Αυστηρή προειδοποίηση της Ρωσίας σε Αγγλία και ΝΑΤΟ για το Καλίνινγκραντ

Η Ρωσία προειδοποίησε επίσημα ότι οποιαδήποτε απόπειρα του Ηνωμένου Βασιλείου ή του ΝΑΤΟ να αποκλείσει ή να πλήξει τον στρατηγικό Ρωσικό θύλακα του Καλίνινγκραντ θα πυροδοτήσει μια άμεση, ολοκληρωτική απάντηση με τη χρήση πυρηνικών όπλων.

Η κλιμάκωση αυτή εκδηλώθηκε στις 29 & 30 Σεπτεμβρίου 2026.

Η αρχική αφορμή δόθηκε από βρετανικά μέσα ενημέρωσης (όπως η εφημερίδα The i Paper και το κανάλι Sky News) που παρουσίασαν «πολεμικά παίγνια» και υποθετικά σενάρια αποκλεισμού της περιοχής. Η Μόσχα απάντησε αμέσως σε διπλωματικό επίπεδο, με την επίσημη ανακοίνωση της Ρωσικής Πρεσβείας στην Ιρλανδία να αποσαφηνίζει τις κόκκινες γραμμές του Κρεμλίνου και να διατυπώνει ευθείες στρατιωτικές απειλές.

1. Το Πυρηνικό Τελεσίγραφο και τα Προληπτικά Πλήγματα

Στο επίσημο κείμενό της, η ρωσική πλευρά ξεκαθαρίζει ότι δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει το μέγιστο των δυνατοτήτων της:

• Χρήση όλου του οπλοστασίου: Η Μόσχα δηλώνει έτοιμη να χρησιμοποιήσει «όλα τα μέσα που διαθέτει, συμπεριλαμβανομένων των πυρηνικών όπλων», σε περίπτωση που το ΝΑΤΟ επιχειρήσει να απομονώσει γεωγραφικά ή οικονομικά το Καλίνινγκραντ από την υπόλοιπη Ρωσία.

• Προληπτικά πλήγματα (Preemptive Strikes): Η ανακοίνωση προειδοποιεί ότι σε ένα τέτοιο σενάριο, η πιθανότητα ένοπλης σύγκρουσης είναι τεράστια, με τη Ρωσία να θεωρεί εξαιρετικά πιθανό το ενδεχόμενο να καταφέρει προληπτικά πλήγματα εναντίον των κέντρων λήψης αποφάσεων των χωρών του ΝΑΤΟ, ήδη από το αρχικό στάδιο της σύρραξης.

• Αναφορά στον Λαβρόφ: Το έγγραφο υπενθυμίζει την πρόσφατη δήλωση του Ρώσου Υπουργού Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ: «Εάν η Δύση μας επιτεθεί, θα απαντήσουμε και θα είναι ένας εντελώς διαφορετικός και πολύ σύντομος πόλεμος».

2. Οι Κατηγορίες για τη Στρατιωτική Δραστηριότητα του ΝΑΤΟ

Η Ρωσία υποστηρίζει ότι ο αποκλεισμός δεν αποτελεί σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αλλά μια υπαρκτή προετοιμασία της Δύσης, παραθέτοντας συγκεκριμένα στοιχεία:

• Η άσκηση «Gallant Boar 2026»: Η Μόσχα στοχοποιεί τη συγκεκριμένη κοινή στρατιωτική άσκηση Λιθουανίας, Πολωνίας και Γαλλίας, υποστηρίζοντας ότι είχε ως ξεκάθαρο και ειδικό στόχο το Καλίνινγκραντ.

• Ο πυρηνικός σχεδιασμός της Γαλλίας: Η πρεσβεία κατηγορεί τη Φινλανδία και τις χώρες της Βαλτικής ότι εντάσσονται στην πρωτοβουλία «προωθημένης αποτροπής» (forward deterrence) του Προέδρου Μακρόν, η οποία προβλέπει την ανάπτυξη γαλλικών πυρηνικών όπλων «στο κατώφλι της Ρωσίας».

• Συνεχείς ασκήσεις: Καταγγέλλεται η «σχεδόν αδιάκοπη» δραστηριότητα και οι στρατιωτικές ασκήσεις του ΝΑΤΟ από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο του 2026 σε Πολωνία, Λετονία, Λιθουανία, Νορβηγία, Φινλανδία και Βαλτική Θάλασσα.

3. Η Ρητορική Περί «Ρωσικής Απειλής»

Παρά την πολεμική ρητορική για το Καλίνινγκραντ, η ανακοίνωση απορρίπτει κατηγορηματικά τις δυτικές ανησυχίες για γενικευμένη ρωσική επιθετικότητα:

• Άρνηση σχεδίων εισβολής: Χαρακτηρίζει τις αναφορές περί επικείμενης ρωσικής εισβολής στην Ευρώπη ή υβριδικού πολέμου ως «ανακυκλούμενα συνθήματα». Ισχυρίζεται ότι ο μοναδικός στόχος αυτών των δημοσιευμάτων είναι να δικαιολογηθούν οι αυξημένες αμυντικές δαπάνες της Δύσης και η οικονομική/στρατιωτική ενίσχυση του Κιέβου.

• Επίκληση στον Πούτιν: Γίνεται αναφορά στις δηλώσεις του Προέδρου Πούτιν (25 Σεπτεμβρίου), ο οποίος υποστήριξε ότι η Μόσχα δεν έχει κανένα κίνητρο ούτε σχέδιο να επιδεινώσει την κατάσταση με την Ευρώπη, ζητώντας από τη Δύση να επιδείξει αυτοσυγκράτηση.

Γιατί το Καλίνινγκραντ Αποτελεί το Κρίσιμο Σημείο

Το Καλίνινγκραντ είναι ένας βαριά στρατιωτικοποιημένος Ρωσικός θύλακας, γεωγραφικά αποκομμένος από την υπόλοιπη Ρωσία και πλήρως περικυκλωμένος από κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ (Πολωνία και Λιθουανία).

Οποιαδήποτε προσπάθεια αποκοπής της εναέριας ή θαλάσσιας πρόσβασής του στερεί από τη Μόσχο τη σύνδεση με το έδαφός της, γεγονός που το Κρεμλίνο μεταφράζει ως υπαρξιακή απειλή για την εθνική κυριαρχία της Ρωσίας, δικαιολογώντας (βάσει του δόγματός της) τη χρήση πυρηνικών αντιποίνων.

 

ΜΑΞ ΜΕΡΤΕΝ: Ο Γερμανός ΝΑΖΙ χασάπης που εξευτέλισε τον Κων/νο Καραμανλή

Ήταν Γερμανός ανώτατος εισαγγελέας της ΝΑΖΙστικής Γερμανίας, που εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη τη διετία 1942-1944 και ανέλαβε τη γενική εποπτεία των διώξεων των Εβραίων της Μακεδονίας

Το παρατσούκλι του ήταν «Ο Χασάπης της Θεσσαλονίκης»
Ήταν αυτός που έστειλε τουλάχιστον 50.000 Εβραίους στο Άουσβιτς

Στις 13 Ιουλίου 1943, ο Μάξ Μέρτεν οργάνωσε στην πλατεία Ελευθερίας της Θεσσαλονίκης, τον δημόσιο βασανισμό και τη διαπόμπευση 11.000 Εβραίων της πόλης, μαζί με 480 αναπήρους πολέμου. Το έκανε για να αναγκάσει τους επιφανείς Εβραίους της κοινότητας της Θεσσαλονίκης να έρθουν σε προσωπική διαπραγμάτευση, προκειμένου να τους απαλλάξει από την καταναγκαστική εργασία

Για αντάλλαγμα εισέπραξε τερατώδη ποσά και τιμαλφή.
Αφού τους ξεζούμισε και έχοντας κερδίσει την εμπιστοσύνη τους, ένα πρωί τους μάντρωσε, τους φόρτωσε στα τρένα και τους έστειλε στο Άουσβιτς στην Πολωνία.

Εστάλησαν στο Άουσβιτς 48.000 ψυχές, εκ των οποίων επέστρεψαν πίσω μετά το τέλος του πολέμου λιγότεροι από χίλιοι

Με το που τους έβαλε στο τρένο ο Χασάπης, λες και δεν του είχαν φτάσει αυτά που τους είχε πάρει, έδωσε εντολή να ανασκαφούν τα εβραϊκά νεκροταφεία για τυχόν τιμαλφή, ενώ άρπαξε κινητές περιουσίες και πούλησε (λες και ήταν δικές του) τεράστιες ακίνητες περιουσίες των Εβραίων σε Έλληνες.

Επειδή του άρεσε αυτή η μπίζνα, μόλις τέλειωσαν οι Εβραίοι, άρχισε να κάνει την ίδια δουλειά με εύπορους Έλληνες. Τους απήγαγε, τους έκλεινε στο στρατόπεδο "Παύλος Μελάς" και μετά τους εκβίαζε και τους άφηνε μόλις αποσπούσε ό,τι είχαν και δεν είχαν

Το καλοκαίρι του 1944, όταν άρχισε να ψυχανεμίζεται ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά για τη Γερμανία και τους ΝΑΖΙ, λένε ότι φόρτωσε εκατοντάδες χιλιάδες λίρες, 12 τόνους σε χρυσάφι και τιμαλφή, διαμάντια τεράστιας αξίας, ακόμα και αρχαία αντικείμενα σε ένα Γερμανικό υποβρύχιο.

Όμως δεν είχε εμπιστοσύνη να πάει τέτοιο θησαυρό στη Γερμανία: κινδύνευε να του φυτέψουν καμιά σφαίρα και να του φάνε τον θησαυρό οι δικοί του

Έτσι, λένε ότι πήγε στη Σάμο, αγόρασε ένα πλοιάριο, φόρτωσε τον θησαυρό και πήγε κάπου και βούλιαξε το πλοίο, ώστε να έρθει μετά τον πόλεμο και να τον πάρει. Άλλοι λένε ότι τον έθαψε κάπου στη βόρεια Ελλάδα.

Μετά τη λήξη του πολέμου, ο Μέρτεν συνελήφθη από τους Αμερικανούς στην κατεχόμενη Γερμανία.

Το 1946, οι Αμερικανοί πρότειναν την παράδοσή του στις ελληνικές αρχές, στο πλαίσιο της συμφωνίας που οι Σύμμαχοι είχαν υπογράψει το 1943 για την παράδοση των εγκληματιών πολέμου στις χώρες διάπραξης των εγκλημάτων τους.

Η ελληνική πλευρά, δια του Έλληνα στρατιωτικού ακολούθου στο Βερολίνο, στρατηγού Ανδρέα Υψηλάντη, πρότεινε την απελευθέρωσή του «λόγω της άμεμπτης συμπεριφοράς του και των ανεκτίμητων υπηρεσιών του προς την Ελλάδα». Έτσι, ο Μαξ Μέρτεν άρχισε μια νέα καριέρα στη μεταπολεμική Γερμανία, εργαζόμενος στο Γερμανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης.

Αναμίχθηκε στην πολιτική και μαζί με τον Γκούσταφ Χάινεμαν, τον κατοπινό πρόεδρο της Δυτικής Γερμανίας, ίδρυσε πολιτικό κόμμα αντιπολιτευτικό του Κόνραντ Άντεναουερ για την αποδοχή της μονιμότητας του χωρισμού της Γερμανίας.

Η υπόθεση Μέρτεν ξεκίνησε τον Μάιο του 1957, όταν ο ΝΑΖΙ σφαγέας έφθασε στην Ελλάδα για να καταθέσει σε δίκη του πρώην διερμηνέα του, Άρθουρ Μάισνερ, και μάλιστα όχι ως απλός ιδιώτης, αλλά με την επίσημη ιδιότητα υψηλόβαθμου στελέχους του υπουργείου Δικαιοσύνης της Δυτικής Γερμανίας, κατέχοντας θέση Γενικού Γραμματέα

Είχε πάρει διαβεβαιώσεις ότι δεν εκκρεμούσε δίωξη εναντίον του, διότι η κυβέρνηση του Κων/νου Καραμανλή είχε εκδώσει νόμο που αμνήστευε τους Γερμανούς εγκληματίες πολέμου (την ίδια ώρα που υπήρχαν ακόμα στα νησιά Έλληνες εξόριστοι).

Όμως το βούλευμα της παραπομπής του σε δίκη είχε εκδοθεί ΠΡΙΝ τον νόμο της ΕΡΕ του Κων/νου Καραμανλή για την αμνήστευση των εγκληματιών πολέμου. Έτσι, το Γραφείο Δίωξης Εγκληματιών Πολέμου και ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Ανδρέας Τούσης, εξέδωσαν ένταλμα σύλληψης για τον Μαξ Μέρτεν, ο οποίος κλείστηκε στη φυλακή.

Σχεδόν αμέσως με την προφυλάκιση του Μέρτεν, ξεκίνησε μία σειρά πολυάριθμων παραστάσεων και διαβημάτων του Γερμανού πρέσβη στην Αθήνα στο Υπουργείο Εξωτερικών και Δικαιοσύνης, ζητώντας την άμεση αποφυλάκιση του Μέρτεν.

Στην απολογία του, ο Μαξ Μέρτεν υποστήριξε αντί των κατηγοριών ότι ο λόγος που επισκέφθηκε την Ελλάδα δεν ήταν άλλος από το να συναντήσει παλιούς του φίλους από την Κατοχή

Στο δίκη, που διήρκεσε 15 μέρες, παρουσιάστηκαν δεκάδες μάρτυρες με ανατριχιαστικές ιστορίες για τη δράση του Χασάπη της Θεσσαλονίκης. Όμως είχε και μάρτυρες υπεράσπισης, τους συνεργάτες του, όπως τον στρατηγό του Ελληνικού στρατού, Αθανάσιο Χρυσοχόου, τον στρατηγό Μαντούβαλο, τότε διοικητή της χωροφυλακής Θεσσαλονίκης και τον τότε υπουργό Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας, B. Σιμωνίδη

Ναι, καλά καταλάβατε: οι συνεργάτες των Γερμανών, αντί να είναι εκτελεσμένοι ή σε κανένα μπουντρούμι, είχαν οι περισσότεροι κρατικές θέσεις (και είχαν και το θράσος να πηγαίνουν μάρτυρες υπεράσπισης τέτοιων τεράτων).

Τελικά, στις 6 Μαρτίου του 1959, το δικαστήριο καταδίκασε τον Χασάπη της Θεσσαλονίκης σε 20 χρόνια φυλακή

Τότε, οι Δυτικογερμανοί επεμβαίνουν, όχι για να ζητήσουν τον φάκελο με τα αδικήματα του Μέρτεν, αλλά για να ζητήσουν από την κυβέρνηση την άμεση απελευθέρωση του Μέρτεν

Η βασίλισσα Φρειδερίκη, μέλος της Χιτλερικής νεολαίας στα νιάτα της, γίνεται έξαλλη και απαιτεί από την κυβέρνηση να ελευθερωθεί ο Μαξ Μέρτεν.

Μετά από πολλές διεργασίες, η κυβέρνηση της ΕΡΕ του Κων/νου Καραμανλή ψηφίζει το νόμο 4016, που τροποποιούσε τη σχετική νομοθεσία που αμνήστευε τους Γερμανούς εγκληματίες (ν.δ. 3933/1959), με αποτέλεσμα να:

«ΑΝΑΣΤΕΛΛΕΤΑΙ ΑΥΤΟΔΙΚΑΙΩΣ ΠΑΣΑ ΔΙΩΞΙΣ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΥΠΗΚΟΩΝ ΦΕΡΟΜΕΝΩΝ ΩΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΩΝ ΠΟΛΕΜΟΥ, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ Η ΕΚΤΕΛΕΣΙΣ ΠΑΣΗΣ ΠΟΙΝΗΣ Ή ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟΝ ΤΑΥΤΗΣ»

Με αυτόν τον νόμο, στις 5 Νοεμβρίου του 1959 ο Μαξ Μέρτεν απελευθερώνεται και επιστρέφει στη Γερμανία

Οι Times του Λονδίνου έγραψαν τότε: «Η Ελλάς αμνηστεύει τους σφαγείς της»

Αλλά και στο εσωτερικό οι αντιδράσεις πολλών βουλευτών ήταν επίσης έντονες, ιδιαίτερα των βουλευτών της ΕΔΑ και της Ένωσης Κέντρου (ΕΚ) που κατηγόρησαν την κυβέρνηση για υποχώρηση και ενδοτικότητα.

Ευθύς μετά την άφιξή του στη Δυτική Γερμανία το 1959, συνελήφθη με ένταλμα των Γερμανικών δικαστικών αρχών και "δικάστηκε" στο Βερολίνο. Όμως ο ανακριτής αποφάσισε να παραμείνει ελεύθερος, με τον όρο να παρουσιάζεται στην αστυνομία δύο φορές την εβδομάδα. Και τότε έσκασε η βόμβα.

Σαν σήμερα, 28 Σεπτέμβρη του 1960, με υπόμνημα που κατέθεσε στο Γερμανικό δικαστήριο ο Μαξ Μέρτεν, εξιστορώντας τη δραστηριότητα του στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της Γερμανικής ΝΑΖΙστικής κατοχής, ανέφερε έναν αριθμό συνεργατών του

Ανάμεσα σ' αυτούς:

1) ο πρωθυπουργός, Κωνσταντίνος Καραμανλής,

2) ο υπουργός Εσωτερικών, Δημήτριος (Τάκος) Μακρής

3) ο υφυπουργός Εθνικής Αμύνης, Γεώργιος Θέμελης,

4) η σύζυγος του Δοξούλα Μακρή́, (Δοξούλα Λεοντίδου το πατρικό της όνομα)

Τους είχε μάλιστα ανταμείψει με το εμπόρευμα μιας αποθήκης μεταξωτών ενός πλούσιου Εβραίου που είχε στείλει στο Άουσβιτς, αξίας 15 χιλιάδων χρυσών λιρών. Ισχυριζόταν μάλιστα ότι έχει και φωτογραφικό υλικό

Μετά το δημοσίευμα στην Αθήνα γίνεται πραγματικός σεισμός. Όμως, αντί οι άνθρωποι που κατηγορεί ο Μέρτεν να προσφύγουν στα Γερμανικά δικαστήρια, για να καθαρίσουν το όνομα τους, μόνο ο Μακρής το έκανε (και αυτός, στα Ελληνικά δικαστήρια), λες και ο Μέρτεν ήταν τρελός να έρθει πάλι στην Ελλάδα για να δικαστεί. Έτσι έμειναν οι κατηγορίες στον αέρα

Μικρή λεπτομέρεια:
Ο υπουργός Εσωτερικών, Δημήτριος (Τάκος) Μακρής, που τον κατηγόρησε ο Μάξ Μέρτεν ως συνεργάτη του, κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχή ζούσε στη Θεσσαλονίκη και ήταν δικηγόρος στα Γερμανικά στρατοδικεία. Μόνο οι συνεργάτες των ΝΑΖΙ μπορούσαν να κάνουν αυτή τη δουλειά, αποσπώντας τεράστια ποσά.

Η σύζυγος του Δημήτριου ή Τάκου Μακρή, Δοξούλα Λεοντίδου, στην κατοχή ήταν γραμματέας του Μέρτεν

Ο υφυπουργός Εθνικής Αμύνης, Γεώργιος Θέμελης, στην κατοχή είχε διοριστεί από τη Γερμανική διοίκηση νομάρχης (το παραδέχτηκε και ο ίδιος)

Τελικά, όλα ξεχάστηκαν και ο Κων/νος Καραμανλής συνέχισε να κυβερνάει και μετά και πολύ μετά και πολύ - πολύ μετά, σαν Εθνάρχης μάλιστα

Όσο για την υπόθεση, γράφει ο Γιάννης Κατρής:
«Έπειτα από χρόνια ο Θωμάς Υψηλάντης, που ήταν (την εποχή του σκανδάλου Μέρτεν) πρεσβευτής στη Βόννη, αποκάλυψε μερικές δραματικές πτυχές από την Ελληνο-Γερμανική διακυβερνητική επιχείρηση για την απόσπαση των πολύτιμων πειστηρίων από τα χέρια του Μαξ Μέρτεν. Τελικά, όλα πήγαν καλά»

Ο Μέρτεν περί́ τα μέσα Νοεμβρίου του 1960 παρέδωσε το φωτογραφικό του "οπλοστάσιο".

Στην Αθήνα, όταν ελήφθη το σχετικό τηλεγράφημα, πολλές καρδιές ξανάρχισαν να χτυπούν με τον κανονικό τους ρυθμό.

Το βαρύ απειλητικό σύννεφο Μέρτεν είχε διαλυθεί

Η ειδυλλιακή ζωή́ του κατεστημένου θα συνεχιζόταν αδιατάρακτη

Η απροκάλυπτη εκτροπή της Αμερικανίδας πρέσβειρας στην Αθήνα, Kimberly Guilfoyle

Η απροκάλυπτη εκτροπή της Αμερικανίδας πρέσβειρας στην Αθήνα, Kimberly Guilfoyle, δεν αποτελεί απλώς διπλωματικό ατόπημα, αλλά μια ωμή, εκβιαστική επίδειξη ισχύος που προσβάλλει κατάμουτρα την ελληνική εθνική κυριαρχία.

https://www.wsj.com/articles/kimberly-guilfoyle-mystery-man-energy-5adeb541?st=F1A2tp&reflink=desktopwebshare_permalinkReferring

Σύμφωνα με το αποκαλυπτικό δημοσίευμα της Wall Street Journal (25 Σεπτεμβρίου 2026), η Guilfoyle ενεπλάκη σε μια πρωτοφανή αντιπαράθεση με τον Έλληνα Υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Σταύρο Παπασταύρου. Με φόντο την πολιτική κρίση στη Ρουμανία, η Αμερικανίδα αξιωματούχος εκστόμισε μια ευθεία, κυνική απειλή που παραπέμπει σε σκοτεινές εποχές:

«Μπορούμε να το κάνουμε αυτό σε οποιαδήποτε χώρα θέλουμε. Μπορούμε να το κάνουμε και εδώ».

Παρά την άμεση αντίδραση του Παπασταύρου, ο οποίος ξεκαθάρισε ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν καμία δικαιοδοσία να ανατρέπουν δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις, το επεισόδιο αυτό ξεπερνά κάθε όριο αλαζονείας.

Η στάση αυτή προκαλεί έντονες αντιδράσεις σε πολλαπλά μέτωπα:

• Η αλαζονεία της Ουάσιγκτον:
Η συμπεριφορά αυτή καταγγέλλεται ως δείγμα ενός απροκάλυπτου ηγεμονισμού, όπου εκπρόσωποι των ΗΠΑ συμπεριφέρονται σε συμμάχους όχι ως ισότιμους εταίρους, αλλά ως υποτελή προτεκτοράτα.

• Η ευθύνη της ελληνικής πλευράς:
Η κριτική στρέφεται έντονα κατά της ελληνικής κυβέρνησης, με την κατηγορία ότι η εξωτερική της πολιτική έχει οδηγήσει σε μια κατάσταση πλήρους εξάρτησης, αφήνοντας περιθώρια για τέτοιες προσβλητικές παρεμβάσεις.

• Η διπλωματική άμυνα:
Από την άλλη πλευρά, κύκλοι της πρεσβείας επιχειρούν να υποβαθμίσουν το γεγονός, αμφισβητώντας την ακριβή απόδοση των λεγομένων, ενώ κυβερνητικές πηγές τονίζουν ότι οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις παραμένουν ισχυρές και βασίζονται σε θεσμικές συμφωνίες.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν η κυβέρνησή σου έχει μετατραπεί σε υποτελές μαριονέτα, χωρίς καν να το έχει συνειδητοποιήσει.

Σε ξένα χέρια και μάλιστα Τούρκικα η Ενεργειακή Ασφάλεια όλης της Ελλάδας

Η σιωπή που πληγώνει: Πως η Κυβέρνηση άφησε την Ενεργειακή Ασφάλεια της Κρήτης και κατ’ επέκταση όλης της Ελλάδας να περάσει σε ξένα χέρια και μάλιστα Τούρκικα

https://agonaskritis.gr/%ce%b7-%cf%83%ce%b9%cf%89%cf%80%ce%ae-%cf%80%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%bb%ce%b7%ce%b3%cf%8e%ce%bd%ce%b5%ce%b9-%cf%80%cf%89%cf%82-%ce%b7-%ce%ba%cf%85%ce%b2%ce%ad%cf%81%ce%bd%ce%b7%cf%83%ce%b7-%ce%ac%cf%86/

Η μεγαλύτερη βιομηχανική δύναμη της Τουρκίας απέκτησε, μέσα από μια αλυσίδα εξαγορών, το μεγαλύτερο χαρτοφυλάκιο αδειών αποθήκευσης ενέργειας στην Κρήτη. Μιλάμε για ισχύ που αγγίζει το 80% της διαθέσιμης αποθηκευτικής ικανότητας του νησιού. Μιλάμε για άδειες που βρίσκονται δίπλα σε κρίσιμους υποσταθμούς υψηλής τάσης. Μιλάμε για πρόσβαση σε δεδομένα του ΑΔΜΗΕ που αφορούν την ευστάθεια του δικτύου.

Και όμως, η κυβέρνηση αντιμετώπισε το θέμα σαν να πρόκειται για μια απλή εμπορική συναλλαγή. Σαν να μην υπάρχει Κανονισμός FDI Screening της ΕΕ.

Σαν να μην υπάρχει άρθρο 106 του Συντάγματος.

Σαν να μην υπάρχει Κρήτη, με ό,τι αυτή σημαίνει για την άμυνα, τις διασυνδέσεις, τη Σούδα, την ενεργειακή ασφάλεια της χώρας, αφού η Κρήτη συνδέεται και με την υπόλοιπη Ελλάδα και θα συνδεθεί και με την Κύπρο με το περιβόητο καλώδιο.

Η ευθύνη δεν είναι τεχνική. Είναι πολιτική.

Η ΡΑΑΕΥ έδωσε άδειες σε ελληνικές εταιρείες και το κράτος θα τις επιδοτήσει με 1,5 δις, αν δεν τις έχει επιδοτήσει ήδη.

Οι εταιρείες εξαγοράστηκαν από την KΟS.

Και η κυβέρνηση δεν έκανε το αυτονόητο: να επανεξετάσει τις άδειες υπό το πρίσμα της εθνικής ασφάλειας.

Αυτό δεν είναι «παράλειψη». Αυτό είναι θεσμική αποτυχία.
…………………………………………………………….
Του Γιάννη Πιαδίτη

Σε μια χώρα που έχει πληρώσει ακριβά την αφέλεια, την αδράνεια και την ψευδαίσθηση ότι «οι θεσμοί λειτουργούν», η υπόθεση της Koç Holding στην Κρήτη δεν είναι απλώς ένα επιχειρηματικό γεγονός. Είναι καμπανάκι εθνικής ασφάλειας. Και το χειρότερο: είναι ένα καμπανάκι που η κυβέρνηση επέλεξε να μην ακούσει.

 

Η μεγαλύτερη βιομηχανική δύναμη της Τουρκίας απέκτησε, μέσα από μια αλυσίδα εξαγορών, το μεγαλύτερο χαρτοφυλάκιο αδειών αποθήκευσης ενέργειας στην Κρήτη. Μιλάμε για ισχύ που αγγίζει το 80% της διαθέσιμης αποθηκευτικής ικανότητας του νησιού. Μιλάμε για άδειες που βρίσκονται δίπλα σε κρίσιμους υποσταθμούς υψηλής τάσης. Μιλάμε για πρόσβαση σε δεδομένα του ΑΔΜΗΕ που αφορούν την ευστάθεια του δικτύου.

 

Και όμως, η κυβέρνηση αντιμετώπισε το θέμα σαν να πρόκειται για μια απλή εμπορική συναλλαγή. Σαν να μην υπάρχει Κανονισμός FDI Screening της ΕΕ. Σαν να μην υπάρχει άρθρο 106 του Συντάγματος. Σαν να μην υπάρχει Κρήτη, με ό,τι αυτή σημαίνει για την άμυνα, τις διασυνδέσεις, τη Σούδα, την ενεργειακή ασφάλεια της χώρας, αφού η Κρήτη συνδέεται και με την υπόλοιπη Ελλάδα και θα συνδεθεί και με την Κύπρο με το περιβόητο καλώδιο.

 

Η ευθύνη δεν είναι τεχνική. Είναι πολιτική.

 

Η ΡΑΑΕΥ έδωσε άδειες σε ελληνικές εταιρείες και το κράτος θα τις επιδοτήσει με 1,5 δις, αν δεν τις έχει επιδοτήσει ήδη. Οι εταιρείες εξαγοράστηκαν από την Koç. Και η κυβέρνηση δεν έκανε το αυτονόητο: να επανεξετάσει τις άδειες υπό το πρίσμα της εθνικής ασφάλειας.

 

Αυτό δεν είναι «παράλειψη». Αυτό είναι θεσμική αποτυχία.

Σε κάθε σοβαρό κράτος - ΗΠΑ, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία — η εξαγορά κρίσιμων ενεργειακών υποδομών από εταιρεία τρίτης χώρας θα είχε σταματήσει στην πόρτα. Εδώ, όχι μόνο δεν σταμάτησε, αλλά πέρασε χωρίς καν να χτυπήσει το κουδούνι.

 

Η κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει σε τρία ερωτήματα:

 

1. Έγινε screening ξένης επένδυσης, δηλαδή έλεγχος όπως απαιτεί η ΕΕ; Αν όχι, τότε η χώρα
     παραβίασε ευρωπαϊκό δίκαιο. Αν ναι, τότε πρέπει να δημοσιοποιηθεί η γνωμοδότηση.

 

2. Εξετάστηκε η συγκέντρωση ισχύος;

    Όταν ένας όμιλος αποκτά το 80% της αποθήκευσης στη Κρήτη, που είναι ενεργειακός
    κόμβος για την Ελλάδα, αυτό δεν είναι «επένδυση». Είναι έλεγχος υποδομών.

 

3. Εξετάστηκε η πρόσβαση σε δεδομένα του ΑΔΜΗΕ;

    Η αποθήκευση δεν είναι απλώς «μπαταρίες». Είναι πληροφορία. Και η πληροφορία είναι
    ισχύς.

    Η Κρήτη δεν είναι επιχειρηματικό πάρκο. Είναι στρατηγικό σημείο της χώρας.

    Η Κρήτη είναι:

    Κόμβος διασύνδεσης με την ηπειρωτική Ελλάδα, περιοχή με υψηλή διείσδυση ΑΠΕ,
    περιοχή με κρίσιμες στρατιωτικές εγκαταστάσεις, περιοχή όπου η αποθήκευση ενέργειας
    καθορίζει την ευστάθεια του δικτύου.Το να επιτρέπεις σε έναν ξένο όμιλο να αποκτήσει
    τέτοια ισχύ δεν είναι απλώς λάθος. Είναι επικίνδυνο.

 

Η κυβέρνηση δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από τεχνικές διαδικασίες.

Η ευθύνη είναι πολιτική. Η παράλειψη είναι πολιτική. Η σιωπή είναι πολιτική.

Και η πολιτική ευθύνη δεν μετριέται με ανακοινώσεις. Μετριέται με το αν η χώρα είναι ασφαλής.

 

Στην υπόθεση της Koç, η κυβέρνηση άφησε την ενεργειακή ασφάλεια της Κρήτης εκτεθειμένη. Άφησε την εθνική ασφάλεια απροστάτευτη. Άφησε την χώρα να λειτουργεί σαν να μην έχει μάθει τίποτα από την ιστορία της.

 

Το ερώτημα πλέον δεν είναι “τι έγινε”. Είναι “ποιος το επέτρεψε”.

 

Και αυτό το ερώτημα δεν θα εξαφανιστεί. Ούτε με ανακοινώσεις. Ούτε με υπεκφυγές. Ούτε με τεχνικές δικαιολογίες.

 

Η Κρήτη και η Χώρα αξίζουν απαντήσεις και διαφάνεια. Και η κυβέρνηση οφείλει να δώσει λόγο.

 

Και δεν φθάνει μόνο αυτό, απ’ ό,τι μαθαίνω ένα Fund από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα αγόρασαν και τις ΑΠΕ στο ίδιο Νησί. Κατά τα άλλα ο κ. Φλωρίδης μας απειλεί λέγοντας το αλαζονικό και αντιδημοκρατικό «Μητσοτάκης ή Ερντογάν», ενώ θα έπρεπε να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, για να μην αναγκαστούμε να αναφωνήσουμε «Ερντογάν ante portas».

 

Απάντηση Medvedev στη ΛΕΠΕΝ: «ΣΤΕΛΝΕΤΕ ΠΥΡΑΥΛΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΝΑΖΙ ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ “ΦΙΛΙΑ”;»

 

NewRussia.gr

Ο αντιπρόεδρος του Ρωσικού Συμβουλίου Ασφαλείας Medvedev απάντησε στις δηλώσεις της Μαρίν Λε Πεν σχετικά με τη μεταβίβαση των περιουσιακών στοιχείων της Auchan στη Ρωσία:

«Η ΛεΠεν χαρακτήρισε την ανάληψη των περιουσιακών στοιχείων της Auchan από τη Ρωσία “εχθρικές ενέργειες”.

Χιλιάδες κυρώσεις εναντίον Ρώσων στη Γαλλία, συν πύραυλοι για τους εκφυλισμένους του Κιέβου - αυτό ήταν φιλικό;?

Προφανώς, το κόμμα της Λε Πεν είναι πλέον ένα κανονικό ευρωπαϊκό κόμμα: Ρωσοφοβία και υποστήριξη των ΝΑΖΙ στο Κίεβο».

Η αιχμή του Medvedev είναι σαφέστατη:

Η Ευρώπη μπορεί να επιβάλλει κυρώσεις στη Ρωσία και να στέλνει όπλα στην Ουκρανία, αλλά όταν η Μόσχα απαντά, τότε η απάντηση βαφτίζεται «εχθρική ενέργεια».

Η αντίφαση γίνεται όλο και πιο ωμή.

Οι πύραυλοι προς το Κίεβο παρουσιάζονται ως «στήριξη».
Οι κυρώσεις των χωρών της δύσης ως «πολιτική».
Όμως η Ρωσική αντίδραση παρουσιάζεται ως «επιθετικότητα».
Και κάπου εδώ τελειώνουν οι ευγένειες.

Γιατί είναι εύκολο να μιλάς για «φιλία» όταν το κόστος το πληρώνει ο άλλος.
Δύσκολο είναι να αποκαλείς «εχθρική ενέργεια» την απάντηση, όταν εσύ έχεις ήδη επιλέξει τη σύγκρουση.

When Israel Hired Ex-Nazi Officers

Στη δεκαετία του 1960, οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες προσέλαβαν επιλεγμένους πρώην ναζι αξιωματικούς ως πράκτορες για να παρακολουθούν αραβικά στρατιωτικά προγράμματα και να αντιμετωπίσουν το πυραυλικό πρόγραμμα της Αιγύπτου υπό τον πρόεδρο Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ.

Ιστορικά αρχεία και αποχαρακτηρισμένες εκθέσεις αναφέρουν συνεργασίες με προσωπικότητες όπως ο συνταγματάρχης των SS Βάλτερ Ράουφ, αν και η άμεση πρόσληψή του παραμένει αντικείμενο συνεχιζόμενης συζήτησης, σε σύγκριση με επιβεβαιωμένους πράκτορες όπως ο Όττο Σκόρτσενι.

Διαβάστε στον παρακάτω σύνδεσμο (Link) την πλήρη ερευνητική έκθεση που παρέχει το περιοδικό New Lines.
https://newlinesmag.com/review/the-nazi-fugitives-hired-by-israel/

ΕΝΑΣ SS ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΟΥ ΕΒΡΑΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Το 1948, το Κράτος του Ισραήλ προσέλαβε κρυφά τον πρώην Γερμανό αξιωματικό των ΝΑΖΙ - SS, Βάλτερ Ράουφ, υπεύθυνο για τη δολοφονία τουλάχιστον 100.000 Εβραίων, ως σιωνιστικό κατάσκοπο κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Παλαιστίνης του 1948.

https://www.haaretz.com/2007-03-29/ty-article/in-the-service-of-the-jewish-state/0000017f-e0e7-d38f-a57f-e6f7ee420000

Πράκτορες των Iσραηλινών μυστικών υπηρεσιών προσέλαβαν τον Ράουφ λίγο μετά τη διαφυγή του από την αιχμαλωσία των Συμμάχων το 1947. Ο Ράουφ έφτασε στη Συρία, όπου υπηρέτησε ως στρατιωτικός σύμβουλος του προέδρου Χόσνι Ζαΐμ, μέχρι που συνελήφθη την ημέρα του πραξικοπήματος εναντίον του Ζαΐμ. Ο Ράουφ κατάφερε να αποφύγει τη σύλληψη, αφέθηκε ελεύθερος και διατάχθηκε να εγκαταλείψει τη χώρα, καταλήγοντας τελικά στην Ιταλία.

Φαίνεται ότι τότε τον πλησίασαν Iσραηλινοί κατάσκόποι, οι οποίοι τον έβαλαν να εργαστεί για έναν ολόκληρο μήνα, συντάσσοντας μια έκθεση σχετικά με τη στρατιωτική ανάπτυξη της Συρίας.

Στη συνέχεια, Ισραηλινοί κατάσκοποι προσπάθησαν να τον στείλουν σε μυστική αποστολή στην Αίγυπτο, πιθανώς για να συνδράμει στην απόπειρα δολοφονίας σημαντικών Αιγυπτίων ηγετών. Ωστόσο, το σχέδιο δεν εκτελέστηκε, καθώς η αποστολή αποκαλύφθηκε.

Στη συνέχεια, το Ισραήλ αποζημίωσε τον Ράουφ, διευκόλυνε την έκδοση των ταξιδιωτικών του εγγράφων και τον βοήθησε να διαφύγει στη Νότια Αμερική.

Υπενθυμίζεται ότι ο Ράουφ είχε διοριστεί επικεφαλής του Τεχνικού Τμήματος των SS και ήταν υπεύθυνος για το πρόγραμμα εξόντωσης με τη χρήση φορτηγών αερίου.

Αφού οι Εβραίοι και άλλοι συγκεντρώνονταν στο πίσω μέρος ενός φορτηγού αερίου, το όχημα σφραγιζόταν και ο σωλήνας εξάτμισης εισάγονταν στο πίσω μέρος. Όταν ενεργοποιούνταν ο κινητήρας, οι αναθυμιάσεις σκότωναν όλους όσους βρίσκονταν στο πίσω μέρος του οχήματος. Με αυτό το τρόπο δολοφονήθηκαν από 97.000 ως 200.000 άνθρωποι, οι περισσότεροι από τους οποίους Εβραίοι. Ωστόσο, αυτή η μέθοδος μαζικής εξόντωσης ήταν πολύ αργή και δυσκίνητη για τους ΝΑΖΙ, οι οποίοι προχώρησαν στη δημιουργία των θαλάμων αερίου, χρησιμοποιώντας το Zyklon B ως θανατηφόρο μέσο.

Via Fady Fares
--------------------------
Βλέπε και: Revealed: 
How Israel Turned Nazi War Criminals Into Mossad Agents  
https://www.haaretz.com/magazine/2023-06-01/ty-article-magazine/.premium/revealed-how-israel-turned-nazi-war-criminals-into-mossad-agents/00000188-773a-dd65-abae-773a75190000

 

Το σχέδιο του Ντόναλντ Τράμπ για τη Γάζα καταρρέει

Πηγή: Dropsite News

https://info-war.gr/to-schedio-trab-gia-ti-gaza-katarreei/

 

Η Αθηνά Ρέιμπερν, εκτελεστική διευθύντρια της Ένωσης Διεθνών Αναπτυξιακών Οργανισμών (Association of International Development Agencies – AIDA), μιας οργάνωσης-ομπρέλας που εκπροσωπεί περισσότερες από 100 ανθρωπιστικές και αναπτυξιακές ΜΚΟ οι οποίες δραστηριοποιούνται στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, δήλωσε σήμερα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ότι το Ισραήλ έχει δημιουργήσει εσκεμμένα συνθήκες στέρησης στη Γάζα και χρησιμοποιεί τον έλεγχο της ανθρωπιστικής βοήθειας ως μέσο φίμωσης των ΜΚΟ.

 

«Μείνετε σιωπηλοί, διαφορετικά δεν θα επιτραπεί καθόλου η παράδοση της βοήθειάς σας», είπε η Ρέιμπερν, περιγράφοντας τους ισραηλινούς κανονισμούς που χρησιμοποιήθηκαν για τη διαγραφή περισσότερων από 30 διεθνών ανθρωπιστικών οργανώσεων από τα σχετικά μητρώα.

 

Σύμφωνα με τη Ρέιμπερν, το Ισραήλ απορρίπτει ψαλίδια, πατερίτσες, αναπηρικά αμαξίδια και προσθετικά μέλη, χαρακτηρίζοντάς τα είδη «διπλής χρήσης». Παράλληλα, περιορίζει τόσο αυστηρά την εισαγωγή λιπαντικού κινητήρων, ώστε η τιμή του έχει φτάσει να είναι 45 φορές υψηλότερη από τη συνήθη, εμποδίζει την είσοδο εξειδικευμένου ιατρικού προσωπικού και απορρίπτει ακόμη και καρπούζια και κρεμμύδια βάσει μιας μη δημοσιοποιημένης «ανθρωπιστικής πολιτικής».

 

Το Ισραήλ, όπως ανέφερε, μετακινεί επίσης σε καθημερινή βάση την υποτίθεται σταθερή «Κίτρινη Γραμμή», με αποτέλεσμα να διακόπτεται η πρόσβαση σε τουλάχιστον 85 σημεία υδροδότησης, σχολεία και δομές υγείας.

 

«Ακόμη και με βάση αυτά τα στοιχειώδη κριτήρια, το Συμβούλιο Ειρήνης αποτυγχάνει», δήλωσε, υποστηρίζοντας ότι έχει «λειτουργήσει με τρόπο που εδραιώνει ακόμη περισσότερο την παράνομη παρουσία του Ισραήλ».

 

Από την κατάπαυση του πυρός και μετά, σχεδόν 1.300 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί από τον ισραηλινό στρατό.

 

«Αυτό που παραμένει ασαφές», τόνισε η Ρέιμπερν, «είναι η νομική βάση επί της οποίας το Κράτος του Ισραήλ εξακολουθεί να παρεμποδίζει την παροχή αμερόληπτης ανθρωπιστικής βοήθειας, κατά άμεση παραβίαση των ανεπιφύλακτων υποχρεώσεών του βάσει του Άρθρου 59 της Τέταρτης Σύμβασης της Γενεύης».

 

Η Ρέιμπερν έθεσε επίσης το ερώτημα γιατί η εντολή που παραχώρησε το Συμβούλιο Ασφαλείας στο Συμβούλιο Ειρήνης χρησιμοποιείται «για να συγκαλύψει τις συνεχιζόμενες ενέργειες του Ισραήλ», οι οποίες, όπως είπε, παραβιάζουν κατάφωρα τα δικαιώματα των Παλαιστινίων και «τους πλέον θεμελιώδεις κανόνες του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου».

 

Υποστήριξε ότι, αντί να αμφισβητεί τον συνεχιζόμενο έλεγχο του Ισραήλ επί της Γάζας, τους περιορισμούς στην ανθρωπιστική βοήθεια και τις θανατώσεις, το Συμβούλιο συμβάλλει στη συγκάλυψη αυτών των παραβιάσεων και στην «περαιτέρω εδραίωση της παράνομης παρουσίας του Ισραήλ».

 

«Αυτό δεν μπορεί να γίνει η νέα κανονικότητα».

 

Η Αθηνά Ρέιμπερν κάλεσε, τέλος, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να ασκήσει τις «ερευνητικές του εξουσίες» και να πραγματοποιήσει επειγόντως αποστολή στη Γάζα.

 

«Ελάτε να δείτε με τα ίδια σας τα μάτια».

 

Μοσέ Φέιγκλιν: Ο άνθρωπος που αποκάλεσε τον Χίτλερ "μία απαράμιλλη στρατιωτική ΔΙΑΝΟΙΑ" και ΕΧΘΡΟ “κάθε παιδί στη Γάζα”

Μοσέ Φέιγκλιν: Ο άνθρωπος που αποκάλεσε τον Χίτλερ “μία απαράμιλλη στρατιωτική διάνοια” και που αποκάλεσε εχθρό “κάθε παιδί στη Γάζα” ετοιμάζεται να μπει στην Ισραηλινή βουλή

https://agonaskritis.gr/%ce%bc%ce%bf%cf%83%ce%ad-%cf%86%ce%b5%cf%8a%ce%b3%ce%ba%ce%bb%ce%af%ce%bd-%ce%bf-%ce%ac%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b1%cf%80%ce%bf%ce%ba%ce%ac%ce%bb%ce%b5%cf%83/

 

Σε εκλογική σύμπραξη που αναδιατάσσει τους συσχετισμούς στον χώρο της ισραηλινής σκληρής δεξιάς προχωρούν το κόμμα «Θρησκευτικός Σιωνισμός» (Religious Zionism) του υπουργού Οικονομικών Μπεζαλέλ Σμότριτς και το κόμμα «Ζεχούτ» (Zehut) του Μοσέ Φέιγκλιν (Moshe Feiglin), οριστικοποιώντας την κοινή τους κάθοδο στις κρίσιμες βουλευτικές εκλογές του προσεχούς Οκτωβρίου για την Κνεσέτ.

 

Η συμφωνία, η οποία τοποθετεί τον Φέιγκλιν στη δεύτερη θέση του ενιαίου ψηφοδελτίου, ανοίγει διάπλατα τον δρόμο για την κοινοβουλευτική του επάνοδο, επαναφέροντας ταυτόχρονα στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης το πολιτικό του μητρώο και τις θέσεις που έχει διατυπώσει κατά καιρούς.

 

Από τους αμφιλεγόμενους χαρακτηρισμούς για τον Αδόλφο Χίτλερ το 1995 έως τις πρόσφατες τηλεοπτικές του δηλώσεις για τον πόλεμο στη Γάζα —όπου χαρακτήρισε συλλήβδην «εχθρό» κάθε παιδί στον παλαιστινιακό θύλακα και ζήτησε την πλήρη απομάκρυνση του άμαχου πληθυσμού—, η ανάδειξη του Φέιγκλιν σε ηγετική θέση του εκλογικού συνασπισμού σηματοδοτεί την περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση της ισραηλινής πολιτικής σκηνής.

 

Η συμφωνία Σμότριτς – Φέιγκλιν και η ανασύνταξη του δεξιού μπλοκ

 

Η συμφωνία για τη συγκρότηση κοινού τεχνικού ψηφοδελτίου ανάμεσα στον Μπεζαλέλ Σμότριτς και τον Μοσέ Φέιγκλιν στοχεύει στη συσπείρωση των δυνάμεων του εθνικιστικού και θρησκευτικού χώρου ενόψει των καλπών του Οκτωβρίου. Με τον Φέιγκλιν να κλειδώνει τη δεύτερη θέση της λίστας, η είσοδός του στη νέα Κνεσέτ θεωρείται σχεδόν βέβαιη, σηματοδοτώντας την επιστροφή του στα κοινοβουλευτικά έδρανα στα οποία είχε θητεύσει ως βουλευτής του Λικούντ την περίοδο 2013–2015.

 

Ο πολιτικός βίος του Φέιγκλιν έχει σημαδευτεί από διεθνείς απαγορεύσεις και έντονες αντιδράσεις, με αποκορύφωμα το 2008, όταν η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου του απαγόρευσε επισήμως την είσοδο στη χώρα λόγω της υποκίνησης εξτρεμισμού. Σήμερα, η επίσημη πολιτική του ατζέντα περιλαμβάνει την πλήρη κατάκτηση της Λωρίδας της Γάζας, την ίδρυση εβραϊκών οικισμών στην περιοχή και τον ολικό εκτοπισμό του συνόλου του παλαιστινιακού πληθυσμού, συμπεριλαμβανομένων των βρεφών.

 

Το ιστορικό των δηλώσεων του 1995:
Η αναφορά στον Χίτλερ και η διευκρίνιση στη Maariv

 

Οι τοποθετήσεις του Μοσέ Φέιγκλιν έχουν προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις ήδη από τη δεκαετία του 1990. Σε άρθρο του στην εφημερίδα Haaretz το 1995, ο τότε πολιτικός Γιόσι Σαρίντ (Yossi Sarid) είχε καταγράψει τα λεγόμενα του Φέιγκλιν στο πλαίσιο των διαδηλώσεων της ισραηλινής δεξιάς ενάντια στις Συμφωνίες του Όσλο.

 

Στο επίμαχο απόσπασμα, ο Φέιγκλιν φερόταν να δηλώνει:

 

«Ο Χίτλερ ήταν μια απαράμιλλη στρατιωτική διάνοια. Ο ναζισμός προήγαγε τη Γερμανία από ένα χαμηλό σε ένα φανταστικό φυσικό και ιδεολογικό καθεστώς. Το κουρελιασμένο, άθλιο σώμα της νεολαίας μετατράπηκε σε ένα τακτοποιημένο και εύρυθμο μέρος της κοινωνίας και η Γερμανία έλαβε ένα υποδειγματικό καθεστώς, ένα σωστό δικαστικό σύστημα και δημόσια τάξη. Ο Χίτλερ απολάμβανε την καλή μουσική. Ζωγράφιζε. Αυτοί δεν ήταν μια συμμορία κακοποιών. Απλώς χρησιμοποίησαν κακοποιούς και ομοφυλόφιλους».

 

Σε μεταγενέστερη παρέμβασή του στην εφημερίδα Maariv, ο Φέιγκλιν επιχείρησε να διευκρινίσει τη θέση του, υποστηρίζοντας ότι το γεγονός πως θεωρεί τον Χίτλερ στρατιωτική μεγαλοφυΐα δεν σημαίνει ότι τον θαυμάζει.

 

Η ρητορική εξόντωσης για τη Γάζα: «Κάθε παιδί είναι ο εχθρός»

 

Η εξτρεμιστική ρητορική του επικεφαλής του κόμματος Zehut επανήλθε με ιδιαίτερη ένταση κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Γάζα. Το 2024 επικαλέστηκε ανοιχτά τη λογική της εξάλειψης, ενώ στις 22 Μαΐου 2025, σε ζωντανή εκπομπή του ισραηλινού τηλεοπτικού σταθμού Channel 14, διατύπωσε θέσεις που προκάλεσαν διεθνή αποτροπιασμό.

 

Στη συγκεκριμένη συνέντευξη, ο Φέιγκλιν υποστήριξε χαρακτηριστικά:

 

«Ο εχθρός δεν είναι η Χαμάς, ούτε η στρατιωτική πτέρυγα της Χαμάς… Κάθε παιδί στη Γάζα είναι ο εχθρός. Πρέπει να καταλάβουμε τη Γάζα και να την εποικίσουμε, και δεν θα μείνει εκεί ούτε ένα παιδί από τη Γάζα. Δεν υπάρχει άλλη νίκη».

 

Η ανοιχτή υπεράσπιση της μαζικής εκδίωξης αμάχων και η στοχοποίηση ανηλίκων αποτελούν τον κεντρικό πυρήνα της στρατηγικής που προτείνει για την επόμενη ημέρα στον παλαιστινιακό θύλακα.

 

Η θεσμική μετατόπιση και οι επιπτώσεις στην ισραηλινή διακυβέρνηση

 

Η συμπερίληψη του Μοσέ Φέιγκλιν στο ψηφοδέλτιο του Μπεζαλέλ Σμότριτς δεν συνιστά απλώς μια συγκυριακή εκλογική κίνηση, αλλά αποτυπώνει τη βαθιά μετατόπιση των ορίων του πολιτικά αποδεκτού λόγου στο Ισραήλ. Θέσεις που επί δεκαετίες παρέμεναν στο περιθώριο του πολιτικού συστήματος και αντιμετωπίζονταν με διεθνή απομόνωση εντάσσονται πλέον στον κεντρικό κορμό της κοινοβουλευτικής δεξιάς.

 

Καθώς η χώρα οδεύει προς τις εκλογές του Οκτωβρίου, η συμμαχία Σμότριτς – Φέιγκλιν εδραιώνει ένα σκληρό εθνικιστικό μέτωπο, το οποίο καθιστά την προσάρτηση παλαιστινιακών εδαφών και τον βίαιο εκτοπισμό πληθυσμών επίσημες προγραμματικές διεκδικήσεις εντός των τειχών της Κνεσέτ.