Γιάννης Στουρνάρας: στόχος του η διάλυση της Ελληνικής κοινωνίας

 Διορισμένος Γκαουλάϊτερ της διεθνούς των τοκογλύφων Ρότσιλντ στην Ελληνική τους αποικία. Από τις δηλώσεις του φαίνεται πως στόχος είναι η διάλυση της Ελληνικής κοινωνίας. Δικαίως μπορεί να χαρακτηριστεί ως εχθρός των Ελλήνων.

Ο Γιάννης Στουρνάρας είναι ο μακροβιότερος διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος και επιπλέον πρώην υπουργός Οικονομικών. Παραμένει ακλόνητος στην θέση του, όσες κυβερνήσεις και να περάσουν, μνημονιακές εννοείται. Είναι λαλίστατος και ο πιο ανάλγητος και κυνικός από τους προκατόχους του. Προφανώς το οικονομικό κατεστημένο τον θεωρεί βασικό στήριγμα του και τον διατηρεί σε αυτήν την θέση, μαζί με τους πρωθυπουργούς φυσικά, παρά τα όποια προβλήματα. Διότι οι άνθρωποι αυτοί θεωρούν ότι δικαιούνται τα πάντα.

Όταν ήταν υπουργός είχε δημοσιοποιηθεί, και ήταν σκάνδαλο, ότι η επιχειρηματίας σύζυγος του έπαιρνε δουλειές από το Δημόσιο και συναλλάσσονταν με το Υπουργείο Οικονομικών, παρά το γεγονός ότι ο σύζυγός της ήταν υπουργός. Αυτό σε άλλη χώρα θα ήταν λόγος παραίτησης του υπουργού και πιθανόν ολόκληρης της κυβέρνησης. Στο Ελλαδιστάν όμως αυτά θεωρούνται δικαίωμα των κυβερνώντων. Ο Στουρνάρας λοιπόν τις τελευταίες ημέρες "κτύπησε" δύο φορές.

1) Αμφισβήτησε την απόφαση του Αρείου Πάγου σχετικά με τα κόκκινα δάνεια και τους
    δανειολήπτες που έχουν υπαχθεί στο νόμο Κατσέλη και είπε, ότι η απόφαση δεν είναι
    σαφής και έχει ανάγκη περαιτέρω διευκρίνισης. Μετά την τοποθέτηση του Στουρνάρα
    βγήκαν χθες οι servicers και είπαν ακριβώς το ίδιο (εκπρόσωπος τους είναι ο
    Στουρνάρας). Είπαν μάλιστα ότι μέχρι να διευκρινιστεί η απόφαση (η οποία είναι
    απολύτως σαφής), να συνεχίσουν να πληρώνουν οι δανειολήπτες τα πανωτόκια που
    πληρώνουν, λες και δεν έχει βγει η απόφαση. Δηλαδή τον Άρειο Πάγο τον επικαλούνται
    και ζητούν τον σεβασμό στις αποφάσεις του, όταν τους εξυπηρετεί. Αν βγάλει κάποια
    φορά κάποια καλή απόφαση για μια κοινωνική ομάδα, την αμφισβητούν και επιδιώκουν
    την αλλαγή της. !

2) Το χειρότερο όμως είναι η παρέμβαση του για τις συντάξεις. Είχε το θράσος να πει, ότι
    οι συντάξεις που απορρέουν από την δημόσια κοινωνική ασφάλιση θα μειώνονται
    σταδιακά και δεν θα επαρκούν για επιβίωση( ούτε τώρα επαρκούν), και συνεπώς πρέπει
    να αποταμιεύουν οι εργαζόμενοι για να ενισχύουν τα επαγγελματικά ταμεία και γενικά
    τον ιδιωτικό πυλώνα της ασφάλισης, για να μπορούν να επιβιώνουν ως συνταξιούχοι.!

Το θράσος του είναι απίστευτο. Μας προκαλεί με κάθε τρόπο.

Αυτοί που έχουν λεηλατήσει τα αποθεματικά των ταμείων, τα εργασιακά δικαιώματα, τους μισθούς και τις συντάξεις, προτείνουν τώρα, μέσω του Στουρνάρα, να κάνει οικονομίες ο εργαζόμενος και αποταμίευση, για να βρίσκουν χρήμα αυτοί για τις " επενδύσεις " τους.!!! Ο εργαζόμενος, που δεν μπορεί να επιβιώσει και να "βγάλει " τον μήνα. Ο Στουρνάρας βέβαια και οι όμοιοι του να πλουτίζουν με κάθε τρόπο. Δεν φτάνει που μας ληστεύουν καθημερινώς, προσβάλλουν και τη νοημοσύνη μας. Τουλάχιστον βουλώστε το κ. Στουρνάρα. Υφιστάμεθα ( μέχρι πότε?) την πολιτική σας, μην ακούμε και τις παραινέσεις σας.

 

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Μετά τη δημοσίευση του πρόσφατου βουλεύματος του Εφετείου που διέταξε την απόλυσή µου υπό όρους, θα περίμενε κανείς απ’ τους διαφόρους σχολιαστές να βγουν και να το επαινέσουν ως νομικά και ορθολογικά τέλειο.

Λέγοντας ότι επιτέλους, έστω και μετά από 4 χρόνια, έστω την 5η φορά, εκδόθηκε ένα σωστό βούλευμα από τίμιους και άξιους δικαστές. Θα ’πρεπε να τους πλέκουν το εγκώμιο.

Αντίθετα όμως παρακολουθούμε μια χυδαία παρέλαση τάχα αγανακτισμένων πολιτών, πολιτικών και δημοσιογράφων να ψευδολογούν ασύστολα, να παραπλανούν κρύβοντας την αλήθεια.

Λένε ότι έπρεπε να εκτίσω 25 έτη, ενώ γνωρίζουν καλά ότι δικαιούμαι την απόλυση στα 19 έτη, άρα την έχουν καθυστερήσει 5 χρόνια.

Αυτό λέει το άρθρο 105 του παλιού Π.Κ. που ισχύει για µένα, όπως λέει ρητά το άρθρο 465 του νέου Π.Κ.

Λένε ότι τα προηγούμενα 4 βουλεύματα ζητούσαν τα 25 έτη, πράγμα ψευδές.

Τα 4 προηγούμενα ήταν αρνητικά για άλλο λόγο (κατ’ επίφαση καλή διαγωγή), άλλα δέχονταν ότι εκπληρούνται οι τυπικές προϋποθέσεις που είναι τα 19 έτη. Άρα και αυτά συμφωνούσαν στα 19 έτη.

Αποκρύπτουν ότι δεκάδες πολυϊσοβίτες µε δράση πριν την ισχύ του νέου Π.Κ. αποφυλακίστηκαν στα 19 ή 20 έτη.

Αποκρύπτουν ότι στο 4ο Συμβούλιο του Δεκέμβρη 2024 –όπου ήμουν παρών– ο Πρόεδρος και Πρόεδρος του Εφετείου ψήφισε την απόλυσή μου, αλλά μειοψήφησε.

Ότι ο Εισαγγελέας της έδρας, ο ίδιος κ. Ν. Φυστόπουλος μίλησε θετικά για μένα, ενώ μετά από ένα χρόνο αλλάζει τελείως και κάνει αρνητική πρόταση, χωρίς να παρουσιάσει κάποιο νέο στοιχείο !

Αποκρύπτουν ότι έχω πάρει 12 άδειες και όχι 6. Κι ότι την πρώτη την πήρα μετά από 20 έτη έκτισης ενώ σύμφωνα µε το νόμο θα ’πρεπε να την πάρω στα 8 έτη.

Το χυδαίο της υπόθεσης είναι ότι ζητάνε ανοιχτά και συνειδητά απ’ τους δικαστές να παρανομήσουν, να μην εφαρμόσουν το νόμο.

Να καταργήσουν το θεμελιώδες άρθρο 2 του Π.Κ. αφού αν εκτιτέα είναι τα 25 έτη καταργείται η βασική αρχή της µη εφαρμογής δυσμενέστερης διάταξης αναδρομικά.

Δηλαδή απαιτούν απ’ τους δικαστές να καταργήσουν τον υπάρχοντα Π.Κ. χωρίς να τολμάει σχεδόν κανείς να διαμαρτυρηθεί και τους υποστηρικτές των δικαιωμάτων να ποιούν την νήσσαν.

Λένε ότι δεν μετάνιωσα.

Πέρα απ’ το ότι δεν μπορώ να μετανοήσω για κάτι που δεν διέπραξα, αποκρύπτουν ότι ο νόμος ζητάει μόνο καλή διαγωγή και ούτε μετάνοια ούτε σωφρονισμό. Και πολύ σωστά.

Γιατί αν το ζητούσε, πώς θα εξηγούσε ότι το 80% των μετανοημένων που αποφυλακίστηκαν υποτροπιάζουν και ξαναμπαίνουν στη φυλακή.

Επαναλαμβάνουν συνέχεια ότι έχω καταδικαστεί σε 17 φορές ισόβια, υπονοώντας ότι έχω δολοφονήσει 17 ανθρώπους, αποκρύπτοντας ότι πρόκειται για ηθική αυτουργία μούφα, μαϊμού.

Αποκρύπτουν το σημαντικό γεγονός, ότι σύμφωνα µε τις δημοσκοπήσεις το 75% των ερωτηθέντων δεν έχουν εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη και άρα οι αποφάσεις της δεν μπορεί να θεωρηθούν ούτε θέσφατα ούτε δίκαιες. Πράγμα που σημαίνει ότι ούτε οι καταδικασμένοι στη φυλακή είναι όλοι ένοχοι ούτε αυτοί που είναι έξω είναι όλοι αθώοι.

Ζητούν ανοιχτά να παραμείνω για πάντα στη φυλακή (να σαπίσω στη φυλακή)

αποκρύπτοντας ότι στη Νορβηγία, ο γνωστός νεοΝΑΖΙ που δολοφόνησε σε λίγη ώρα 87 νεολαίους έχει καταδικαστεί σε κάθειρξη 20 ετών, κι όχι σε 87 φορές ισόβια.

Παρότι σύμφωνα µε τον νόμο το είδος των εγκλημάτων που έχει διαπράξει ένας κατάδικος δεν αξιολογείται για την απόλυση υπό όρο, θα ασχοληθώ, όσο συντομότερα μπορώ, με την ηθική αυτουργία. Γιατί μετά από 24 χρόνια παρατηρώ ότι η παραπληροφόρηση και τα fake γεγονότα καλπάζουν σβήνοντας βαθμιαία τα λίγα ψήγματα αλήθειας που υπήρχαν.

1. Περίπου 9 μήνες μετά τις συλλήψεις και διαρκούσης της δίκης έγινε μια πρώτη
    δημοσκόπηση.

Σ’ αυτήν 54% των ερωτηθέντων απάντησαν ότι δεν πιστεύουν ότι ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος ήταν ο αρχηγός. Κι ενώ στο χρονικό αυτό διάστημα όλα σχεδόν τα ΜΜΕ βυσσοδομούσαν καθημερινά εναντίον µου (έφτασαν στο σημείο να γράφουν ότι ο πατέρας µου ήταν συνεργάτης της Χούντας του ’67, ενώ είχε αποβιώσει το Γενάρη του 1965) χωρίς να μπορώ να απαντήσω.

2. Μόλις εκδόθηκε η απόφαση η μεγαλύτερη και σημαντικότερη τότε εφημερίδα η
    «Ελευθεροτυπία» έγραψε στο κύριο άρθρο της ότι «η ηθική αυτουργία του
    Γιωτόπουλου δεν αποδείχθηκε».

 

3. Ο τότε Πρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας των Ενώσεων Δικαιωμάτων του
    Ανθρώπου κ. Patrick BAUDOUIN που παρακολούθησε τη δίκη δήλωσε ότι
    «Στην περίπτωση του Γιωτόπουλου η Ελληνική δικαιοσύνη λειτούργησε ως
    Δικαιοσύνη Δικτατορίας».

4. Στη διάρκεια της δίκης ένας απ’ τους σημαντικούς κατηγορούμενους που συνεργάστηκε µε
    τις αρχές, περιέγραψε µε λεπτομέρειες πως παίρνονταν οι αποφάσεις συλλογικά και
    δήλωσε ότι δεν υπήρχε ηγεσία, παρότι πιέζονταν από τους δικαστές.

Έφτασε μάλιστα στο σημείο να περιγράψει πως αυτός ακύρωσε μια βίαιη ενέργεια επειδή διαφωνούσε. Το ίδιο κατέθεσε κι άλλος ένας κατηγορούμενος που ακύρωσε µόνος του άλλη βίαιη ενεργεία. Χωρίς να υπάρξει κάποια διάψευση από άλλους κατηγορούμενους.

Πράγμα που σημαίνει ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο ηθικής αυτουργίας κάποιας ανύπαρκτης ηγεσίας.

5. Σύμφωνα µε τον Γερμανό νομικό Claus Roxin, εμπνευστή της Tatherrschaft (πατρότητα της πράξης), δεν αρκούν κάποιες ενδείξεις ή το «δεν μπορεί παρά να είναι αυτός» για να καταδικαστεί κάποιος για ηθική αυτουργία, αλλά απαιτείται ν’ αποδειχτεί στο δικαστήριο µε συγκεκριμένα στοιχεία ότι αυτός διέταξε την πράξη.

Το συμπέρασμά είναι αβίαστο. Δεν υπήρξε ποτέ ηθική αυτουργία.

∆εν είναι παρά ένα παραμυθάκι ισχυρών εξωδικαστικών παραγόντων που το επέβαλαν στο Πρωτόδικο Δικαστήριο, για να καταδικαστώ σε βαριά ποινή, ώστε να μπορούν να με παρουσιάζουν σαν σίριαλ κίλερ. Σε ένα ακόμη απ’ τα συχνά δικαστικά σκάνδαλα της χώρας.

Αυτό το παραμυθάκι ανακυκλώνουν σήμερα εμπλουτισμένο με νέα χονδροειδή ψέματα με τη βοήθεια της λήθης του χρόνου.

52 χρόνια μετά την κατάρρευση της Δικτατορίας του ’67, το δικαστικό σύστημα της σημερινής Δημοκρατίας δεν διαφέρει σε τίποτα απ’ αυτό της Χούντας. Όπως και τότε, δεν διστάζουν να καταδικάζουν και να φυλακίζουν όποιον γουστάρουν παραβιάζοντας ανοιχτά νόμους και αρχές του Δικαίου. Με οποιοδήποτε πρόσχημα ακόμη και το πιο γελοίο. Να τον κρατάνε φυλακισμένο για όσο χρόνο θέλουν. Ενώ παράλληλα οι πραγματικοί και ουσιαστικοί ένοχοι για το μεγαλύτερο έγκλημα

– σκάνδαλο των Τεμπών με 57 νεκρούς - όχι μόνο δεν θα φυλακιστούν αλλά ούτε καν θα
   δικαστούν.

Αλέξανδρος Γιωτόπουλος, Ιούνιος 2026

Η επιστολή στάλθηκε στο Documento.

 

Σύνοδος των G-7: Μαθήματα ανθρωπιάς από τον πρόεδρο της Βραζιλίας Ινάσιο Λούλα

Όλα όσα είπε:

Ο κόσμος, τον περασμένο χρόνο, επένδυσε 3 τρισεκατομμύρια δολάρια σε πολέμους και σε όπλα, ενώ ούτε το 10% αυτού του ποσού δεν διατέθηκε για την καταπολέμηση της πείνας, την εξάλειψη του αναλφαβητισμού ή την προώθηση της ανάπτυξης των εθνών. Προφανώς, υπάρχει ένα κενό στην κατανόηση εκείνων που θα έπρεπε να επιδιώκουν τη συνεννόηση, αλλά προτιμούν να ενθαρρύνουν τη σύγκρουση. Ενόψει αυτού, είναι επείγον να εργαστούμε ώστε να υπάρξει ειρήνη.

Αυτή η αντιστροφή των προτεραιοτήτων είναι εμφανής στις πρόσφατες οικονομικές αποφάσεις διαφόρων παγκόσμιων μπλοκ και δυνάμεων:

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αύξησε σημαντικά τον στρατιωτικό της προϋπολογισμό.

Το Ηνωμένο Βασίλειο αύξησε τη χρηματοδότηση για τον αμυντικό του τομέα.

Χώρες που παλαιότερα δεν διανοούνταν καν να αγοράσουν εξοπλισμούς, τώρα πραγματοποιούν μαζικές επενδύσεις, οι οποίες ήδη ανέρχονται σε περίπου 800 δισεκατομμύρια ευρώ.

Ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μέρτς, μάλιστα, έφτασε στο σημείο να δηλώσει ότι η χώρα του δαπανά περίπου 15 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως απευθείας για τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Ένας άλλος οικονομικός δρόμος: 

Αυτό το ποσό των δισεκατομμυρίων θα μπορούσε να επενδύεται στη Λατινική Αμερική —και δεν το λέω αυτό μόνο για τη Βραζιλία—, καθώς και στην αφρικανική ήπειρο, χρηματοδοτώντας την οικονομική ανάπτυξη και δημιουργώντας ευκαιρίες για τη διαρθρωτική ανάπτυξη αυτών των περιοχών.

 

Βαλεντίνα Τερέσκοβα: Η πρώτη γυναίκα στο διάστημα

Η τιμή ανήκει στη Ρωσικής καταγωγής Σοβιετική κοσμοναύτη Βαλεντίνα Τερέσκοβα (γεννημένη το 1937), μία νεαρή εργάτρια και δεινή αλεξιπτωτίστρια, που επιλέχθηκε το 1961 ανάμεσα σε εκατοντάδες υποψήφιες, παρότι δεν ήταν πιλότος αεροσκαφών. Έπειτα από δίχρονη εντατική εκπαίδευση, η Τερέσκοβα ήταν έτοιμη να «πετάξει» στο διάστημα.

Ο επικεφαλής του διαστημικού προγράμματος της ΕΣΣΔ, Σεργκέι Κοροόλιεφ, την επέλεξε προσωπικά ανάμεσα σε πέντε υποψήφιες για να πιλοτάρει το διαστημικό σκάφος «Βοστόκ 6» στο διάστημα. Σκοπός της αποστολής ήταν να μελετηθεί η λειτουργία του γυναικείου σώματος στο διάστημα.

Το «Βοστόκ 6», με μοναδική επιβάτιδα την Τερέσκοβα, εκτοξεύτηκε το πρωί της 16ης Ιουνίου 1963 από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στο Καζαχστάν.

Η νεαρή κοπέλα, παρά την προφανή απειρία της, έφερε σε πέρας την αποστολή. Δεν ήταν, όμως, λίγες οι φορές στη διήμερη πτήση της στο διάστημα, που αντιμετώπισε στομαχικά προβλήματα και ναυτία.

Συνολικά, η Τερέσκοβα με το «Βοστόκ 6» πραγματοποίησε 48 περιφορές γύρω από τη Γη και μετά από 2 ημέρες, 22 ώρες και 50 λεπτά στο διάστημα, προσγειώθηκε με επιτυχία στις 19 Ιουνίου, σε μία περιοχή κοντά στο Μπαϊκονούρ.

Η προσγείωση έγινε με τον τρόπο, που η Τερέσκοβα ήξερε καλύτερα, με αλεξίπτωτο, αφού λίγα λεπτά νωρίτερα είχε αποχωριστεί το διαστημικό σκάφος. Πάντως, δεν απέφυγε ένα μώλωπα στη μύτη, κατά τη στιγμή που προσπαθούσε να απελευθερωθεί από τα σχοινιά του αλεξιπτώτου.

Ανάμεσα στις πολύτιμες υπηρεσίες που προσέφερε στην επιστήμη η αποστολή της, ήταν και οι φωτογραφίες που τράβηξε κατά τη διάρκεια της πτήσης, οι οποίες αποτέλεσαν βασική πηγή πληροφόρησης για τη μελέτη των στρωμάτων αερολυμάτων στην ατμόσφαιρα, που παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του καιρού.

Η Τερέσκοβα, μετά την αποστολή του «Βοστόκ 6» δεν ξαναπέταξε στο διάστημα. Αφιερώθηκε στην οικογένειά της, τις σπουδές στην αεροδιαστημική μηχανολογία και την πολιτική.

Παρότι, αρχικά, υπήρχαν σχέδια για περισσότερες γυναικείες διαστημικές πτήσεις, χρειάστηκαν 19 ολόκληρα χρόνια για να επαναληφθεί μία ανάλογη, από μία ακόμη κοσμοναύτρια της ΕΣΣΔ, τη Σβετλάνα Σαβίτσκαγια, μέλους του διαστημοπλοίου «Σαλιούτ Τ-7» (10 Δεκεμβρίου 1982).

Μάνος Χατζιδάκις: Η μεγαλύτερη μουσική ιδιοφυΐα της Ελλάδας

«Δύο είναι οι εχθροί της πολιτικής και του πολιτισμού: 
ο λαϊκισμός και ο ελιτισμός»

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
Ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες μουσικοσυνθέτες. Το έργο του θεωρείται πως συνέδεσε τη λόγια με τη λαϊκή μουσική και περιλαμβάνει δεκάδες ηχογραφήσεις...

Η μεγαλύτερη μουσική ιδιοφυΐα της Ελλάδας, ο Μάνος Χατζιδάκις, γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου του 1925 στην Ξάνθη, «τη διατηρητέα κι όχι την άλλη, τη φριχτή, που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους εσωτερικούς της ενδοχώρας μετανάστες», όπως έλεγε και ο ίδιος.

Ήταν γιος του δικηγόρου Γεωργίου Χατζιδάκι και της Αλίκη Αρβανιτίδου. Μετά τον χωρισμό των γονιών του, το 1932, ο Μάνος Χατζιδάκις με τη μητέρα του και την αδελφή του εγκαθίστανται οριστικά στην Αθήνα.

Εν τω μεταξύ, από τα τέσσερά του χρόνια έχει αρχίσει μαθήματα πιάνου με δασκάλα την Αλτουνιάν, γνωστή μουσικό της Ξάνθης, αρμενικής καταγωγής. Παράλληλα διδασκόταν βιολί και ακορντεόν.

Παγοπώλης και φορτοεκφορτωτής

Στα δύσκολα χρόνια της κατοχής και της απελευθέρωσης, ο Μάνος Χατζιδάκις εργάζεται ως φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι του Πειραιά, παγοπώλης στο εργοστάσιο του Φιξ, υπάλληλος στο φωτογραφείο του Μεγαλοοικονόμου, βοηθός νοσοκόμος στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο.

Συγχρόνως αρχίζει ανώτερα θεωρητικά μαθήματα μουσικής με τον Μενέλαο Παλλάντιο, σημαντική μορφή της ελληνικής εθνικής μουσικής σχολής, και σπουδές Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τις οποίες ποτέ δεν ολοκλήρωσε.

Την εποχή εκείνη γνωρίζεται με καλλιτέχνες και διανοούμενους (Γκάτσος, Σεφέρης, Ελύτης, Τσαρούχης, Σικελιανός) της γενιάς του μεσοπολέμου, οι οποίοι θα συμβάλλουν ουσιαστικά στη διαμόρφωση των προσανατολισμών και της σκέψης του. Ο Νίκος Γκάτσος, με τον οποίο γνωρίστηκε το 1943, θα παραμείνει μέχρι το τέλος της ζωής του, ο μεγάλος δάσκαλος και ο ακριβός του φίλος.

Γνωριμία με τον Κουν

Η πρώτη του εμφάνιση στα μουσικά πράγματα της χώρας γίνεται το 1944 με τον «Τελευταίο Ασπροκόρακα» του Αλέξη Σολωμού στο Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν. Η γόνιμη συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης θα διαρκέσει 15 χρόνια, με μουσικές για παραστάσεις όπως: «Γυάλινος Κόσμος» (1946), «Αντιγόνη» (1947), «Ματωμένος Γάμος» (1948), «Λεωφορείον ο Πόθος» (1948), «Ο θάνατος του Εμποράκου» (1949) κ.ά.

Εν τω μεταξύ, το 1949 με μια διάλεξη του για το ρεμπέτικο τραγούδι θα ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων στη συντηρητική ελληνική αστική κοινωνία.

Από το 1950 αρχίζει να γράφει μουσική για αρχαίες τραγωδίες και κωμωδίες. Ο Μάνος Χατζιδάκις έχει «ντύσει» μουσικά την Ορέστεια, τη Μήδεια, τις Βάκχες, τις Εκκλησιάζουσες, τη Λυσιστράτη, τον Πλούτο, τις Θεσμοφοριάζουσες, τους Βατράχους και τις Όρνιθες.

Το 1959 παρουσιάζει στο αθηναϊκό κοινό τον Μίκη Θεοδωράκη, ενορχηστρώνοντας και ηχογραφώντας ο ίδιος το έργο του «Επιτάφιος» με τη Νάνα Μούσχουρη.

Χατζιδάκις και σινεμά

 
Μεγάλο κεφάλαιο αποτελούν και οι μουσικές που συνέθεσε για σπουδαίες ταινίες του ελληνικού και του διεθνούς κινηματογράφου. Αναφέρουμε ενδεικτικά την «Κάλπικη Λίρα» (Γ. Τζαβέλλα 1954), τη «Στέλλα» (Μ. Κακογιάννη, 1955), το «Δράκο» (Ν. Κούνδουρου, 1956), το «America-America» (Ελ. Καζάν, 1962), «Sweet Movie» (Ντούσαν Μακαβέγιεφ, 1974), κ.ά.

Το 1960 κερδίζει το βραβείο Όσκαρ για το τραγούδι «Τα παιδιά του Πειραιά» από την ταινία του Ζιλ Ντασέν «Ποτέ την Κυριακή», τραγούδι το οποίο θα συμπεριληφθεί στα δέκα εμπορικότερα του 20ού αιώνα.

Ωστόσο, η μουσική του για τον ελληνικό κινηματογράφο και μια σειρά ελαφρών τραγουδιών τού χαρίζει μια «λαϊκότητα ανεπιθύμητη», την οποία δεν θα αποδεχθεί ποτέ και θα τη μάχεται μέχρι το τέλος της ζωής του.

Πνεύμα ανήσυχο, ο Μ. Χατζιδάκις χρηματοδοτεί το Διαγωνισμό Πρωτοποριακής Σύνθεσης «Μάνος Χατζιδάκις» του Τεχνολογικού Ινστιτούτου Δοξιάδη. Το βραβείο απονέμεται στον Ιάννη Ξενάκη, άγνωστο τότε στο ελληνικό κοινό.

Το 1966 ο Μάνος Χατζιδάκις πηγαίνει στις ΗΠΑ, όπου ανεβάζει στο Μπρόντγουεϊ με τον Ζιλ Ντασέν και τη Μελίνα Μερκούρη τη θεατρική διασκευή του «Ποτέ την Κυριακή» με τον τίτλο «Illya Darling». Στην Αμερική θα παραμείνει μέχρι το 1972 και η μουσική του αντίληψη θα επηρεαστεί σημαντικά από την pop music. Αποτέλεσμα αυτής της επίδρασης είναι ο κύκλος τραγουδιών «Reflections» με το συγκρότημα New York Rock and Roll Ensemble.

Τo 1972, τον πιο σκοτεινό χρόνο της χούντας, επιστρέφει στην Αθήνα και ιδρύει το μουσικό καφεθέατρο «Πολύτροπο», μέσα από το οποίο επιχειρεί να ανοίξει εκφραστικές διόδους στο μουσικό τέλμα της εποχής.

Η γέννηση του «Τρίτου»

Το 1975 αρχίζει η χρυσή εποχή του «Τρίτου». Γίνεται διευθυντής του κρατικού ραδιοσταθμού «Τρίτο Πρόγραμμα» (1975-81) τον οποίο, σε συνεργασία με μια ομάδα νέων και ταλαντούχων δημιουργών, γίνεται σημείο αναφοράς.

Το 1989-93 ιδρύει την «Ορχήστρα των Χρωμάτων», για να παρουσιάσει «πρωτότυπα προγράμματα που συνήθως δεν καλύπτονται από τις συμβατικές συμφωνικές ορχήστρες», την οποία διηύθυνε μέχρι το τέλος της ζωής του. Η Ορχήστρα των Χρωμάτων με μαέστρο τον Χατζιδάκι έδωσε 20 συναυλίες και 12 ρεσιτάλ ελληνικού και διεθνούς ρεπερτορίου με Έλληνες και ξένους σολίστ.

Στη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων ο Μάνος Χατζιδάκις ήταν διαρκώς παρών στην ελληνική δισκογραφία, με δεκάδες δίσκους που θεωρούνται πια κλασικοί: Ο Κύκλος με την Κιμωλία (1956), Παραμύθι χωρίς Όνομα (1959), Πασχαλιές μέσα απ' τη νεκρή γη (1961), Δεκαπέντε Εσπερινοί (1964), Μυθολογία (1965), Καπετάν Μιχάλης (1966), Τα Λειτουργικά (1971), Αθανασία (1975), Τα Παράλογα (1976), Σκοτεινή Μητέρα (1985), Τα Τραγούδια της Αμαρτίας (1992) κ.ά.

Μοναδικός, ιδιοφυής και αεικίνητος, ο Μάνος Χατζιδάκις «έφυγε» από κοντά μας στις 15 Ιουνίου 1994.

https://www.sansimera.gr/

Νικαλάϊ Πατρούσεφ: Από τη συνέντευξή του στην εφημερίδα «Ροσσίσκαγια Γκαζέτα» (15 Ιουνίου 2026).

Μεταξύ άλλων τόνισε:

 

-«Σχεδόν οι μισές μεραρχίες των SS στελεχώνονταν από άλλες χώρες: Ιταλία, Ρουμανία, Ουγγαρία, Φινλανδία, Σλοβακία, Γαλλία, Κροατία, Ισπανία, Δανία, Ολλανδία και αρκετές άλλες. Για παράδειγμα, 11 χώρες συμμετείχαν στην πολιορκία του Λένινγκραντ. Μαζί με τους Γερμανούς και τους Φινλανδούς, Ιταλοί, Νορβηγοί, Ισπανοί, Ρουμάνοι, Βέλγοι, Ολλανδοί και από τις χώρες της Βαλτικής προσπάθησαν να εξοντώσουν τους κατοίκους του Λένινγκραντ.

 

-Γεγονός που αναγνωρίζεται ακόμη και από Ευρωπαίους ιστορικούς, είναι ότι από τα σαράντα εκατομμύρια Γάλλους, περίπου τρεισήμισι εκατομμύρια υπηρέτησαν τον κατακτητή. Το τονίζω: δεν συμπαθούσαν απλά, αλλά τον υπηρέτησαν ενεργά. Περίπου διακόσιες πενήντα χιλιάδες Γάλλοι συμμετείχαν στην Αντίσταση. Οι αριθμοί δεν επιδέχονται σύγκρισης. Οι τελευταίοι υπερασπιστές του Ράιχσταγκ ήταν Γάλλοι των SS. Κι όμως, η Γαλλία περιελήφθη στις νικήτριες δυνάμεις και μάλιστα εξασφάλισε μια έδρα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ χάρη στο γαλλικό αντιφασιστικό κίνημα και τον σεβασμό που έτρεφε προσωπικά ο Στάλιν για τον στρατηγό ντε Γκωλ.

 

-Λίγοι γνωρίζουν για τη γερμανική κατοχή των νησιών της Νορμανδίας στη Μάγχη, τα οποία ανήκαν στους Βρετανούς. Εκεί, οι Βρετανοί και οι Γερμανοί ανέπτυξαν τόσο στενή σχέση που η βρετανική αστυνομία περιπολούσε μαζί με Γερμανούς στρατιώτες. Εν τω μεταξύ, πολλοί απλοί κατοίκους των νησιών αποδείχθηκαν πιο θαρραλέοι από τις βρετανικές Αρχές και προστάτευαν Σοβιετικούς αιχμαλώτους πολέμου, τους οποίους οι Γερμανοί μετέφεραν εκεί για καταναγκαστική εργασία.

 

-Η Ρωσία είναι η μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο σε έκταση. Αλλά δεν μπορούμε να υπερασπιστούμε αυτές τις τεράστιες εκτάσεις χωρίς ισχυρή θαλάσσια παρουσία. Σκεφτείτε το: Η Ρωσία βλέπει ταυτόχρονα στον Ατλαντικό, στον Αρκτικό και στον Ειρηνικό Ωκεανούς, και μέσω της Κασπίας Θάλασσας στον «Διάδρομο Βορρά-Νότου», ο οποίος προχωρά, έχουμε πρόσβαση στον Ινδικό Ωκεανό. Καμία άλλη χώρα στον κόσμο δεν έχει μια τόσο μοναδική γεωγραφία. Μπορούμε και πρέπει να γίνουμε συνδετικός κόμβος στο θαλάσσιο εμπόριο μεταξύ τεσσάρων ωκεανών. Για να το πετύχουμε αυτό, πρέπει, μεταξύ άλλων, να έχουμε ένα μεγάλο ναυτικό δυναμικό».

Ερνέστο «Τσε» Γκεβάρα (Γεννήθηκε στις 14 Ιουνίου 1928 και πέθανε στις 8 Οκτωβρίου 1967)

 

Ερνέστο «Τσε» Γκεβάρα (1928 – 1967) 

Αργεντινός διεθνιστής επαναστάτης, μία από τις σημαντικές προσωπικότητες του 20ου αιώνα. Υπήρξε ηγετική φυσιογνωμία της Κουβανικής Επανάστασης και άσκησε μεγάλη επίδραση στη θεωρία και την τακτική του ανταρτοπόλεμου. Πίστευε στην επικράτηση του σοσιαλισμού μέσα από μια παγκόσμια επανάσταση. Με το πέρασμα των χρόνων ο Τσε έγινε το σύμβολο της αιώνιας επανάστασης και αντικείμενο λατρείας, ένα ποπ είδωλο παντός καιρού.

Παιδικά και νεανικά χρόνια

Ο νεαρός Ερνέστο με την αγαπημένη του μοτοσυκλέτα

Ο Ερνέστο «Τσε» Γκεβάρα (Ernesto «Che»  Guevara) γεννήθηκε στο Ροζάριο της Αργεντινής στις 14 Ιουνίου 1928. Ήταν το μεγαλύτερο από τα πέντε παιδιά μιας μεσοαστικής οικογένειας αριστερών τάσεων, με βασκικές και ιρλανδικές ρίζες. Από μικρός έγινε γνωστός για τις δυναμικές και ριζοσπαστικές απόψεις του, που αποσκοπούσαν στην «υπεράσπιση των φτωχών και των αδυνάτων». Αν και υπέφερε από κρίσεις άσθματος, που τον ταλαιπώρησε σε όλη του τη ζωή, διακρίθηκε για τις αθλητικές του επιδόσεις. Έπαιξε ράγκμπι, ποδόσφαιρο, ήταν δεινός ποδηλάτης και σκοπευτής. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες και αποφοίτησε τον Μάρτιο του 1953. 

 

Τα καλοκαίρια περνούσε τις διακοπές του ταξιδεύοντας μαζί με τον φίλο του Αλμπέρτο Γρανάδο σε διάφορες χώρες της Λατινικής Αμερικής (Περού, Χιλή, Βενεζουέλα, Κολομβία) με μια πεντακοσάρα «Νόρτον» του 1939. Οι παρατηρήσεις του πάνω στα οικονομικά και πολιτικά  προβλήματα των χωρών της Λατινικής Αμερικής τον έπεισαν ότι η μόνη λύση είναι η επανάσταση. Οι αναμνήσεις του από τα ταξίδια αυτά κυκλοφόρησαν το 1992 σε βιβλίο με τίτλο «Ημερολόγια Μοτοσυκλέτας» και το 2004 μεταφέρθηκαν στη μεγάλη οθόνη από τον βραζιλιάνο σκηνοθέτη Βάλτερ Σάλες.

Μετά την αποφοίτησή του πήγε στη Γουατεμάλα, όπου ο συνταγματάρχης Χακόμπο Άρμπενς ηγείτο ενός προοδευτικού καθεστώτος, το οποίο μέσα από την αναδιανομή της γης, απέβλεπε στην πραγματοποίηση της κοινωνικής επανάστασης. Την εποχή εκείνη, ο Γκεβάρα απέκτησε και το περίφημο υποκοριστικό του «Τσε», από μια γλωσσική συνήθεια των αργεντινών, που δίνουν έμφαση στο λόγο τους με το επιφώνημα «che». Η ανατροπή του καθεστώτος Άρμπενς το 1954 με πραξικόπημα υποστηριζόμενο από τη CIA, τον έπεισε ότι οι ΗΠΑ θα καταπολεμούσαν πάντα τις αριστερές κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής και των άλλων αναπτυσσόμενων χωρών του κόσμου. Η πεποίθησή του αυτή αποτέλεσε τη βάση των σχεδίων του για την επικράτηση του σοσιαλισμού μέσα από μια παγκόσμια επανάσταση.

Στρατευμένος στην Κουβανική Επανάσταση

Ο Τσε Γκεβάρα με τον Φιντέλ Κάστρο το 1959

Μετά την ανατροπή Άρμπενς, ο Τσε πήγε στο Μεξικό, όπου γνώρισε τους αδελφούς Κάστρο, οι οποίοι προετοίμαζαν εξέγερση στην Κούβα για την ανατροπή του δικτάτορα Φουλχένσιο Μπατίστα. Προσχώρησε στις δυνάμεις τους και άρχισε να εκπαιδεύεται στον ανταρτοπόλεμο. 

Στις 25 Νοεμβρίου 1956 εγκατάλειψε το Μεξικό με το σκάφος Γκράνμα και με 82 συντρόφους του αποβιβάστηκε στις ακτές της επαρχίας Οριέντε της Κούβας. Εντοπίστηκαν, όμως, γρήγορα από τις αρχές και εξολοθρεύτηκαν σχεδόν όλοι. Οι λίγοι που επέζησαν μαζί με τον τραυματισμένο Τσε κατόρθωσαν να φτάσουν στον ορεινό όγκο Σιέρα Μαέστρα. Εκεί οργάνωσαν τον πρώτο αντάρτικο, το οποίο στην πορεία του χρόνου θα γιγαντωθεί και με επικεφαλής τον Φιντέλ Κάστρο θα ανατρέψει στις 2 Ιανουαρίου 1959 τη δικτατορία Μπατίστα και θα εγκαταστήσει ένα προοδευτικό καθεστώς με μαρξιστικό προσανατολισμό.

 

Ο Τσε έπαιξε ηγετικό ρόλο στο νέο καθεστώς της Κούβας και το εκπροσώπησε σε πολλές αποστολές στο εξωτερικό. Απέκτησε μεγάλη φήμη στη Δύση, λόγω της θαρραλέας στάσης του σε κάθε μορφή ιμπεριαλισμού και νεοαποικιοκρατίας, που εκείνη την περίοδο τις εκπροσωπούσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Κατέλαβε διάφορα κυβερνητικά πόστα στη νέα του πατρίδα, ιδίως του οικονομικού τομέα. Στην προσωπική του ζωή χώρισε την περουβιανή σύζυγό του Ίλντα Γκαντέα, με την οποία είχε αποκτήσει μία κόρη, και νυμφεύθηκε την κουβανή Αλέιντα Μαρτς, στέλεχος του στρατού του Φιντέλ Κάστρο, με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά.

Μετά τον Απρίλιο του 1965, ο Τσε αποσύρθηκε από τη δημόσια ζωή και έπειτα εξαφανίστηκε εντελώς. Η εξαφάνισή του αποδόθηκε σε συνενόησή του με τον Φιντέλ Κάστρο σχετικά με την εξέγερση των λαών της λατινικής Αμερικής. Τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου (1965), ο Κάστρο έδωσε στη δημοσιότητα μία επιστολή του Τσε, όπου επαναβεβαίωνε την ακλόνητη εμπιστοσύνη του στην Κουβανική Επανάσταση και τόνιζε ότι: «και άλλα έθνη έχουν ανάγκη από τις ταπεινές υπηρεσίες μου».

Οι περιπλανήσεις και η δολοφονία του

Αξιωματικοί του στρατού της Βολιβίας επιδεικνύουν τη σορό του Τσε

Μετά τη φυγή του από την Κούβα, ο Τσε περιπλανήθηκε αρκετά. Το φθινόπωρο του 1966 βρέθηκε στη Βολιβία για να συνεχίσει το επαναστατικό του έργο. Ήταν μία σύγχρονη εκδοχή του Σιμόν Μπολιβάρ, καθώς θεωρούσε τη Λατινική Αμερική όχι ως ένα σύνολο χωριστών εθνών, αλλά ως μία πολιτιστική και οικονομική ενότητα, για την απελευθέρωση της οποίας θα χρειαζόταν μια κοινή στρατηγική.

 

Την πάμφτωχη Βολιβία κυβερνούσε εκείνη την εποχή η αμερικανοκίνητη χούντα του στρατηγού Ρενέ Μπαριέντος. Ο Τσε με πάσα μυστικότητα οργάνωσε στη ζούγκλα της Σάντα Κρους μία ομάδα από 50 αντάρτες, που αποτέλεσαν τον αρχικό πυρήνα του Βολιβιανού Απελευθερωτικού Στρατού. Η πρώτη μάχη με τον στρατό δόθηκε τον Μάρτη του 1967. 
Ο Τσε ήταν και πάλι στο προσκήνιο, γεγονός που προκάλεσε την οργή του δικτάτορα, 
ο οποίος ζήτησε από τις δυνάμεις του το κεφάλι του για να το κρεμάσει σε κεντρικό φανοστάτη της Λα Παζ.

Ταυτόχρονα, δραστηριοποιήθηκε και η CIA, που δεν είχε ξεχάσει τη δράση του Γκεβάρα στην Κούβα και την καθοριστική του συνεισφορά στην επικράτηση των «μπαρμπούδος» του Κάστρο, αλλά και την εναντίον των ΗΠΑ ρητορική του. Εξόπλισε τις ειδικές δυνάμεις του βολιβιανού στρατού με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας και την πλαισίωσε με ειδικούς συμβούλους, επικεφαλής των οποίων ήταν ο Φέλιξ Ροντρίγκεζ, με δράση στην Κούβα. 
Εκτός από τον στρατό και τους Αμερικανούς, ο Τσε είχε να αντιμετωπίσει και την εχθρική συμπεριφορά του τοπικού Κομμουνιστικού Κόμματος, που ήταν περισσότερο προσανατολισμένο προς τη Μόσχα, παρά προς την Αβάνα.

 

Ο κλοιός έσφιγγε γύρω του και ο Τσε δεν άργησε να πέσει στα χέρια των διωκτών του. Οι βολιβιανές ειδικές δυνάμεις, εκμεταλλευόμενες τις πληροφορίες από ντόπιους χωρικούς, τον συνέλαβαν ύστερα από σύντομη μάχη στις 8 Οκτωβρίου 1967 στην τοποθεσία Κεμπράδα Ντελ Ιούρο. Σύμφωνα με κάποιους στρατιώτες, ο Τσε φώναξε στους στρατιώτες: «Μη με πυροβολείτε. Είμαι ο Τσε Γκεβάρα και αξίζω περισσότερο ζωντανός παρά νεκρός». Πάνω του βρέθηκε το ημερολόγιο που κρατούσε για τη δράση του στη Βολιβία. Η πρώτη εγγραφή ήταν στις 7 Νοεμβρίου 1966 και η τελευταία στις 7 Οκτωβρίου 1967 την παραμονή της σύλληψής του.

Την επομένη μέρα, ο Τσε Γκεβάρα εκτελέστηκε σε μία αίθουσα ενός εγκαταλελειμμένου σχολείου στο χωριό Λα Χιγκέρα. Ο εκτελεστής του ήταν ο λοχίας Μάριο Τεράν, που έδωσε μάχη με τους συναδέλφους για το ποιος θα έχει την τιμή να σκοτώσει τον διακεκριμένο αιχμάλωτο. Με διαταγή του δικτάτορα Μπαριέντος, τον πυροβόλησε με τέτοιο τρόπο, ώστε να φανεί ότι σκοτώθηκε σε μάχη. Η σορός του 39χρονου επαναστάτη μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο του Βαγιεγκράντε για να επιδειχθεί στους εκπροσώπους του Τύπου. Ακολούθως, ένας στρατιωτικός γιατρός του ακρωτηρίασε τα δύο χέρια ως αποδεικτικό στοιχείο και στη συνέχεια το υπόλοιπο της σορού του τάφηκε σε άγνωστο σημείο. 
Ο τάφος του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα αποκαλύφθηκε το 1997 κοντά στο αεροδρόμιο του Βαγιεγκράντε από μια ομάδα Κουβανών ιατροδικαστών. Τα οστά του μεταφέρθηκαν στην Κούβα και τάφηκαν στο Μαυσωλείο της Σάντα Κλάρα, όπου δόθηκε η καθοριστική μάχη της Κουβανικής Επανάστασης.

 

Ο θρύλος

Ο θάνατος του Τσε Γκεβάρα αποτέλεσε ένα σοβαρό πλήγμα για το επαναστατικό κίνημα στη Λατινική Αμερική και οι διάφορες χούντες της περιοχής βρήκαν την ευκαιρία να σκληρύνουν τη στάση τους. Σε αυτό το σημείο εστιάζεται και η κριτική που ασκήθηκε στον Τσε Γκεβάρα, ότι, δηλαδή, η δική του δράση και όσων τον μιμήθηκαν αργότερα συνέβαλε στη διατήρηση ενός σκληρού και αμερικανοκίνητου μιλιταρισμού στη Λατινική Αμερική για πολλά χρόνια ακόμα.

Σχεδόν αμέσως με τον θάνατό του άρχισε να καλλιεργείται ο μύθος του. Ο γιατρός από την Αργεντινή έγινε το σύμβολο της εξέγερσης και της επανάστασης για το φοιτητικό κίνημα της δεκαετίας του '60. Πολλά νεαρά άτομα στη Δύση τον ξεχώρισαν ανάμεσα σε άλλους επαναστάτες, επειδή απαρνήθηκε τις ανέσεις μιας άνετης μεσοαστικής ζωής για να αγωνισθεί για τους φτωχούς και απόκληρους του πλανήτη και για μία δίκαιη κοινωνία. Ακόμη και όσοι διαφωνούσαν με τις κομμουνιστικές του ιδέες αναγνώρισαν την ακεραιότητα και το πνεύμα αυτοθυσίας που τον διέκρινε.

Ο Τσε Γκεβάρα είχε και πολλούς επικριτές. Πολλοί πιστεύουν ότι ο ηρωικός του θάνατος, το νεαρό της ηλικίας του και η αποτυχία των οραμάτων του συνεισέφεραν καθοριστικά στη δημιουργία του μύθου του. Οι συντηρητικοί τον κατηγόρησαν ότι δημιούργησε τα πρώτα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στην Κούβα, ενώ οι αναρχικοί ως ένα σταλινικό γραφειοκράτη, αν και οι σχέσεις του με τη Μόσχα δεν ήταν οι καλύτερες δυνατές. 

Για την επίσημη Αμερική, ο Τσε Γκεβάρα θεωρείται και σήμερα ένας επικίνδυνος τρομοκράτης, του μεγέθους του Οσάμα Μπιν Λάντεν.

Με το πέρασμα των χρόνων, ο Τσε έγινε αντικείμενο λατρείας, ένα ποπ είδωλο παντός καιρού. Μπλουζάκια, καπελάκια, κονκάρδες, πόστερ και κούπες με παραλλαγές της περίφημης φωτογραφίας του Άλμπερτ Κόρντα, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.

Αποφθέγματα Ερνέστο Τσε Γκεβάρα

1)   Αξίζει, φίλε μου, να υπάρχεις για ένα όνειρο, κι ας είναι η φωτιά του να σε
 κάψει.

2)   Η επανάσταση δεν είναι ένα φρούτο που θα πέσει όταν είναι ώριμο. Πρέπει να κουνήσουμε το δέντρο για να το κάνουμε να πέσει.

3)   Το ποδόσφαιρο δεν είναι ένα απλό παιγνίδι. Είναι ένα όπλο της επανάστασης.  

https://www.sansimera.gr/