAUDOUIN που παρακολούθησε τη δίκη δήλωσε ότι
    «Στην περίπτωση του Γιωτόπουλου η Ελληνική δικαιοσύνη λειτούργησε ως
    Δικαιοσύνη Δικτατορίας».

4. Στη διάρκεια της δίκης ένας απ’ τους σημαντικούς κατηγορούμενους που συνεργάστηκε µε
    τις αρχές, περιέγραψε µε λεπτομέρειες πως παίρνονταν οι αποφάσεις συλλογικά και
    δήλωσε ότι δεν υπήρχε ηγεσία, παρότι πιέζονταν από τους δικαστές.

Έφτασε μάλιστα στο σημείο να περιγράψει πως αυτός ακύρωσε μια βίαιη ενέργεια επειδή διαφωνούσε. Το ίδιο κατέθεσε κι άλλος ένας κατηγορούμενος που ακύρωσε µόνος του άλλη βίαιη ενεργεία. Χωρίς να υπάρξει κάποια διάψευση από άλλους κατηγορούμενους.

Πράγμα που σημαίνει ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο ηθικής αυτουργίας κάποιας ανύπαρκτης ηγεσίας.

5. Σύμφωνα µε τον Γερμανό νομικό Claus Roxin, εμπνευστή της Tatherrschaft (πατρότητα της πράξης), δεν αρκούν κάποιες ενδείξεις ή το «δεν μπορεί παρά να είναι αυτός» για να καταδικαστεί κάποιος για ηθική αυτουργία, αλλά απαιτείται ν’ αποδειχτεί στο δικαστήριο µε συγκεκριμένα στοιχεία ότι αυτός διέταξε την πράξη.

Το συμπέρασμά είναι αβίαστο. Δεν υπήρξε ποτέ ηθική αυτουργία.

∆εν είναι παρά ένα παραμυθάκι ισχυρών εξωδικαστικών παραγόντων που το επέβαλαν στο Πρωτόδικο Δικαστήριο, για να καταδικαστώ σε βαριά ποινή, ώστε να μπορούν να με παρουσιάζουν σαν σίριαλ κίλερ. Σε ένα ακόμη απ’ τα συχνά δικαστικά σκάνδαλα της χώρας.

Αυτό το παραμυθάκι ανακυκλώνουν σήμερα εμπλουτισμένο με νέα χονδροειδή ψέματα με τη βοήθεια της λήθης του χρόνου.

52 χρόνια μετά την κατάρρευση της Δικτατορίας του ’67, το δικαστικό σύστημα της σημερινής Δημοκρατίας δεν διαφέρει σε τίποτα απ’ αυτό της Χούντας. Όπως και τότε, δεν διστάζουν να καταδικάζουν και να φυλακίζουν όποιον γουστάρουν παραβιάζοντας ανοιχτά νόμους και αρχές του Δικαίου. Με οποιοδήποτε πρόσχημα ακόμη και το πιο γελοίο. Να τον κρατάνε φυλακισμένο για όσο χρόνο θέλουν. Ενώ παράλληλα οι πραγματικοί και ουσιαστικοί ένοχοι για το μεγαλύτερο έγκλημα

– σκάνδαλο των Τεμπών με 57 νεκρούς - όχι μόνο δεν θα φυλακιστούν αλλά ούτε καν θα
   δικαστούν.

Αλέξανδρος Γιωτόπουλος, Ιούνιος 2026

Η επιστολή στάλθηκε στο Documento.

 

Σύνοδος των G-7: Μαθήματα ανθρωπιάς από τον πρόεδρο της Βραζιλίας Ινάσιο Λούλα

Όλα όσα είπε:

Ο κόσμος, τον περασμένο χρόνο, επένδυσε 3 τρισεκατομμύρια δολάρια σε πολέμους και σε όπλα, ενώ ούτε το 10% αυτού του ποσού δεν διατέθηκε για την καταπολέμηση της πείνας, την εξάλειψη του αναλφαβητισμού ή την προώθηση της ανάπτυξης των εθνών. Προφανώς, υπάρχει ένα κενό στην κατανόηση εκείνων που θα έπρεπε να επιδιώκουν τη συνεννόηση, αλλά προτιμούν να ενθαρρύνουν τη σύγκρουση. Ενόψει αυτού, είναι επείγον να εργαστούμε ώστε να υπάρξει ειρήνη.

Αυτή η αντιστροφή των προτεραιοτήτων είναι εμφανής στις πρόσφατες οικονομικές αποφάσεις διαφόρων παγκόσμιων μπλοκ και δυνάμεων:

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αύξησε σημαντικά τον στρατιωτικό της προϋπολογισμό.

Το Ηνωμένο Βασίλειο αύξησε τη χρηματοδότηση για τον αμυντικό του τομέα.

Χώρες που παλαιότερα δεν διανοούνταν καν να αγοράσουν εξοπλισμούς, τώρα πραγματοποιούν μαζικές επενδύσεις, οι οποίες ήδη ανέρχονται σε περίπου 800 δισεκατομμύρια ευρώ.

Ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μέρτς, μάλιστα, έφτασε στο σημείο να δηλώσει ότι η χώρα του δαπανά περίπου 15 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως απευθείας για τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Ένας άλλος οικονομικός δρόμος: 

Αυτό το ποσό των δισεκατομμυρίων θα μπορούσε να επενδύεται στη Λατινική Αμερική —και δεν το λέω αυτό μόνο για τη Βραζιλία—, καθώς και στην αφρικανική ήπειρο, χρηματοδοτώντας την οικονομική ανάπτυξη και δημιουργώντας ευκαιρίες για τη διαρθρωτική ανάπτυξη αυτών των περιοχών.

 

Κένυα, 17 Ιουνίου 1953: «τα αποικιακά Βρετανικά στρατεύματα ξεκινούσαν τη σφαγή της Τσούκα, στην Κένυα,»

Στις 17 Ιούνη 1953, τα αποικιακά Βρετανικά στρατεύματα ξεκινούσαν τη σφαγή της Τσούκα, στην Κένυα, όπου μέσα σε λίγες μόλις ημέρες βασάνισαν, ακρωτηρίασαν και δολοφόνησαν εν ψύχω τουλάχιστόν 20 Κενυάτες.

Σε μια αποστολή αναζήτησης κατά των αντιαποικιακών ανταρτών των Mau Mau, σε ένα δάσος στα προάστια της πόλης Τσούκα, ο Βρετανικός στρατός συνέλαβε 2 μέλη των Mau Mau, στα οποία ακρωτηρίασαν τα αυτιά και τρύπησαν τον λοβό του αυτιού, από όπου πέρασαν ένα σχοινί και το χρησιμοποίησαν σαν λουρί για να τους σύρουν σαν σκυλιά μέσα από το δάσος ώστε να αποκαλύψουν τις θέσεις των Mau Mau.... όταν συνειδητοποίησαν ότι χρειάζονταν μόνο τον έναν από αυτούς για να αποκαλύψει τις θέσεις, τον άλλον τον εκτέλεσαν.

Ενώ περπατούσαν μέσα στο δάσος στις 17 Ιούνη, οι Βρετανοί συνάντησαν 12 Κενυάτες πιστούς (στρατολογημένους με το ζόρι) στο αποικιακό καθεστώς.... μπροστά στην αδυναμία να βρουν τους Mau Mau, αποφάσισαν να σκοτώσουν αυτούς στη θέση τους, 
2 από αυτούς κατάφεραν να δραπετεύσουν, αλλά οι άλλοι 10 εκτελέστηκαν από τους Βρετανούς.

Την επόμενη ήμερα, στις 18 Ιούνη, οι Βρετανοί στρατιώτες αυτή τη φορά συνάντησαν μια ομάδα χωρικών στην περιοχή Καρεγκέ, 9 άνδρες και 1 παιδί... λεηλάτησαν τους κήπους τους, λήστεψαν τα σπίτια τους και μετά τους εκτέλεσαν όλους. Οι Βρετανοί έκοψαν τα χέρια από 6 εκ των εκτελεσθέντων και τα πήραν σαν τρόπαια.

Οι Βρετανοί στρατιώτες αποφάσισαν επίσης να δολοφονήσουν τον Κενυάτη που είχαν δεμένο από το αυτί σαν σκυλί, καθώς αρνιόταν να δείξει βάσεις των Mau Mau, τον εκτέλεσαν κι αυτόν.

Παρά αυτή την ωμότητα, ούτε ένας από τους Βρετανούς στρατιώτες δεν δικάστηκε.... 
Πάνω από 300.000 Κενυάτες δολοφονήθηκαν από τις επιθέσεις των Βρετανικών αποικιακών στρατευμάτων σε μόλις 8 χρόνια, τουλάχιστον 1,5 εκατομμύριο Κενυάτες κλείστηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. 

 

Βαλεντίνα Τερέσκοβα: Η πρώτη γυναίκα στο διάστημα

Η τιμή ανήκει στη Ρωσικής καταγωγής Σοβιετική κοσμοναύτη Βαλεντίνα Τερέσκοβα (γεννημένη το 1937), μία νεαρή εργάτρια και δεινή αλεξιπτωτίστρια, που επιλέχθηκε το 1961 ανάμεσα σε εκατοντάδες υποψήφιες, παρότι δεν ήταν πιλότος αεροσκαφών. Έπειτα από δίχρονη εντατική εκπαίδευση, η Τερέσκοβα ήταν έτοιμη να «πετάξει» στο διάστημα.

Ο επικεφαλής του διαστημικού προγράμματος της ΕΣΣΔ, Σεργκέι Κοροόλιεφ, την επέλεξε προσωπικά ανάμεσα σε πέντε υποψήφιες για να πιλοτάρει το διαστημικό σκάφος «Βοστόκ 6» στο διάστημα. Σκοπός της αποστολής ήταν να μελετηθεί η λειτουργία του γυναικείου σώματος στο διάστημα.

Το «Βοστόκ 6», με μοναδική επιβάτιδα την Τερέσκοβα, εκτοξεύτηκε το πρωί της 16ης Ιουνίου 1963 από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στο Καζαχστάν.

Η νεαρή κοπέλα, παρά την προφανή απειρία της, έφερε σε πέρας την αποστολή. Δεν ήταν, όμως, λίγες οι φορές στη διήμερη πτήση της στο διάστημα, που αντιμετώπισε στομαχικά προβλήματα και ναυτία.

Συνολικά, η Τερέσκοβα με το «Βοστόκ 6» πραγματοποίησε 48 περιφορές γύρω από τη Γη και μετά από 2 ημέρες, 22 ώρες και 50 λεπτά στο διάστημα, προσγειώθηκε με επιτυχία στις 19 Ιουνίου, σε μία περιοχή κοντά στο Μπαϊκονούρ.

Η προσγείωση έγινε με τον τρόπο, που η Τερέσκοβα ήξερε καλύτερα, με αλεξίπτωτο, αφού λίγα λεπτά νωρίτερα είχε αποχωριστεί το διαστημικό σκάφος. Πάντως, δεν απέφυγε ένα μώλωπα στη μύτη, κατά τη στιγμή που προσπαθούσε να απελευθερωθεί από τα σχοινιά του αλεξιπτώτου.

Ανάμεσα στις πολύτιμες υπηρεσίες που προσέφερε στην επιστήμη η αποστολή της, ήταν και οι φωτογραφίες που τράβηξε κατά τη διάρκεια της πτήσης, οι οποίες αποτέλεσαν βασική πηγή πληροφόρησης για τη μελέτη των στρωμάτων αερολυμάτων στην ατμόσφαιρα, που παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του καιρού.

Η Τερέσκοβα, μετά την αποστολή του «Βοστόκ 6» δεν ξαναπέταξε στο διάστημα. Αφιερώθηκε στην οικογένειά της, τις σπουδές στην αεροδιαστημική μηχανολογία και την πολιτική.

Παρότι, αρχικά, υπήρχαν σχέδια για περισσότερες γυναικείες διαστημικές πτήσεις, χρειάστηκαν 19 ολόκληρα χρόνια για να επαναληφθεί μία ανάλογη, από μία ακόμη κοσμοναύτρια της ΕΣΣΔ, τη Σβετλάνα Σαβίτσκαγια, μέλους του διαστημοπλοίου «Σαλιούτ Τ-7» (10 Δεκεμβρίου 1982).

Μάνος Χατζιδάκις: Η μεγαλύτερη μουσική ιδιοφυΐα της Ελλάδας

«Δύο είναι οι εχθροί της πολιτικής και του πολιτισμού: 
ο λαϊκισμός και ο ελιτισμός»

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
Ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες μουσικοσυνθέτες. Το έργο του θεωρείται πως συνέδεσε τη λόγια με τη λαϊκή μουσική και περιλαμβάνει δεκάδες ηχογραφήσεις...

Η μεγαλύτερη μουσική ιδιοφυΐα της Ελλάδας, ο Μάνος Χατζιδάκις, γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου του 1925 στην Ξάνθη, «τη διατηρητέα κι όχι την άλλη, τη φριχτή, που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους εσωτερικούς της ενδοχώρας μετανάστες», όπως έλεγε και ο ίδιος.

Ήταν γιος του δικηγόρου Γεωργίου Χατζιδάκι και της Αλίκη Αρβανιτίδου. Μετά τον χωρισμό των γονιών του, το 1932, ο Μάνος Χατζιδάκις με τη μητέρα του και την αδελφή του εγκαθίστανται οριστικά στην Αθήνα.

Εν τω μεταξύ, από τα τέσσερά του χρόνια έχει αρχίσει μαθήματα πιάνου με δασκάλα την Αλτουνιάν, γνωστή μουσικό της Ξάνθης, αρμενικής καταγωγής. Παράλληλα διδασκόταν βιολί και ακορντεόν.

Παγοπώλης και φορτοεκφορτωτής

Στα δύσκολα χρόνια της κατοχής και της απελευθέρωσης, ο Μάνος Χατζιδάκις εργάζεται ως φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι του Πειραιά, παγοπώλης στο εργοστάσιο του Φιξ, υπάλληλος στο φωτογραφείο του Μεγαλοοικονόμου, βοηθός νοσοκόμος στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο.

Συγχρόνως αρχίζει ανώτερα θεωρητικά μαθήματα μουσικής με τον Μενέλαο Παλλάντιο, σημαντική μορφή της ελληνικής εθνικής μουσικής σχολής, και σπουδές Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τις οποίες ποτέ δεν ολοκλήρωσε.

Την εποχή εκείνη γνωρίζεται με καλλιτέχνες και διανοούμενους (Γκάτσος, Σεφέρης, Ελύτης, Τσαρούχης, Σικελιανός) της γενιάς του μεσοπολέμου, οι οποίοι θα συμβάλλουν ουσιαστικά στη διαμόρφωση των προσανατολισμών και της σκέψης του. Ο Νίκος Γκάτσος, με τον οποίο γνωρίστηκε το 1943, θα παραμείνει μέχρι το τέλος της ζωής του, ο μεγάλος δάσκαλος και ο ακριβός του φίλος.

Γνωριμία με τον Κουν

Η πρώτη του εμφάνιση στα μουσικά πράγματα της χώρας γίνεται το 1944 με τον «Τελευταίο Ασπροκόρακα» του Αλέξη Σολωμού στο Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν. Η γόνιμη συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης θα διαρκέσει 15 χρόνια, με μουσικές για παραστάσεις όπως: «Γυάλινος Κόσμος» (1946), «Αντιγόνη» (1947), «Ματωμένος Γάμος» (1948), «Λεωφορείον ο Πόθος» (1948), «Ο θάνατος του Εμποράκου» (1949) κ.ά.

Εν τω μεταξύ, το 1949 με μια διάλεξη του για το ρεμπέτικο τραγούδι θα ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων στη συντηρητική ελληνική αστική κοινωνία.

Από το 1950 αρχίζει να γράφει μουσική για αρχαίες τραγωδίες και κωμωδίες. Ο Μάνος Χατζιδάκις έχει «ντύσει» μουσικά την Ορέστεια, τη Μήδεια, τις Βάκχες, τις Εκκλησιάζουσες, τη Λυσιστράτη, τον Πλούτο, τις Θεσμοφοριάζουσες, τους Βατράχους και τις Όρνιθες.

Το 1959 παρουσιάζει στο αθηναϊκό κοινό τον Μίκη Θεοδωράκη, ενορχηστρώνοντας και ηχογραφώντας ο ίδιος το έργο του «Επιτάφιος» με τη Νάνα Μούσχουρη.

Χατζιδάκις και σινεμά

 
Μεγάλο κεφάλαιο αποτελούν και οι μουσικές που συνέθεσε για σπουδαίες ταινίες του ελληνικού και του διεθνούς κινηματογράφου. Αναφέρουμε ενδεικτικά την «Κάλπικη Λίρα» (Γ. Τζαβέλλα 1954), τη «Στέλλα» (Μ. Κακογιάννη, 1955), το «Δράκο» (Ν. Κούνδουρου, 1956), το «America-America» (Ελ. Καζάν, 1962), «Sweet Movie» (Ντούσαν Μακαβέγιεφ, 1974), κ.ά.

Το 1960 κερδίζει το βραβείο Όσκαρ για το τραγούδι «Τα παιδιά του Πειραιά» από την ταινία του Ζιλ Ντασέν «Ποτέ την Κυριακή», τραγούδι το οποίο θα συμπεριληφθεί στα δέκα εμπορικότερα του 20ού αιώνα.

Ωστόσο, η μουσική του για τον ελληνικό κινηματογράφο και μια σειρά ελαφρών τραγουδιών τού χαρίζει μια «λαϊκότητα ανεπιθύμητη», την οποία δεν θα αποδεχθεί ποτέ και θα τη μάχεται μέχρι το τέλος της ζωής του.

Πνεύμα ανήσυχο, ο Μ. Χατζιδάκις χρηματοδοτεί το Διαγωνισμό Πρωτοποριακής Σύνθεσης «Μάνος Χατζιδάκις» του Τεχνολογικού Ινστιτούτου Δοξιάδη. Το βραβείο απονέμεται στον Ιάννη Ξενάκη, άγνωστο τότε στο ελληνικό κοινό.

Το 1966 ο Μάνος Χατζιδάκις πηγαίνει στις ΗΠΑ, όπου ανεβάζει στο Μπρόντγουεϊ με τον Ζιλ Ντασέν και τη Μελίνα Μερκούρη τη θεατρική διασκευή του «Ποτέ την Κυριακή» με τον τίτλο «Illya Darling». Στην Αμερική θα παραμείνει μέχρι το 1972 και η μουσική του αντίληψη θα επηρεαστεί σημαντικά από την pop music. Αποτέλεσμα αυτής της επίδρασης είναι ο κύκλος τραγουδιών «Reflections» με το συγκρότημα New York Rock and Roll Ensemble.

Τo 1972, τον πιο σκοτεινό χρόνο της χούντας, επιστρέφει στην Αθήνα και ιδρύει το μουσικό καφεθέατρο «Πολύτροπο», μέσα από το οποίο επιχειρεί να ανοίξει εκφραστικές διόδους στο μουσικό τέλμα της εποχής.

Η γέννηση του «Τρίτου»

Το 1975 αρχίζει η χρυσή εποχή του «Τρίτου». Γίνεται διευθυντής του κρατικού ραδιοσταθμού «Τρίτο Πρόγραμμα» (1975-81) τον οποίο, σε συνεργασία με μια ομάδα νέων και ταλαντούχων δημιουργών, γίνεται σημείο αναφοράς.

Το 1989-93 ιδρύει την «Ορχήστρα των Χρωμάτων», για να παρουσιάσει «πρωτότυπα προγράμματα που συνήθως δεν καλύπτονται από τις συμβατικές συμφωνικές ορχήστρες», την οποία διηύθυνε μέχρι το τέλος της ζωής του. Η Ορχήστρα των Χρωμάτων με μαέστρο τον Χατζιδάκι έδωσε 20 συναυλίες και 12 ρεσιτάλ ελληνικού και διεθνούς ρεπερτορίου με Έλληνες και ξένους σολίστ.

Στη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων ο Μάνος Χατζιδάκις ήταν διαρκώς παρών στην ελληνική δισκογραφία, με δεκάδες δίσκους που θεωρούνται πια κλασικοί: Ο Κύκλος με την Κιμωλία (1956), Παραμύθι χωρίς Όνομα (1959), Πασχαλιές μέσα απ' τη νεκρή γη (1961), Δεκαπέντε Εσπερινοί (1964), Μυθολογία (1965), Καπετάν Μιχάλης (1966), Τα Λειτουργικά (1971), Αθανασία (1975), Τα Παράλογα (1976), Σκοτεινή Μητέρα (1985), Τα Τραγούδια της Αμαρτίας (1992) κ.ά.

Μοναδικός, ιδιοφυής και αεικίνητος, ο Μάνος Χατζιδάκις «έφυγε» από κοντά μας στις 15 Ιουνίου 1994.

https://www.sansimera.gr/