Μόνο στη Μόσχα μπορώ να μιλήσω ελεύθερα λέει ο ηγέτης του Κόμματος των Εργατών της Βρετανίας, Τζορτζ Γκάλοουεϊ

 

Μόνο στη Μόσχα μπορώ να μιλήσω ελεύθερα διαμηνύει ο ηγέτης του Κόμματος των Εργατών της Βρετανίας, Τζορτζ Γκάλοουεϊ:

 
«Αν παλαιότερα οι διαφωνούντες κατευθύνονταν από την Ανατολή προς τη Δύση, τώρα οι διαφωνούντες κατευθύνονται από τη Δύση προς την Ανατολή. Ήμουν μέλος του βρετανικού κοινοβουλίου για περίπου πενήντα χρόνια. Εξελέγην επτά φορές σε αντίστοιχες θέσεις, αλλά μόνο στη Μόσχα μπορώ να μιλήσω ελεύθερα. Η επιλογή είναι μία - σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα. Είμαστε ενάντια στη βαρβαρότητα στον Λίβανο, στη Λωρίδα της Γάζας. 

Ενάντια στην εξόντωση του δικού τους λαού που πραγματοποιούν οι δυτικές χώρες. 

Συνεχίζουμε να πιστεύουμε στον σοσιαλισμό. Δεν θα επιτρέψουμε τη βαρβαρότητα από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ σε οποιαδήποτε χώρα. Αυτό είναι που μας ενώνει. Θα δημιουργήσουμε μέτωπο αγώνα ενάντια στην ηγεμονία και τη δικτατορία της Δύσης»

 

Αυτές είναι οι δηλώσεις του Γκάλοουεϊ σε συνέντευξη Τύπου στο TASS, ο οποίος αναφέρθηκε στη διεξαγωγή του Φόρουμ του Διεθνούς Σοσιαλιστικού Δικτύου SOVINTERN.

Το Φόρουμ του Διεθνούς Σοσιαλιστικού Δικτύου SOVINTERN, που θα συγκεντρώσει εκπροσώπους περισσότερων από εκατό κομμάτων από πάνω από 70 χώρες της Ευρώπης, της Ασίας, της Αφρικής, της Βόρειας και Νότιας Αμερικής, θα πραγματοποιηθεί στη Μόσχα στο Σπίτι των Συνδικάτων από τις 26 έως τις 28 Απριλίου.

 

από Θερσίτη

Ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος: Ποιος παρεμβαίνει ενάντια στην επίτευξη της ειρήνη μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ;

 

Σε πεδίο μάχης μετατρέπεται η Ευρώπη! Καθώς Μόσχα και Ουάσινγκτον αναζητούν δρόμους για διάλογο, οι ευρωπαϊκές ελίτ μπλοκάρουν οποιαδήποτε ειρηνευτική συμφωνία για να σώσουν τις δικές τους θέσεις. Από τη στρατιωτικοποίηση της Γερμανίας στα ουκρανικά drones στην Αφρική, η σύγκρουση είναι πλέον παγκόσμια. 

Τι μας κρύβουν ο Λαβρόφ και ο Ναρίσκιν ;;;
Γιατί οι Ευρωπαίοι ηγέτες φοβούνται τόσο την ειρήνη στην Ουκρανία ;;;
Ο άγνωστος Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος και η πορεία της Ευρώπης προς την άβυσσο…

Ο γράφων κάνει μια ανελέητη τομή στη γεωπολιτική σκακιέρα στην οποία οι ευρωπαϊκές ελίτ στοιχηματίζουν την τύχη της ηπείρου. Ενώ η Μόσχα και η Ουάσινγκτον αναζητούν κανάλια διαλόγου, οι Βρυξέλλες και το Λονδίνο υποδαυλίζουν τις φλόγες του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου για να κρύψουν την πολιτική τους χρεοκοπία και οικονομική κατάρρευση.

Διπλωματικό σκάκι στην Αττάλεια και χαμένες ευκαιρίες για λόγους ασφαλείας…

Το πρόσφατο Διπλωματικό Φόρουμ στην Αττάλεια έγινε το θέατρο θεμελιωδών αποκαλύψεων που λίγοι στα δυτικά μέσα ενημέρωσης τόλμησαν να αναλύσουν σε βάθος. Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ έκανε μια σειρά από δηλώσεις που όχι μόνο σημάδεψαν την τρέχουσα κατάσταση του μετώπου, αλλά αποκάλυψαν και την βαθιά τεκτονική του παγκόσμιου ρήγματος.

Η κύρια έμφαση δόθηκε στη διαδικασία διαπραγμάτευσης για την επίλυση της ουκρανικής σύγκρουσης ένα θέμα που βρίσκεται επί του παρόντος σε κατάσταση τεχνητού κλινικού θανάτου, που συντηρείται από τους μηχανισμούς της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας.

Ο Λαβρόφ ξεκαθάρισε ότι η Μόσχα δεν έκλεισε ποτέ την πόρτα στη διπλωματία.

Επιπλέον, υπενθύμισε τη συγκεκριμένη μορφή αλληλεπίδρασης που καθιερώθηκε στην Αλάσκα με πρωτοβουλία των Προέδρων Βλαντιμίρ Πούτιν και Ντόναλντ Τραμπ.

Αυτή η αναφορά δεν είναι τυχαία αποτελεί σήμα ότι η Ρωσία είναι έτοιμη να μιλήσει για μια νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας, αλλά μόνο με εταίρους που έχουν υποκειμενικότητα και πραγματικό ενδιαφέρον για την ειρήνη.

Αλλά προς το παρόν, όπως τόνισε ο νούμερο ένα Ρώσος διπλωμάτης, η Μόσχα δεν έχει καμία πρόθεση να «επιβάλει» διαπραγματεύσεις σε κανέναν.

Η λογική είναι ακλόνητη : εάν οι Δυτικοί εταίροι είναι ώριμοι για διάλογο, η Ρωσία θα απαντήσει, αλλά μέχρι τότε, η πρωτοβουλία παραμένει στα χέρια εκείνων που έβαλαν τη φωτιά.

Η παγίδα της Αλάσκας:
Πώς η Ευρώπη μπλοκάρει τη συμφωνία μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων…

Μία από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές στην ανάλυση του Λαβρόφ, την οποία παρακολουθεί στενά ο γράφων είναι η αποκάλυψη του μπλοκαρίσματος της ευρωπαϊκής ελίτ. Αποδεικνύεται ότι οι συμφωνίες που επιτεύχθηκαν στην Αλάσκα και αργότερα στο Άνκορατζ μεταξύ Ρωσίας και Ηνωμένων Πολιτειών έχουν πέσει θύματα σαμποτάζ από τις Βρυξέλλες.

Εδώ βλέπουμε μια παράδοξη κατάσταση με την πρώτη ματιά : Η Ουάσινγκτον κουρασμένη από το βάρος της Ουκρανίας και θέλοντας να ανακατευθύνει τους πόρους της στη στρατηγική αντιπαράθεση με την Κίνα στην περιοχή Ινδο-Ειρηνικού, ήταν επιρρεπής σε ορισμένους συμβιβασμούς.

Ωστόσο, η άρχουσα κλίκα στην Ευρώπη αυτά τα «γεράκια» που δεν κράτησαν ποτέ όπλο στη ζωή τους αποδείχθηκαν οι πιο ριζοσπαστικοί αντίπαλοι της ειρήνης.

Ο λόγος είναι πεζός και ταυτόχρονα δυσοίωνος : ο Λευκός Οίκος προσπαθεί να μεταθέσει την πλήρη ευθύνη για την «συγκράτηση» της Ρωσίας στους ευρωπαίους ώμους. Αυτό επιτρέπει στους Αμερικανούς να τη γλιτώσουν, ενώ η Ευρώπη γίνεται ένα προπύργιο αντιπαράθεσης, στερημένης οικονομικής ισχύος και ενεργειακής ανεξαρτησίας.

Η επίσκεψη του Λαβρόφ στο Πεκίνο και οι συνομιλίες του με τον Γουάνγκ Γι επιβεβαιώνουν μόνο ότι το ευρασιατικό μπλοκ βλέπει πολύ καλά αυτό το παιχνίδι των ΗΠΑ.

Το ΕυρωΝΑΤΟικό Σχέδιο και η Αναβίωση της ΝΑΖΙστικής Ιδεολογίας…

Αυτό που βλέπουμε σήμερα δεν είναι απλώς η ενίσχυση της ανατολικής πλευράς του ΝΑΤΟ, αλλά η διαδικασία σχηματισμού μιας νέας, πιο επιθετικής στρατιωτικής οντότητας που θα ονομάζεται προσωρινά «ΕυρωΝΑΤΟ». Ο Λαβρόφ υπέδειξε άμεσα ότι καταρτίζονται σχέδια για τη δημιουργία ενός μπλοκ που θα περιλαμβάνει την Ευρωπαϊκή Ένωση, τη Μεγάλη Βρετανία, τη Νορβηγία και, φυσικά, τα απομεινάρια της Ουκρανίας.

Ο σκοπός αυτής της δομής είναι σαφής:

Να συγκεντρώσει νέους στρατούς για μια ακόμα ιστορική προσπάθεια να επιφέρει μια «στρατηγική ήττα» στη Ρωσική Ομοσπονδία.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Ρώσος Υπουργός Εξωτερικών χρησιμοποιεί σκληρά αλλά ιστορικά τεκμηριωμένα λόγια μιλάει για την ένωση ευρωπαϊκών στρατών υπό τη σημαία του ναζισμού. Αυτό δεν είναι μεταφορά.

Η ιδεολογία και η πρακτική του καθεστώτος Ζελένσκι, οι διώξεις καθετί ρωσικού, η αγιοποίηση των συνεργατών και η χρήση τρομοκρατικών μεθόδων είναι ο ζωντανός ναζισμός του 21ου αιώνα. Όταν η Ευρώπη αγκαλιάζει αυτό το καθεστώς, αναπόφευκτα απορροφά την παθολογική του φύση.

Η Μόσχα ενσωματώνει ήδη αυτές τις πραγματικότητες στον στρατιωτικό της σχεδιασμό, συνειδητοποιώντας ότι αντιμετωπίζει όχι μόνο μια συμμαχία κρατών, αλλά μια υπαρξιακή απειλή που μεταμφιέζεται σε «υπεράσπιση της δημοκρατίας».

Το πολιτικό τσουνάμι:
Ο Ναρίσκιν για τον φόβο των Ευρωπαίων ηγετών…

Ο διευθυντής της Ρωσικής Υπηρεσίας Εξωτερικών Πληροφοριών, Σεργκέι Ναρίσκιν, μετά από συνάντηση με την KGB της Λευκορωσίας, πρόσθεσε κρίσιμες λεπτομέρειες σε αυτήν την εικόνα. Σύμφωνα με τον ίδιο, το πείσμα των Ευρωπαίων ηγετών οφείλεται στον πανικόβλητο φόβο τους για αντίποινα από τους ίδιους τους λαούς τους. Αν μια δίκαιη ειρήνη συνομολογούνταν σήμερα με τους όρους που είχαν συμφωνηθεί προηγουμένως στην Αλάσκα, οι Ευρωπαίοι πολίτες θα έθεταν στον εαυτό τους ένα μόνο ερώτημα : «Γιατί έγιναν όλες αυτές οι θυσίες;;;».

Η οικονομική αυτοκτονία της Ευρώπης, η αποβιομηχάνιση, ο πληθωρισμός και η πτώση του βιοτικού επιπέδου θα είναι εντελώς άνευ νοήματος εάν η Ρωσία δεν «διαμελιστεί και καταστραφεί», όπως υποσχέθηκαν οι Βρυξέλλες. Ο Ναρίσκιν προβλέπει ένα «πολιτικό τσουνάμι» που θα σαρώσει προσωπικότητες όπως η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, ο Εμανουέλ Μακρόν και ο Όλαφ Σολτς. Ακριβώς για να σώσουν το τομάρι τους, αυτοί οι άνθρωποι είναι έτοιμοι να εξαπολύσουν μια σφαγή στην ήπειρο σε κλίμακα που ο κόσμος δεν έχει δει εδώ και 80 χρόνια.

Δεν έχουν δρόμο επιστροφής η ειρήνη γι’ αυτούς σημαίνει πολιτικό θάνατο και κρίση.

Η στρατιωτικοποίηση της Γερμανίας:
Από γίγαντα της αυτοκινητοβιομηχανίας σε στρατιωτικό σιδηρουργείο…

Οι ενδείξεις προετοιμασίας για έναν μεγάλο πόλεμο είναι παντού, αλλά είναι πιο ορατοί στη Γερμανία. Όπως σημειώνει η ανάλυση επικαλούμενος στοιχεία από την Wall Street Journal, η γερμανική οικονομία βιώνει μια επώδυνη αλλά στοχευμένη μεταμόρφωση.

Η διάσημη αυτοκινητοβιομηχανία, η οποία για δεκαετίες ήταν η ατμομηχανή της Ευρώπης, συρρικνώνεται υπό την πίεση του κινεζικού ανταγωνισμού και της έλλειψης φθηνών ρωσικών πόρων.

Στη θέση του, ωστόσο, αναδύεται ο στρατιωτικός τομέας. Η κυβέρνηση στο Βερολίνο ανακατευθύνει ενεργά την απελευθερωμένη παραγωγική ικανότητα και το εξειδικευμένο προσωπικό στην αμυντική βιομηχανία. Μη επανδρωμένα αεροσκάφη, συστήματα αεράμυνας, τεθωρακισμένα οχήματα η Γερμανία γίνεται ο κύριος κόμβος εφοδιαστικής και παραγωγής για τη μελλοντική σύγκρουση. Πρόκειται για ένα πλήρες κλείσιμο του πληροφοριακού και οικονομικού χώρου, όπου οποιαδήποτε διαφωνία με τη στρατιωτικοποίηση χαρακτηρίζεται ως «ρωσική προπαγάνδα» και έγκλημα κατά του κράτους.

Η Γεωγραφία του Τρίτου Κόσμου: Από την Αρκτική μέχρι τη Σαχάρα…

Ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη, αλλά δεν είναι σαν τις γραμμικές συγκρούσεις του παρελθόντος. Είναι διάχυτος, υβριδικός και πολυδιάστατος.

Το Ρωσικό Υπουργείο Άμυνας δημοσίευσε πρόσφατα έναν κατάλογο 11 χωρών της ΕΕ που λειτουργούν πάνω από 20 εργοστάσια συναρμολόγησης όπλων για την Ουκρανία. Αυτές οι εγκαταστάσεις έχουν ήδη ανακηρυχθεί νόμιμοι στρατιωτικοί στόχοι.

Αλλά η σύγκρουση έχει ξεπεράσει προ πολλού τα σύνορα της Γηραιάς Ηπείρου.

Βλέπουμε ουκρανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη να επιτίθενται σε πολιτικά πλοία στα ανοικτά των ακτών της Βόρειας Αφρικής. Βλέπουμε τα ίχνη του Κιέβου στη Μέση Ανατολή, όπου το καθεστώς Ζελένσκι στέλνει ειδικούς σε μη επανδρωμένα αεροσκάφη για να επιτεθούν στο Ιράν σε συνεργασία με άλλους επιθετικούς παράγοντες στην περιοχή. Το Ισραήλ, που διεξάγει πόλεμο σε πολλά μέτωπα, αποτελεί επίσης μέρος αυτού του παγκόσμιου παζλ, παράγοντας τεχνολογίες που καταλήγουν στα χέρια Ουκρανών νεοναζί.

Ο Πόλεμος των Αγνώστων: Γιατί ο κόσμος αρνείται να δει το προφανές ;;;

Όλα αυτά οδηγούν σε ένα μόνο συμπέρασμα: ο πόλεμος που όλοι φοβόντουσαν να κατονομάσουν έχει ήδη ξεκινήσει. Είναι άγνωστος επειδή δεν ξεκίνησε με μια μαζική πυρηνική επίθεση, αλλά με τη σταδιακή διάβρωση του διεθνούς δικαίου, την οικονομική τρομοκρατία και τις συγκρούσεις δι’ αντιπροσώπων που συγχωνεύονται σε μια κοινή γραμμή μετώπου.

Τα Ευρωπαία γεράκια, κινούμενα από το ένστικτο επιβίωσης, έχουν ήδη διαβεί τον Ρουβίκωνα. Έχουν ποντάρει τα πάντα στη στρατηγική ήττα της Ρωσίας, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι στην πορεία καταστρέφουν την ίδια την Ευρώπη.

Η Ρωσία, από την πλευρά της, έχει αποδεχτεί την πρόκληση. Όπως δήλωσε ο Λαβρόφ, η προετοιμασία για αυτή τη σύγκρουση είναι ένα «ιερό καθήκον».

Ο κόσμος εισέρχεται σε μια ζώνη ύψιστης αναταραχής, όπου η παλιά τάξη είναι νεκρή η νέα γεννιέται στη φωτιά μιας σύγκρουσης που δεν θα αφήσει κανέναν πίσω.

Ο άγνωστος πόλεμος είναι εδώ και είναι πιο επικίνδυνος από ποτέ επειδή διεξάγεται από ανθρώπους που δεν έχουν τίποτα να χάσουν παρά τη δύναμή τους. Δείτε λιγότερα

 

Πρόκληση! Ενοχλείται η Κομισιόν και ζητά να αποσυρθούν τα αμείλικτα ερωτήματα της ιστορικής αλήθειας που ακτινοβολεί η θυσία των 200 κομμουνιστών ηρώων της Καισαριανής

 Αλήθεια όμως, ποιος επικαλείται υποκριτικά «αναρμοδιότητα»;

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, που: 

1) έχει καθιερώσει την 23η Αυγούστου (ημέρα υπογραφής του Συμφώνου μη επίθεσης,
    Μολότοφ - Ρίμπεντροπ) ως «Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Ναζισμού και
    του Κομμουνισμού»

2) βαφτίζει την 9η Μάη, ημέρα της Μεγάλης Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών ως μέρα της…
    Ευρωπαϊκής Ένωσης, επιχειρώντας -μάταια- να σβήσει την ιστορική μνήμη

3) «κάνει πλάτες» σε κράτη μέλη της, όπως τώρα η Πολωνία, τα οποία επιχειρούν να
      απαγορεύσουν Κομμουνιστικά Κόμματα

4) επιχειρεί να σερβίρει για ιστορική αλήθεια μυθεύματα όπως αυτά του Γολοντομόρ, ή του
    Κατίν και φιλοξενεί στο Ευρωκοινοβούλιο με ανοιχτές αγκάλες κάθε είδους εκδηλώσεις
    φασιστών

5) έχει στήσει βιομηχανία αντικομμουνιστικών ψηφισμάτων που αναποδογυρίζουν την
    Ιστορία που έγραψαν με το αίμα τους οι ίδιοι οι λαοί παρέχει κάλυψη σε ιμπεριαλιστικές
    επιθέσεις και θηριωδίες όπου γης, σαν κι αυτές των συμμάχων της ΗΠΑ και Ισραήλ

6) απαγορεύει στο ευρωκοινοβούλιο εκδηλώσεις αλληλεγγύης στον λαό της Κούβας και
    σιγοντάρει τα ιμπεριαλιστικά σχέδια κατάπνιξής του
:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
Πρόκληση! Ενοχλείται η Κομισιόν και ζητά να αποσυρθούν τα αμείλικτα ερωτήματα της ιστορικής αλήθειας που ακτινοβολεί η θυσία των 200 κομμουνιστών ηρώων της Καισαριανής

https://www.902.gr/eidisi/eyrovoyli/419102/proklisi-enohleitai-i-komision-kai-zita-na-aposyrthoyn-ta-ameilikta

Η Κομισιόν ζητά προκλητικά την απόσυρση της Ερώτησης της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ, η οποία με βάση τα συγκλονιστικά πειστήρια των φωτογραφιών των 200 κομμουνιστών που στάθηκαν απέναντι στο ναζιστικό τέρας αποκαλύπτει τον ανιστόρητο χαρακτήρα του ιδεολογήματος της ΕΕ περί εξίσωσης του κομμουνισμού με το τέρας του φασισμού, όσο και την υπονομευτική και με σκοπιμότητα στάση της στο αδικαίωτο αίτημα να αποδοθούν οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις για τις ναζιστικές θηριωδίες στην Ελλάδα.

«Οι ιστορικές αφηγήσεις και οι πολεμικές αποζημιώσεις δεν εμπίπτουν στην αρμοδιότητα της Επιτροπής», ισχυρίζεται η Κομισιόν ξεδιάντροπα, παροτρύνοντας για την απόσυρση της ερώτησης.

Οι 200 της Καισαριανής και το μεγαλείο της προσφοράς τους δεν είναι «αφήγημα», όπως ισχυρίζεται η ΕΕ, αλλά αδιαμφισβήτητη ιστορική αλήθεια που είναι «καρφί στο μάτι» της.

Είναι φανερό ότι η ΕΕ ενοχλείται αφάνταστα από τέτοια ερωτήματα, γιατί αναδεικνύουν ότι η θυσία των 200 ηρώων του λαού μας τεκμηριώνει τη χρεοκοπία της δικής της θεωρίας «των δύο άκρων», της εξίσωσης του θύτη με το θύμα, επιχειρώντας να ξεπλύνει τις ναζιστικές θηριωδίες και να θάψει το αίτημα για άμεση και πλήρη απόδοση των γερμανικών αποζημιώσεων.

Αλήθεια όμως, ποιος επικαλείται υποκριτικά «αναρμοδιότητα»;

H Ευρωπαϊκή Ένωση, που:

·    έχει καθιερώσει την 23η Αυγούστου (ημέρα υπογραφής του Συμφώνου μη επίθεσης, Μολότοφ - Ρίμπεντροπ) ως «Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Ναζισμού και του Κομμουνισμού»

·    βαφτίζει την 9η Μάη, ημέρα της Μεγάλης Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών ως μέρα της… Ευρωπαϊκής Ένωσης, επιχειρώντας -μάταια- να σβήσει την ιστορική μνήμη

·    «κάνει πλάτες» σε κράτη μέλη της, όπως τώρα η Πολωνία, τα οποία επιχειρούν να απαγορεύσουν Κομμουνιστικά Κόμματα

·    επιχειρεί να σερβίρει για ιστορική αλήθεια μυθεύματα όπως αυτά του Γολοντομόρ, ή του Κατίν και φιλοξενεί στο Ευρωκοινοβούλιο με ανοιχτές αγκάλες κάθε είδους εκδηλώσεις φασιστών

·    έχει στήσει βιομηχανία αντικομμουνιστικών ψηφισμάτων που αναποδογυρίζουν την Ιστορία που έγραψαν με το αίμα τους οι ίδιοι οι λαοί

·    παρέχει κάλυψη σε ιμπεριαλιστικές επιθέσεις και θηριωδίες όπου γης, σαν κι αυτές των συμμάχων της ΗΠΑ και Ισραήλ

·    απαγορεύει στο ευρωκοινοβούλιο εκδηλώσεις αλληλεγγύης στον λαό της Κούβας και σιγοντάρει τα ιμπεριαλιστικά σχέδια κατάπνιξής του.

Όλα αυτά, «εμπίπτουν στην αρμοδιότητά της». 
Όχι όμως οι αποζημιώσεις για τα εγκλήματα των NAZI, όχι το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο κι η ληστεία των αρχαιολογικών θησαυρών, που έχουν καθοριστεί από διεθνείς συμβάσεις που δεσμεύουν δύο κράτη-μέλη της.

Η βαθιά αντιδραστική, ταξική πολιτική της ΕΕ είναι στο DNA κάθε ιμπεριαλιστικής διακρατικής συμμαχίας. Για αυτό και δεν μπορεί να κρυφτεί η «αλλεργία» της σε κάθε τι που τεκμηριώνει τους «δύο κόσμους» που συγκρούονται, αυτούς των εργαζομένων παραγωγών του πλούτου από τη μία και των εκμεταλλευτών τους από την άλλη.

Ο αντικομμουνισμός πάει χέρι – χέρι με την πολεμική εμπλοκή και την στροφή στην πολεμική οικονομία, την εργασιακή εκμετάλλευση, πάνω από όλα με τον φόβο ότι οι λαοί με την πάλη τους μπορούν να ανατρέψουν το σημερινό σάπιο σύστημα που και η ΕΕ υπηρετεί, οικοδομώντας την νέα σοσιαλιστική-κομμουνιστική κοινωνία.

Η ερώτηση δεν αποσύρεται, ούτε κι η Ιστορική αλήθεια και τα αμείλικτα ερωτήματα που αυτή θέτει ακτινοβολώντας!

Την καλύτερη απάντηση θα δώσουν οι «θάλασσες» διαδηλωτών, εργατών και νεολαίας, στις πλατείες και τις λεωφόρους όλου του κόσμου, στην δική τους μέρα, τη μέρα της τάξης τους, την Πρωτομαγιά, τη μέρα της θυσίας των 200 κομμουνιστών ηρώων.

 

Η Βούλτεψη και οι μίζες στην Ιταλία.

 "Άρωμα πολιτισμού"

 

Η Σοφία Βούλτεψη επιτιθέμενη στην Κοβέσι είπε, μεταξύ άλλων εξωφρενικών, ότι «Στη Νάπολι ήταν κάτι καθηγητές, θα παίρνανε ένα πρόγραμμα με κομπιούτερς, εκτυπωτές, πράγματα για τα πανεπιστήμια. Λέει ένας καθηγητής "τόσα πολλά θα πάρουμε, μήπως μπορούμε να πάρουμε μια οικιακή συσκευή για το σπίτι;" Αυτή η πλάκα, γελάμε και λέμε διάφορα στο τηλέφωνο - ζήτησαν την σύλληψη 16 καθηγητών μεγάλων πανεπιστημίων. Πήγε η δικαστής μετά και είπε "συγγνώμη είναι δυνατόν ένα αστείο που λέει ένας άνθρωπος σ' ένα τηλέφωνο, να φοβόμαστε να κάνουμε μια πλάκα;"»

 

Η πραγματικότητα

 

Με βάση τα επίσημα στοιχεία πρόκειτο για ένα σοβαρό και εκτεταμένο κύκλωμα διαφθοράς.

* Η Πραγματική Υπόθεση της Νάπολης (Φεβρουάριος 2026) δεν ήταν ένα απλό αστείο: Στις 24 Φεβρουαρίου 2026, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ζήτησε πράγματι να ληφθούν προληπτικά μέτρα (συμπεριλαμβανομένου του κατ' οίκον περιορισμού) για 16 άτομα (καθηγητές πανεπιστημίου, ερευνητές και μάνατζερ) στην περιοχή της Καμπανίας (Νάπολη) και της Σικελίας. Η κατηγορία αφορούσε διαφθορά στη διαχείριση ευρωπαϊκών κονδυλίων από το Ταμείο Ανάκαμψης (PNRR).

 

[*] Το κύκλωμα με τις μίζες: 

 

Το κατηγορητήριο δεν βασίστηκε σε κάποια άτυχη στιγμή στο τηλέφωνο. Σύμφωνα με την έρευνα, οι εμπλεκόμενοι καθηγητές χειραγωγούσαν τους διαγωνισμούς των πανεπιστημίων τους, ώστε να αναθέτουν συμβάσεις προμήθειας εξοπλισμού σε συγκεκριμένες εταιρείες πληροφορικής. Ως αντάλλαγμα (μίζα) για την προτίμηση αυτή, λάμβαναν δωρεάν ακριβές συσκευές για προσωπική χρήση, όπως iPhones αξίας 2.000 ευρώ, smart TVs, προσωπικούς υπολογιστές, ακόμα και κουπόνια για σούπερ μάρκετ, τα οποία δώριζαν στις οικογένειές τους.

* Η στάση της Δικαιοσύνης: Ο Ιταλός Δικαστής Προκαταρκτικών Ερευνών (GIP) δεν έβαλε την υπόθεση στο αρχείο, ούτε τη θεώρησε «αστείο». Αντιθέτως, προχώρησε κανονικά στις ανακρίσεις των υπόπτων τον Μάρτιο του 2026. Μάλιστα, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, ορισμένοι από τους εμπλεκόμενους καθηγητές ομολόγησαν τη συμμετοχή τους στο παράνομο σχήμα.

 

[*] Το ιστορικό: 

 

Η έρευνα αποτελούσε συνέχεια ενός υπαρκτού σκανδάλου που είχε ξεσπάσει το 2023 στο Παλέρμο, όταν η διευθύντρια ενός γνωστού σχολείου (Daniela Lo Verde) συνελήφθη με την κατηγορία ότι υπεξαιρούσε κονδύλια και έπαιρνε ως μίζα συσκευές από την ίδια ακριβώς εταιρεία προμηθειών.

 

[*] Για τη στοιχειοθέτηση της υπόθεσης χρησιμοποιήθηκαν (όπως συνηθίζεται σε έρευνες κατά της διαφθοράς) και υποκλοπές τηλεφωνικών συνομιλιών, μέσα από τις οποίες αποκαλύφθηκε το πώς οι καθηγητές ζητούσαν τις συσκευές. Όμως, το αφήγημα ότι 16 καθηγητές διώχθηκαν άδικα από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία επειδή απλώς τόλμησαν να «κάνουν μια πλάκα» για μια οικιακή συσκευή, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Πρόκειται για μια κλασική περίπτωση όπου ένα σοβαρό οικονομικό έγκλημα (παράνομες προμήθειες και μίζες με χρήματα φορολογουμένων) παραφράζεται πολιτικά για να φανεί ως "υπερβολή των εισαγγελικών αρχών."

Ο Τσε στη Γάζα: Ιούνιος 1959. Ένα μήνυμα από τότε μέχρι και σήμερα

 

\

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τον Ιούνιο του 1959, λίγους μήνες μετά τον θρίαμβο της κουβανικής επανάστασης, ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, με τη σύμφωνη γνώμη του Φιντέλ Κάστρο, έκανε περιοδεία σε χώρες της Ασίας για να στηρίξει τα αντιαποικιοκρατικά κινήματα. Μετά από τη συνάντησή του με τον πρόεδρο Νάσερ της Αιγύπτου, επισκέφτηκε και την Γάζα, που τότε ήταν υπό αιγυπτιακή διακυβέρνηση. 

 

Η επίσκεψη του Τσε Γκεβάρα ήταν ιδιαίτερα σημαντική, αφού για πρώτη φορά μετά την Νάκμπα ένας διάσημος επαναστάτης έφτανε στην ιστορική Παλαιστίνη. Οι ηγέτες της παλαιστινιακής αντίστασης, των φενταγίν (στα αραβικά σημαίνει μαχητές της ελευθερίας), τον υποδέχθηκαν με μεγάλο ενθουσιασμό.

 

Ο Τσε Γκεβάρα είπε στους Παλαιστίνιους ότι πρέπει να αγωνιστούν για να απελευθερώσουν τη γη τους από το ποτάμι μέχρι τη θάλασσα, να μην σταματήσουν τον αγώνα μέχρι τη λευτεριά. 

Αναγνώρισε ότι η περίπτωση ήταν δύσκολη, επεσήμανε όμως ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος παρά μόνο η αδιάκοπη ένοπλη αντίσταση στη σιωνιστική κατοχή, και επέμενε ότι το δικαίωμα επιστροφής των προσφύγων θα πρέπει διατηρηθεί όσα χρόνια και αν περάσουν.

 

«Πού είναι τα στρατόπεδα εκπαίδευσης μαχητών; Πού είναι τα εργοστάσια κατασκευής όπλων; Πού είναι τα κέντρα κινητοποίησης του λαού;» ήταν μερικές από τις ερωτήσεις που απεύθυνε ο Τσε στους Παλαιστίνιους ηγέτες. Προσφέρθηκε να τους παρέχει όπλα και εκπαίδευση, αλλά ο Φιντέλ προτίμησε αυτού του είδους η κουβανική διεθνιστική βοήθεια να συντονιστεί μέσω του Νάσερ.

 

Αυτή ήταν η αρχή της πολύ στενής σχέσης της Κούβας με την Παλαιστίνη, σχέση η οποία διατηρείται ιδιαίτερα αδελφική μέχρι και σήμερα. Μετά την επίσκεψη του Τσε, η Κούβα χορήγησε υποτροφίες σε Παλαιστίνιους φοιτητές, απένειμε υπηκοότητα σε Παλαιστίνιους που είχαν εγκλωβιστεί στη χώρα, πήρε σημαντικές διεθνείς πρωτοβουλίες και διοργάνωσε πολλές διασκέψεις για την υποστήριξη της παλαιστινιακής υπόθεσης. 

 

Η επίσκεψη του Τσε στη Γάζα το 1959 συνδέει με ένα ιδιαίτερα συμβολικό τρόπο την Κούβα με την Παλαιστίνη, την Παλαιστίνη που αναμφίβολα συνιστά παγκόσμιο σύμβολο αγώνα για την απελευθέρωση του τελευταίου απεχθέστερου μακροχρόνιου εγχειρήματος εποικιστικής αποικιοκρατίας. 

 

Αλλά ταυτόχρονα αυτή η επίσκεψη του μεγάλου επαναστάτη στη Γάζα εκφράζει με τον πιο σαφή και κατηγορηματικό τρόπο την επαναστατική υποχρέωση υποστήριξης των αντιαποικιακών και αντιιμπεριαλιστικών αγώνων, όπου της γης, άποψη που συνιστά πάγια θέση της σοσιαλιστικής και διεθνιστικής Κούβας. 

 

Σήμερα που η αμερικανική επιθετικότητα απέναντι στο νησί της επανάστασης έχει ενταθεί όσο ποτέ άλλοτε, σήμερα η Κούβα, πολύ περισσότερο από άλλες φορές, χρειάζεται την αλληλεγγύη μας. 

 

Η ίδια όμως η Κούβα, με τα πεπραγμένα της, μας υπενθυμίζει ότι ο αγώνας για την προάσπισή της συνδέεται απόλυτα με τον αγώνα για το τσάκισμα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, της αποικιοκρατίας, του σιωνισμού. 

 

Με την Κούβα, λοιπόν! Αλλά και με τις παλαιστινιακές οργανώσεις της αντίστασης με πρώτη τη Χαμάς, με τη Χεζμπολάχ, με τους Χούθι, με το Ιράν! Όχι κατ’ ανάγκη για αυτό που είναι, αλλά οπωσδήποτε -και χωρίς καμιά υποσημείωση, χωρίς κανέναν ενδοιασμό- για αυτό που κάνουν. 

 

Κι αυτό που κάνουν με το όπλο -και όχι με το πληκτρολόγιο- στο χέρι, είναι εξαιρετικά σημαντικό για ολόκληρο τον ελεύθερο κόσμο σήμερα, είναι εξαιρετικά σημαντικό για όλους μας. Μάχονται ό,τι χειρότερο, δολοφονικότερο, ανηθικότερο, και τελικά απάνθρωπο, υπάρχει στον πλανήτη Γη την σημερινή εποχή που ζούμε: τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και τον σιωνισμό.

Βλαντιμίρ Ιλιτς Ουλιανοφ Λένιν 22-4-1870 γεννήθηκε ο άνθρωπος που έβαλε μπρος την μηχανή για την αλλαγή της παγκόσμιας ιστορίας.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Σήμερα τόσα χρόνια μετά η ιστορία άλλαξε, ξανα-άλλαξε και σίγουρα θα ξανα-λλάξει.
Του... "Ουλιάνοφ το μειδίαμα εδώ στην ρωγμή του χρόνου", παραμένει πάντα φάρος και οδηγός στις συνθήκες του σήμερα για οποιαδήποτε νέα απόπειρα.

Το όνομα του ταυτίστηκε με το μεγαλύτερο κοσμοϊστορικό γεγονός του 20ού αιώνα, τη Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση, που άνοιξε τον δρόμο του περάσματος από τις ταξικές εκμεταλλευτικές κοινωνίες στην αταξική κομμουνιστική κοινωνία, σε μια κοινωνία με πραγματική ελευθερία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Το επαναστατικό του έργο, δίκαια πήρε τη θέση του στην ιστορία του παγκόσμιου εργατικού κινήματος δίπλα στο έργο των Μαρξ – Ένγκελς, αφού συνέβαλε στην θεωρητική και πρακτική ανάπτυξη του μαρξισμού. 

ο Λένιν άφησε πλούσια παρακαταθήκη στην εργατική τάξη και τους συμμάχους της για το πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό...

Η απολογία του Σάκη Καράγιωργα στο στρατοδικείο ήταν αντάξια της προσωπικότητάς του

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Τον Απρίλη του 1970 ο Σάκης Καράγιωργας, από τον Πύργο, μαζί με άλλους 34 αντιστασιακούς, δικάστηκε από το Έκτακτον Στρατοδικείο της Αθήνας.

Ήταν η πολύκροτη δίκη της «Δημοκρατικής Άμυνας». Και για πρώτη φορά στη δίκη εκείνη καταγγέλθηκαν δημόσια τα βασανιστήρια στα οποία είχαν υποβληθεί οι συλληφθέντες αντιστασιακοί.

Οι περιγραφές των βασανιστηρίων – μεταξύ των οποίων και του Καράγιωργα – οι οποίες δημοσιεύτηκαν στον ελληνικό και ξένο Τύπο, συγκλόνισαν το πανελλήνιο και την παγκόσμια κοινή γνώμη: αποκάλυψαν τις μεθόδους με τις οποίες παρέμενε στην εξουσία η δικτατορία και έγιναν αφορμή να ενταθεί και να εξαπλωθεί η διεθνής κατακραυγή ενάντια στη δικτατορία.

Ο Επίτροπος του Στρατοδικείου ζήτησε, μόνο για τον Καράγιωργα, την ποινή του θανάτου. Και τη ζήτησε με επιμονή.

Το στρατοδικείο όμως, αντιμέτωπο με την πανελλήνια κατακραυγή, την ανεπιφύλακτη συμπαράσταση της διεθνούς κοινής γνώμης, της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας και της παρέμβασης του δημοκρατικού πολιτικού χώρου της Ευρώπης, δεν τόλμησε να επιβάλλει στον Καράγιωργα, τη θανατική ποινή.

Τον καταδίκασε σε ισόβια κάθειρξη και 18 χρόνια φυλάκιση με βάση το Νόμο 509 για «ανατροπή του καθεστώτος».
:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
Η απολογία του Σάκη Καράγιωργα στο στρατοδικείο 
ήταν αντάξια της προσωπικότητάς του και της όλης του δράσης και ανδρείας.

«Κύριοι στρατοδίκαι, μέχρι τώρα σᾶς ἐξέθεσα τοὺς λόγους διὰ τοὺς ὁποίους συμμετέχω εἰς τὴν Δημοκρατικὴν Ἄμυναν. Εἶχα χρέος μου νὰ ἀγωνισθῶ εἰς τὰ πλαίσια τῆς ὀργανώσεως αὐτῆς πρὸς ἀποκατάστασιν τῶν δημοκρατικῶν ἐλευθεριῶν εἰς τὴν χώραν. 

Εἶχα χρέος, 

πρῶτον, ὡς ἄνθρωπος ἀπέναντι τῆς ἱστορίας. Ἀπέναντι δηλαδὴ ὅλων ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἠγωνίσθησαν μὲ τὸν λόγον ἢ μὲ τὰ ὅπλα, ἐκείνων ποὺ ἔχυσαν ποταμοὺς αἵματος διὰ νὰ κληροδοτήσουν εἰς ἡμᾶς τὴν ἐλευθερίαν καὶ τὴν δημοκρατίαν.

Δεύτερον, εἶχα χρέος ὡς καθηγητὴς ἀπέναντι εἰς τοὺς φοιτητάς μου. Εἰς τοὺς νέους αὐτοὺς δὲν μετέδιδα μόνον ξηρὰς ἐπιστημονικὰς γνώσεις. Τοὺς εἶχα γαλουχήσει μὲ τὴν ἰδέαν ὅτι ὀρθαὶ ἀποφάσεις ἐπὶ τῶν μεγάλων προβλημάτων τῆς χώρας λαμβάνονται μόνον μὲ τὴν δημοκρατικὴν διαδικασίαν ἐπιλογῆς, θὰ ἤμουν ἀσυνεπὴς καὶ θὰ ἐθεωρεῖτο δι’ ἐμὲ φυγομαχία ἐὰν διὰ τοῦ ἀγῶνος μου δὲν ἐδικαίωνα τὰς ἰδέας μου περὶ ἐλευθερίας καὶ δημοκρατίας ἀπέναντι τῶν φοιτητῶν μου.
Τέλος, κύριοι στρατοδίκαι, εἶχα ἕνα προσωπικὸν χρέος ἀπέναντι τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τῆς πατρίδος.
Αὐτὸς ὁ λαὸς ἔκανεν πολλὰς θυσίας καὶ δαπανὰς χάριν ἐμοῦ. Μὲ ἔσπουδασεν εἰς τὰ ἑλληνικὰ πανεπιστήμια, μὲ ἔστειλεν μὲ ὑποτροφίαν δι’ ἀνωτέρας σπουδὰς εἰς τὸ ἐξωτερικόν, μὲ ἔκανεν καθηγητὴν ἀνωτάτης σχολῆς καὶ ἀνώτατον κρατικὸν λειτουργόν. Δι’ ὅλας αὐτὰς τὰς θυσίας τί ζητεῖ ὡς ἀντάλλαγμα ἀπὸ ἐμὲ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς καὶ ἡ πατρίς; Τί ζητεῖ ἀπὸ ὅλους τοὺς πνευματικοὺς ἀνθρώπους; Δύο μόνον πράγματα. Νὰ προσφέρουν τὰς ἐπιστημονικάς των ὑπηρεσίας καὶ νὰ εἶναι οἱ θεματοφύλακες τῶν ἠθικῶν καὶ πνευματικῶν ἀξιῶν τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Εἶχα ὑποχρέωσιν, ἑπομένως, κύριοι στρατοδίκαι, νὰ ἐξοφλήσω αὐτὸ τὸ μεγάλο χρέος μου, ἀκόμη καὶ ἐὰν παρίστατο ἀνάγκη νὰ δώσω καὶ την ζωήν μου».

[*] Η φωτογραφία είναι από την αποφυλάκισή του, τον Ιούλιο του 74', στην αγκαλιά του Τάκη Μπενά και άλλων συντρόφων του

Marianna Mitropoulou

Οι νεκροί των πρώτων ημερών της φασιστικής δικτατορίας την 21η Απριλίου 1967

Σαν σήμερα πριν 59 χρόνια 21η Απριλίου 1967, ισχυρές δυνάμεις του Στρατού και της αστυνομίας υπό τις εντολές των Παπαδόπουλου, Μακαρέζου και Παττακού πραγματοποίησαν φασιστικό πραξικόπημα και επέβαλαν δικτατορία στην Ελλάδα.

«Λόγω της δημιουργηθείσης εκρύθμου καταστάσεως από του μεσονυκτίου ο Στρατός ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας».  

Αυτή ήταν η πρώτη αναγγελία του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας στις 06:30 το πρωί της Παρασκευής της 21ης Απριλίου 1967.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
Οι νεκροί των πρώτων ημερών του πραξικοπήματος

https://www.efsyn.gr/tehnes/ekdoseis-biblia/469696_oi-nekroi-ton-proton-imeron-toy-praxikopimatos

Δημήτρης Βεριώνης*

Συχνά το ελληνικό Πάσχα συμπίπτει με τις ιστορικές μνήμες και τα Πάθη με τα αιματηρά γεγονότα του παρελθόντος, όπως φέτος, που ο Δημήτρης Βεριώνης μάς υπενθυμίζει πως η ερχόμενη Δευτέρα του Πάσχα είναι και η 57η επέτειος από το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967.

Η 20ή Απριλίου ξημέρωσε με την πυρετώδη προετοιμασία των κομμάτων για την επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση της 28ης Μαΐου. Θα ήταν οι πρώτες εκλογές μετά το 1964, οι οποίες έμοιαζαν πλέον μακρινές λόγω του πυκνού πολιτικού χρόνου που είχε μεσολαβήσει. Το 1965 η εκλεγμένη κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου εξαναγκάστηκε από το παλάτι σε παραίτηση, υπήρξε πολιτική αναταραχή και μια σειρά κυβερνήσεις ορκίστηκαν χωρίς λαϊκή εντολή. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ενώ όμως η συντριπτική πλειοψηφία ανέμενε τις εκλογές, μια ισχνή αλλά πανίσχυρη, όπως αποδείχθηκε, μειοψηφία εργαζόταν πάνω στις λεπτομέρειες της πολιτειακής εκτροπής: την επιβολή στρατιωτικής δικτατορίας. Κι έτσι, η 21η Απριλίου ξημέρωσε με την ακύρωση της πολιτικής ζωής και των συνταγματικών δικαιωμάτων. Ξημέρωσε υπό τους ήχους στρατιωτικών εμβατηρίων και τις παραληρηματικές ομιλίες των πραξικοπηματιών. 

Το πραξικόπημα επιβλήθηκε με τη βία, την τρομοκρατία αλλά κυρίως τον αιφνιδιασμό. Εξαπολύθηκε ένα καλά οργανωμένο ευρύ πογκρόμ συλλήψεων αριστερών, πολιτικά πρόσωπα τέθηκαν υπό κράτηση και όσοι είχαν φάκελο και δεν πρόλαβαν να διαφύγουν συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν σε χώρους συγκέντρωσης κρατουμένων σε όλη την επικράτεια - και από εκεί οδηγήθηκαν στις εξορίες. Οι συλλήψεις αυτές είχαν τον χαρακτήρα ομηρίας καθώς δεν υπήρχε καμία δικαστική διαδικασία ή ένταλμα σύλληψης. Ομως η αγριότητα των πραξικοπηματιών δεν εξαντλήθηκε στις βίαιες συλλήψεις, αλλά από τις πρώτες ώρες σημειώθηκαν δολοφονίες πολιτών. Οι μέχρι σήμερα αποδεδειγμένες περιπτώσεις είναι οι ακόλουθες.

Βασίλειος Πεσλής

Ο 15χρονος Βασίλειος Πεσλής, κάτοικος Αθηνών, δολοφονήθηκε από λοχία με ευθεία βολή πυροβόλου όπλου περίπου στις 7.10 π.μ. της 21ης Απριλίου 1967, στην πλατεία Αττικής. Μη γνωρίζοντας για το πραξικόπημα, ο Πεσλής ξεκίνησε να πάει να βγάλει εισιτήρια για το ΚΤΕΛ, πριν πάει στην εργασία του. Στους δρόμους υπήρχαν παντού στρατιωτικές δυνάμεις και όταν έφτασε στην πλατεία Αττικής, ένας λοχίας απαγόρευε τη διέλευση του κόσμου, όμως ο Πεσλής προχώρησε και ο λοχίας τον πυροβόλησε στο κεφάλι. Ο θάνατος ήταν ακαριαίος. 

Δύο αστυφύλακες τον μετέφεραν στον Σταθμό Πρώτων Βοηθειών και αφού διαπιστώθηκε ο θάνατός του, μεταφέρθηκε στο νεκροτομείο. Η οικογένειά του, μη γνωρίζοντας τι είχε συμβεί, αγωνιούσε για την απουσία του. Λόγω της απαγόρευσης κυκλοφορίας δεν μπόρεσαν να τον αναζητήσουν μέχρι το επόμενο πρωί. Τελικά εντόπισαν το πτώμα του στο νεκροτομείο, καταχωρισμένο ως «αγνώστων στοιχείων». Το τραύμα που έφερε ήταν διαμπερές. Παρέλαβαν τη σορό με τη ρητή εντολή να μην ψάξουν τι είχε συμβεί. Ο πατέρας του ανέφερε πως το νεκροτομείο ήταν γεμάτο πτώματα και σημείωσε πως τα χρήματα που είχε μαζί του ο γιος του δεν βρέθηκαν. Στη ληξιαρχική πράξη θανάτου καταγράφηκε ότι ο θάνατος προήλθε «από τυφλό τραύμα εκ βλήματος πυροβόλου όπλου», ενώ αναγραφόταν λανθασμένη ηλικία. 

Μετά την πτώση της δικτατορίας ο πατέρας του Βασίλη Πεσλή κατέθεσε στον εισαγγελέα Τσεβά μήνυση κατ’ αγνώστου αυτουργού, κατά των πρωταιτίων του πραξικοπήματος ως ηθικών αυτουργών και κατά των ιατροδικαστών για το ψευδές πιστοποιητικό θανάτου. Ο φυσικός αυτουργός αναγνωρίστηκε στο πρόσωπο του έφεδρου λοχία –και πλέον αστυνομικού– Λ. Ανδρικόπουλου. Η δίκη ξεκίνησε τον Μάρτιο του 1976, με αμφισβήτηση της γνησιότητας της ιατροδικαστικής έκθεσης του Αγιουτάντη, για την οποία εκκρεμούσε ποινική δίωξη σε βαθμό κακουργήματος. Μάρτυρες περιέγραψαν τη βαναυσότητα των στρατιωτικών που απέφερε τουλάχιστον ακόμη έναν σοβαρό τραυματισμό από πυροβολισμό αλλά και άγριους ξυλοδαρμούς πολιτών. 

Ο Ανδρικόπουλος κρίθηκε ένοχος για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως, αλλά «τελεσθείσα σε βρασμό ψυχικής ορμής» για τον θάνατο του Πεσλή και σκοπούμενης σωματικής βλάβης για τον σοβαρό τραυματισμό άλλου προσώπου. Επιβλήθηκε ποινή κάθειρξης οκτώ ετών, κατά συγχώνευση. Ο ιατροδικαστής Αγιουτάντης απαλλάχτηκε λόγω παραγραφής με σαφή όμως αναφορά σε δολίως ψευδή ιατροδικαστική έκθεση∙ εν τούτοις, παραδόξως η πράξη του κρίθηκε μη κακουργηματικού χαρακτήρα. Οι δικτάτορες κρίθηκαν αθώοι – καθώς φαίνεται, τανκς και στρατιωτικοί κυκλοφορούσαν και πυροβολούσαν αυτοβούλως και κατ’ επιδημία την ημέρα εκείνη…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μαρία Καλαβρού

Η 25χρονη Μαρία Καλαβρού, κάτοικος Αθηνών, με καταγωγή από τη Ζαγορά, δολοφονήθηκε από ριπή πυροβόλου από διερχόμενο τεθωρακισμένο στην οδό Πατησίων, κοντά στον κινηματογράφο «Ράδιο Σίτυ», λίγο μετά τις 4.00 μ.μ. της 21ης Απριλίου και ενώ επέστρεφε σπίτι της μαζί με την αδερφή της. Βλήθηκε στον τράχηλο και παρέμεινε για αρκετή ώρα θανάσιμα τραυματισμένη στο πεζοδρόμιο, με την αδερφή της να αδυνατεί να της προσφέρει βοήθεια. Επειτα από ώρα μεταφέρθηκε με στρατιωτικό αυτοκίνητο στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο όπου οι γιατροί διαπίστωσαν τον θάνατό της. 

 

Σύμφωνα με την ιατρική βεβαίωση, το τραύμα ήταν διαμπερές. Η αδερφή της ανέφερε πως δεν έδωσαν την παραμικρή αφορμή και βάδιζαν γρήγορα προς το σπίτι για να προλάβουν την απαγόρευση κυκλοφορίας. Οπως ανέφερε ο γιατρός Χουρδάκης, «εάν την έφερναν ταχύτατα, η αιμορραγία μπορούσε να σταματήσει με κατάλληλη θεραπευτική αγωγή». 

 

Η οικογένεια Καλαβρού σημείωσε πως μόνο ένας πολίτης, με κίνδυνο της ζωής του, σταμάτησε για να προσφέρει βοήθεια στην αιμόφυρτη κοπέλα. Οπως και στην περίπτωση Πεσλή, δεν υπήρξε ουδεμία αναφορά στον ελληνικό Τύπο, ο θάνατος γνωστοποιήθηκε στο εξωτερικό, με κάποιες παραλλαγές του ονόματος του θύματος. Η δολοφονία της Καλαβρού έγινε ευρύτερα γνωστή μετά την πτώση της χούντας. Μηνύθηκαν ο ίλαρχος Αλμπάνης ως φυσικός αυτουργός, καθώς και η τριανδρία των πραξικοπηματιών για ηθική αυτουργία. Τον Μάρτιο του 1976, ύστερα από μια διόλου τιμητική για τη Δικαιοσύνη δίκη και τον ιατροδικαστή Αγιουτάντη να επαναφέρει τις γνωστές θεωρίες των εποστρακισμένων σφαιρών, ο Αλμπάνης καταδικάστηκε σε πεντέμισι χρόνια φυλάκιση και οι πραξικοπηματίες κρίθηκαν αθώοι. Πόσο φτηνά αποτιμάται μια ανθρώπινη ζωή; Η απάντηση δόθηκε στο Εφετείο, όπου η ποινή του φυσικού αυτουργού μειώθηκε στα τρία χρόνια, με το δικαστήριο να δέχεται πως ο θύτης πυροβόλησε για να προκαλέσει σωματική βλάβη «με αποτέλεσμα η βλάβη να αποβεί θανατηφόρα»!

 

Βασίλειος Μπεκροδημήτρης

Ο Βασίλειος Μπεκροδημήτρης, 63 ετών, με καταγωγή από τον Πειραιά, διέμενε με την οικογένειά του στη Θεσσαλονίκη, όπου διέθετε εργοστάσιο μαντεμιών. Είχε συμμετάσχει στο ΕΑΜ, αποχώρησε όμως για οικογενειακούς λόγους και δεν είχε ενεργό πολιτική δράση. Το μεσημέρι της 23ης Απριλίου, δυνάμεις της χωροφυλακής πήγαν στο σπίτι της οικογένειας για να συλλάβουν έναν από τους γιους του, δεν τον βρήκαν και έφυγαν, επέστρεψαν όμως δύο ώρες αργότερα και συνέλαβαν τον –ασθενή και κλινήρη εκείνη την ημέρα– Μπεκροδημήτρη. 

Τον συνέλαβαν «σαν κοινό δολοφόνο», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε η κόρη του Νανώ Μπεκροδημήτρη, παρά τις διαμαρτυρίες της οικογένειας και αδιαφορώντας για την ιατρική γνωμάτευση που τους επιδείχθηκε σχετικά με την καρδιακή του πάθηση. Τον οδήγησαν πεζή στο 12ο Αστυνομικό Τμήμα Χαριλάου. Εκεί τον έκλεισαν, μαζί με τον γιο του που είχε εν τω μεταξύ προσαχθεί και άλλους συλληφθέντες, στον ασφυκτικά μικρό χώρο ενός πλυσταριού. Οι συγκρατούμενοί του διαπίστωσαν πως ο Μπεκροδημήτρης είχε υποστεί ισχυρό καρδιακό επεισόδιο. Χτυπώντας την πόρτα και ζητώντας επίμονα βοήθεια, ειδοποίησαν τους φύλακες, οι οποίοι έσυραν έξω τον ημιθανή Μπεκροδημήτρη. 

Λίγο αργότερα άφησαν ελεύθερο τον γιο του, ο οποίος εξιστόρησε στην οικογένεια όσα είχαν συμβεί. Μόλις επιτράπηκε η κυκλοφορία το επόμενο πρωί, η οικογένεια μετέβη στο αστυνομικό τμήμα για να παραδώσει προμήθειες στον κρατούμενο πατέρα, αλλά εκδιώχθηκαν με άσχημο τρόπο. Φεύγοντας, ειδοποιήθηκαν από ιδιοκτήτη παρακείμενου περιπτέρου ότι ασθενοφόρο παρέλαβε κάποιον με φορείο και ύστερα από μεγάλη έρευνα κατάφεραν να τον εντοπίσουν στο νεκροτομείο ως «αγνώστων στοιχείων». Η κηδεία έγινε στο γεμάτο από ασφαλίτες νεκροταφείο της Ευαγγελίστριας και διαπιστώθηκε ότι ο νεκρός δεν έφερε ορατά σημάδια κακοποίησης, αλλά διακρίνονταν ίχνη από ξεραμένο αίμα στις ρυτίδες του. Η υπόθεση γνωστοποιήθηκε μόνο από τον αντιστασιακό Τύπο του εξωτερικού. 

Στη δίκη που ακολούθησε το 1975, ο θάνατος αποδόθηκε σε οξεία καρδιακή ανεπάρκεια και κρίθηκε ότι οι εγκαλούμενοι αστυνομικοί δεν είχαν ανάμειξη στη σύλληψη και κράτηση. Από το σκεπτικό της απορριπτικής απόφασης παραλείφθηκε κάθε αναφορά στις συνθήκες κράτησης, στον τρόπο και στην αιτία της παράνομης σύλληψης, στη συμπεριφορά των αρχών προς τον νεκρό και τους οικείους του. Η υπόθεση διαβιβάστηκε προς τις υπεύθυνες για όσα συνέβησαν στρατιωτικές αρχές. Ομως η έρευνα αυτή δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.

Παναγιώτης Ελής (ή Γιαλής ή Ελλής)

Ο Παναγιώτης Ελής, 46 ετών, κάτοικος Αθηνών με καταγωγή από το Κόσμιο Κομοτηνής, εργαζόταν ως λογιστής και μέτοχος εταιρείας και ήταν ένας από τους χιλιάδες «γνωστούς κομμουνιστές» που συνελήφθησαν άμεσα. Είχε μεγάλο ιστορικό φυλακίσεων, εκτοπισμών, καταναγκαστικών έργων και βασανιστηρίων σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, στον στρατό, σε φυλακές και εξορίες. Μετά την παράνομη σύλληψή του οδηγήθηκε στον Ιππόδρομο Φαλήρου και υπέμεινε τις άθλιες συνθήκες κράτησης μαζί με τους συγκρατούμενούς του. Εκεί, το απόγευμα της 25ης Απριλίου και ενώ επέστρεφε συνοδεία από τα αποχωρητήρια, δολοφονήθηκε με δύο σχεδόν εξ επαφής πυροβολισμούς από τον υπίλαρχο Κώτσαρη, μπροστά σε πολλούς άλλους συγκρατούμενους. 

Η κηδεία του Ελή έγινε υπό ασφυκτική παρουσία αστυνομίας και στρατιωτικών, ενώ στον χώρο βρισκόταν και τεθωρακισμένο όχημα. Ο θάνατός του έγινε άμεσα γνωστός στο εξωτερικό. Η δίκη για τη δολοφονία του έγινε το 1975. Ο Κώτσαρης υποστήριξε ότι ο Ελής προσπάθησε να τρέξει παρεκκλίνοντας της πορείας του, κάτι που διαψεύστηκε από τους αυτόπτες μάρτυρες. Σύμφωνα με άλλες πηγές, ο Κώτσαρης θεώρησε ότι ο Ελής καθυστερούσε στο περπάτημα, τον χτύπησε με το όπλο και τον πυροβόλησε εξ επαφής. Ο θύτης καταδικάστηκε σε κάθειρξη 8 ετών, η οποία στο Αναθεωρητικό Στρατοδικείο μειώθηκε σε 6.

Άλλες περιπτώσεις

Πριν ακόμα περάσει μήνας από το πραξικόπημα, στις 9 Μαΐου ο 60χρονος Βασίλης Ράμμος, όμηρος της χούντας, βρέθηκε νεκρός από χτυπήματα, σε δωμάτιο νοσοκομείου της Πάτρας όπου νοσηλευόταν φρουρούμενος.

Στις 21 Μαΐου, ο 37χρονος λοχαγός Διογένης Γούλας βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του – η υπόθεσή του εντάχθηκε στις μηνύσεις «κατ’ αγνώστων αυτουργών» της αγωνίστριας δικηγόρου Φιλάνθης Ψυρρή στη Μεταπολίτευση. Ακόμη δύο στρατιωτικοί βρέθηκαν νεκροί σε σύντομο χρονικό διάστημα, κάτω από περίεργες συνθήκες: ο 33χρονος λοχαγός Ελευθέριος Δράκος στις 13 Ιουνίου, σε ένα –τουλάχιστον– αμφισβητούμενο τροχαίο έξω από τη μονάδα όπου υπηρετούσε στην Πάχη Μεγάρων και ο 27χρονος υπολοχαγός Δημήτριος Καλύβας στις 6 Ιουλίου, σε μια «ύποπτη» άσκηση με πραγματικά πυρά στη Μάνδρα Αττικής. 

Ο 67χρονος όμηρος της χούντας Κώστας Τσαρπαλής βασανίστηκε άγρια τη Μεγάλη Παρασκευή στην Ασφάλεια Πειραιά, για να αποβιώσει λίγες εβδομάδες αργότερα, ενώ, σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες φήμες, ένας πολίτης με το όνομα Γιώργος Λαδάς δολοφονήθηκε από πυρά αστυνομικών στο κέντρο της Αθήνας στις 5 Μαΐου. Οι συνθήκες θανάτου του ψυχιάτρου Χατζηδήμου την 1η Μαΐου κρίθηκαν από πολλούς ύποπτες.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Τέλος, δεν πρέπει να ξεχνάμε τη στυγερή δολοφονία από το χουντικό καθεστώς του γνωστού από την –πρόσφατη τότε– δίκη για την υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ, δικηγόρου Νικηφόρου Μανδηλαρά, ο οποίος, όντας στοχοποιημένος, προσπάθησε να διαφύγει στο εξωτερικό και βρέθηκε δολοφονημένος στις 21 Μαΐου σε παραλία της Ρόδου∙ για την περίπτωση Μανδηλαρά πολλά έχουν γραφτεί και είναι αδύνατο να καλυφθούν επαρκώς σε λίγες γραμμές.

Επιπλέον, υπάρχουν μαρτυρίες για άλλες ανώνυμες έως σήμερα περιπτώσεις που καταγράφηκαν στη βιβλιογραφία. Επίσης, το 1975, από το βήμα της Βουλής ο υπουργός Εθνικής Αμυνας Ευάγγελος Αβέρωφ, σε απάντησή του σε σχετικό ερώτημα, ανέφερε τον θάνατο επτά στρατιωτικών από τη μέρα του πραξικοπήματος έως τις 8 Μαΐου. Όλα αυτά όμως έμειναν ανώνυμα, χωρίς να διευκρινιστούν ή να διερευνηθούν τα ανά περίπτωση όρια μεταξύ μύθου και αλήθειας.

Οι δολοφονίες, οι θάνατοι συνεπεία αντιδικτατορικής δράσης αλλά και οι «ύποπτοι» θάνατοι δεν σταμάτησαν εκεί∙ συνεχίστηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια της χούντας και πάντα θα αποτελούν την τραγική, αλλά και κατάλληλη, απάντηση κάθε σκεπτόμενου πολίτη απέναντι στους ανιστόρητους «αναθεωρητές-απολογητές» της πολιτειακής εκτροπής. Δυστυχώς, αποτελούν παράλληλα και ένα χρέος τιμής που σπανίως φρόντισε να ξεπληρώσει η ελληνική πολιτεία.
::::::::::::::::::::::::::::
[*] Ερευνητής και συγγραφέας του βιβλίου «Θάνατοι στη χούντα», το οποίο καταγράφει όλες τις υπόλοιπες υποθέσεις δολοφονιών και ύποπτων θανάτων της χούντας.