Ο φασίστας Βελόπουλος εκστομίζει φρικαλεότητες δημόσια και δύο δημοσιογράφοι που τον λιβανίζουν.

Όσο γραφικός κι αν είναι ο βιβλιοπώλης του Ιησού, πρέπει να συλληφθεί για προτροπή σε μαζικές δολοφονίες, βάσει του άρθρου 184 του ΠΚ και του αντιρατσιστικού νόμου (ν. 4285/2014).

Εντωμεταξύ, ο σανέμπορας Βελόπουλος κοροϊδεύει ξεδιάντροπα το κοινό του, γιατί γνωρίζει πολύ καλά ότι 21 στελέχη του Λιμενικού διώκονται για το ναυάγιο της Πύλου, ανάμεσά τους ο πρώην και ο νυν αρχηγός του σώματος.

Η ελληνική νομοθεσία επιβάλλει τη διάσωση κάθε σκάφους σε κίνδυνο (Ν 1045/1980 και Π.Δ. 201/2000).

 Οι προσφυγικές λέμβοι είναι, εξ ορισμού, σκάφη σε κίνδυνο: ασφυκτικά υπερφορτωμένες, χωρίς σωσίβια, χωρίς σωστικά μέσα, χωρίς μέσα πλοήγησης και επικοινωνίας.

Εν ολίγοις, πρώτα διασώζουμε, μεταφέρουμε τον άνθρωπο στην ακτή και μετά θα δούμε ποιος είναι και τι θέλει.

Ειλικρινά, δεν ξέρω τι είναι πιο επικίνδυνο.

Ένας ακροδεξιός που εκστομίζει φρικαλεότητες, ή δύο δημοσιογράφοι που τον ακούνε ανήμποροι να αντιτάξουν δύο μπούλετ του ελληνικού και διεθνούς δικαίου.

 

ΤΣΕΧΟΣΛΟΒΑΚΙΑ (10-6-1942). Οι Γερμανοί ΝΑΖΙ εκτέλεσαν 88 μικρά παιδιά

 

ΜΑΥΡΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΣΕΧΟΣΛΟΒΑΚΙΑ (10-6-1942)

 

88 νεκρά παιδιά, έκαψαν ακόμα και το νεκροταφείο!

 

Η Σφαγή του Λίντιτσε (Lidice) αποτελεί μία από τις πιο άγριες και διαβόητες ΝΑΖΙστικές θηριωδίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. 

 

Έλαβε χώρα στις 10 Ιουνίου 1942 (ακριβώς σαν σήμερα πριν από 84 χρόνια) στο ομώνυμο μικρό χωριό της τότε Τσεχοσλοβακίας, το οποίο βρίσκεται μόλις 20 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Πράγας.

Το έγκλημα αυτό διαπράχθηκε ως άμεσο αντίποινο για τη δολοφονία του Ράινχαρντ Χάιντριχ (Reinhard Heydrich), του διαβόητου Γερμανού ΝΑΖΙ διοικητή του «Προτεκτοράτου Βοημίας και Μοραβίας», ο οποίος είχε το προσωνύμιο «Ο Δήμιος της Πράγας». 

 

Ο Ράινχαρντ Χάιντριχ (Reinhard Heydrich) τραυματίστηκε θανάσιμα στις 27 Μαΐου 1942 από ΤσεχοΣλοβάκους πατριώτες (Επιχείρηση Ανθρωποειδές / Operation Anthropoid) και πέθανε λίγες μέρες μετά.

 

Το χωριό Λίντιτσε ισοπεδώθηκε πλήρως και σβήστηκε από τον χάρτη στις 10 Ιουνίου 1942 με προσωπική διαταγή του Αδόλφου Χίτλερ. 

 

Οι Γερμανοί ΝΑΖΙ κατέστρεψαν το χωριό ως αντίποινα για τη δολοφονία του Ράινχαρντ Χάιντριχ, διοικητή του Προτεκτοράτου Βοημίας και Μοραβίας, παρά το γεγονός ότι δεν υπήρχαν στοιχεία που να συνδέουν τους κατοίκους με την επίθεση.

 

Η Φρίκη της 10ης Ιουνίου 1942.

 

Μαζικές εκτελέσεις:

Όλοι οι άνδρες και οι έφηβοι του χωριού άνω των 15 ετών (συνολικά 173 άτομα) οδηγήθηκαν σε ένα αγρόκτημα και εκτελέστηκαν ομαδικά με πυροβολισμούς.

 

Εκτοπισμός γυναικών:

Περισσότερες από 200 γυναίκες αποσπάστηκαν βίαια από τα παιδιά τους και μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ράβενσμπρουκ, όπου πολλές πέθαναν.

 

Ολική ισοπέδωση:

Οι Γερμανοί ΝΑΖΙ πυρπόλησαν και ανατίναξαν όλα τα σπίτια, την εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου και το σχολείο.

 

Εξάλειψη της μνήμης:

Κατέστρεψαν ακόμη και το νεκροταφείο, εκτάφηκαν όλοι οι νεκροί του νεκροταφείου, ενώ ισοπεδώθηκε το έδαφος, άλλαξε η κοίτη του ποταμού και φυτεύτηκαν σιτηρά ώστε να μη θυμίζει τίποτα ότι εκεί υπήρχε χωριό.

 

Το Χρονικό της Τραγωδίας των παιδιών.

 

Ο διαχωρισμός:

Μετά την καταστροφή του χωριού,105 παιδιά αποσπάστηκαν βίαια από τις μητέρες τους.

 

Η επιλογή:

Ελάχιστα παιδιά (περίπου 7 έως 9) κρίθηκαν «φυλετικά καθαρά» από τους ΝΑΖΙ και δόθηκαν για υιοθεσία σε Γερμανικές οικογένειες των SS με σκοπό τη Γερμανοποίησή τους.

 

Η μεταφορά:

Στις 2 Ιουλίου 1942, τα υπόλοιπα 82 παιδιά μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης του Χέλμνο (Chełmno) στην Πολωνία.

 

Η εξόντωση:

Εκεί, δολοφονήθηκαν αμέσως μέσα σε ειδικά διαμορφωμένα φορτηγά-θαλάμους αερίων.

 

Ο απολογισμός:

Συνολικά 88 παιδιά από το Λίντιτσε έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια των αντιποίνων. Μετά το τέλος του πολέμου, μόλις 17 παιδιά κατάφεραν να επιστρέψουν ζωντανά.

 

Το Μνημείο των Παιδιών -Θυμάτων...

Σήμερα, η μνήμη αυτών των παιδιών παραμένει ζωντανή μέσα από ένα συγκλονιστικό έργο τέχνης στο Μνημείο του Λίντιτσε:

 

Η δημιουργός:

Η Τσέχα γλύπτρια Marie Uchytilová αφιέρωσε δύο δεκαετίες από τη ζωή της για να δημιουργήσει το έργο.

 

Η μορφή:

Πρόκειται για ένα χάλκινο σύμπλεγμα με 82 ανάγλυφα γλυπτά παιδιών (42 κορίτσια και 40 αγόρια) σε φυσικό μέγεθος. 

 

Ο συμβολισμός:

Το έργο δεν τιμά μόνο τα παιδιά του χωριού, αλλά λειτουργεί παγκοσμίως ως το «Μνημείο για τα Παιδιά-Θύματα του Πολέμου»

Πραξικόπημα ολιγαρχικών στην Αρχαία Αθήνα (431 - 494 π.χ.) και εγκαθίδρυσαν τη λεγόμενη «Αρχή των 400»

Ολιγαρχικό κίνημα κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου (431 - 404 π.Χ.), που ανέτρεψε το δημοκρατικό πολίτευμα στην αρχαία Αθήνα και εγκαθίδρυσε τη λεγόμενη «Αρχή των 400». Εκδηλώθηκε την 14η του μηνός Θαργηλιώνος (9 Ιουνίου) του 411 π.Χ.

Μετά την καταστροφική εκστρατεία των Αθηναίων στη Σικελία (415-413πΧ), το δημοκρατικό πολίτευμα στην Αθήνα άρχισε να κλονίζεται. Οι πλούσιοι κάτοικοί της, που επωμίζονταν τις δαπάνες του πολέμου, αντιμετώπιζαν οικονομικές δυσχέρειες και σχεδίαζαν την ανατροπή του και την εγκαθίδρυση ολιγαρχικού πολιτεύματος. Δεν δίσταζαν, μάλιστα, να καταφύγουν στην τρομοκρατία, για να πετύχουν τον σκοπό τους. Επιφανείς ηγέτες των δημοκρατικών, όπως ο Ανδροκλής, δολοφονήθηκαν από ομάδες νεαρών αριστοκρατών.

Το ολιγαρχικό κίνημα είχε ως ιθύνοντα νου τον δεινό ρήτορα Αντιφώντα, που δρούσε κυρίως από το παρασκήνιο. Άλλες σημαντικές προσωπικότητες των ολιγαρχικών ήταν οι δημαγωγοί Φρύνιχος και Πείσανδρος, άλλοτε θανάσιμοι αντίπαλοι και τώρα σύμμαχοι προ του κοινού σκοπού, και ο μετριοπαθής Θηραμένης. Οι ολιγαρχικοί ζητούσαν περικοπή δαπανών και περιορισμό των ενεργών πολιτών σε αυτούς μόνο που «χρήμασι και σώμασι» ήταν σε θέση να ωφελούν την πόλη. Γι’ αυτούς ήταν ο μόνος τρόπος να σωθεί η Αθήνα, που είχε απολέσει το στρατιωτικό πλεονέκτημα στην αναμέτρησή της με τη Σπάρτη.

Οι συνωμότες κέρδισαν αρχικά την Εκκλησία του Δήμου, όταν ανακοίνωσαν ότι η Περσία ήταν διατεθειμένη να βοηθήσει οικονομικά την Αθήνα με την μεσολάβηση του Αλκιβιάδη. Όταν, όμως, αυτός δεν τήρησε τις υποσχέσεις του, οι ολιγαρχικοί δεν μπορούσαν να κάνουν πίσω, σε μια Αθήνα που βρισκόταν σε έκρυθμη κατάσταση. Συγκάλεσαν την Εκκλησία του Δήμου και πρότειναν να δημιουργηθεί με μικτό σύστημα διορισμού και εκλογής η Βουλή των 400, που θα είχε απόλυτες εξουσίες, ενόσω διαρκούσε ο πόλεμος. Η Βουλή αυτή θα μπορούσε να συμβουλεύεται ένα σώμα 5.000 πολιτών, όποτε το θεωρούσε αναγκαίο.

Οι 400, που αποτελούνταν κυρίως από ακραίους ολιγαρχικούς, δεν ήταν διατεθειμένοι να μοιραστούν την εξουσία με τους πεντακισχιλίους. Επέβαλαν τη θέλησή τους και διέλυσαν τη δημοκρατικά εκλεγμένη Βουλή των 500. Η κατάλυση της Δημοκρατίας είχε επιτελεσθεί.

Οι πραξικοπηματίες δεν θα μπορούσαν να διατηρήσουν τη δύναμή τους, αν δεν είχαν τη συγκατάθεση του πανίσχυρου αθηναϊκού στόλου, που εκείνη την περίοδο ναυλοχούσε στη Σάμο. Δεν το πέτυχαν, γεγονός που συνετέλεσε στο θνησιγενές του εγχειρήματός τους. Τα πληρώματα μόλις έμαθαν για το κίνημα στην Αθήνα, ορκίστηκαν πίστη στη δημοκρατία, καθαίρεσαν τους αρχηγούς τους και εξέλεξαν νέους. Ο Θρασύβουλος και ο Θράσυλος ήταν δύο από αυτούς. Οι νέοι ηγέτες του στόλου ανακάλεσαν τον Αλκιβιάδη και διακήρυξαν την πρόθεσή τους να συνεχίσουν τον πόλεμο κατά της Σπάρτης.

Στην Αθήνα, η νέα ολιγαρχική διακυβέρνηση υπέφερε εξ αρχής από εσωτερικά προβλήματα, καθώς στους κόλπους της ξέσπασε διαμάχη μεταξύ μετριοπαθών και ακραίων στοιχείων. Οι μετριοπαθείς, με αρχηγό τον Θηραμένη, ζητούσαν την αντικατάσταση των 400 με ένα διευρυμένο ολιγαρχικό σώμα των 5.000, στο οποίο θα συμμετείχαν και εκπρόσωποι από τις κατώτερες τάξεις (ζευγίτες και άνω). Ευρισκόμενοι υπό πίεση, οι ακραίοι ολιγαρχικοί υπό τον Φρύνιχο ήταν έτοιμοι να συνάψουν ειρήνη με τους Σπαρτιάτες, θυσιάζοντας την ηγεμονία, ακόμη και την ανεξαρτησία της πόλης. Παράλληλα, άρχισαν να τειχίζουν την Ηιετιώνεια χερσόνησο (σημερινή Δραπετσώνα), στην είσοδο του Πειραιά. Οι διαδόσεις του Θηραμένη, ότι το οχυρό προοριζόταν να διευκολύνει την απόβαση των Σπαρτιατών, προκάλεσε την αντίδραση των οπλιτών, οι οποίοι το κατεδάφισαν. Θύμα των διαδόσεων αυτών έπεσε και ο Φρύνιχος, ο οποίος δολοφονήθηκε.

Μετά την εξέλιξη αυτή, οι μετριοπαθείς ολιγαρχικοί πήραν το πάνω χέρι και εγκατέστησαν την «αρχή των 5.000» τον Σεπτέμβριο του 411 π.Χ. Ο Θουκυδίδης εγκωμιάζει το νέο πολίτευμα, που αποτελούσε συνδυασμό ολιγαρχικών και δημοκρατικών στοιχείων. Από τους ηγέτες των ακραίων ολιγαρχικών, ο Αντιφών καταδικάσθηκε σε θάνατο και ήπιε το κώνειο, ενώ o Πείσανδρος κατέφυγε στους Σπαρτιάτες. Η δημοκρατία στην Αθήνα αποκαταστάθηκε τον Ιούνιο του 410 π.Χ, μετά τη διπλή νίκη του αθηναϊκού στόλου στην Κύζικο. 

https://www.sansimera.gr/

Χρήστος Γεωργάλας: γιατρός χειρουργός, εθελοντής, που βρέθηκε στη Γάζα δύο φορές, μια το 2012 και πέρυσι το 2025, τον Απρίλιο και τον Μάιο.

ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ Η ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΣΟΥΔΑΣ

"Είμαι ο Χρήστος Γεωργάλας, γιατρός εθελοντής, και βρέθηκα στη Γάζα δύο φορές: το 2012 και πέρυσι το 2025, τον Απρίλιο και τον Μάιο.

Είδα από πρώτο χέρι πώς δοκιμάζονται πάνω στα κορμιά μικρών παιδιών τα προϊόντα της αμυντικής βιομηχανίας του στρατηγικού μας συμμάχου.

Είδα πώς μεταφράζεται σε ποτάμια αίματος η συμμαχία μας με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Και το ίδιο βλέπουν τώρα οι συνάδελφοί μου στο Ιράν και στον Λίβανο.

Το ισραηλινό απαρτχάιντ, ο εποικιστικός αποικισμός, η γενοκτονία στη Γάζα, δεν θα ήταν δυνατά χωρίς τη στήριξη που προσφέρουν στο Ισραήλ οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα άντεχαν ούτε ένα λεπτό χωρίς το δίκτυο αράχνης από βάσεις που έχουν στήσει σε όλο τον κόσμο.

Χωρίς αυτές, θα ήταν ένας χάρτινος γίγαντας που δεν θα μπορούσε να απλώσει την κυριαρχία του σε όλο τον πλανήτη.

Η στήριξη αυτή, που εκφράζεται σε χιλιάδες νεκρούς και ακρωτηριασμένους, περνά μέσα από τη χώρα μας και συγκεκριμένα μέσα από τις βάσεις στη Σούδα.

Οι βόμβες που πέφτουν στα νοσοκομεία και στις σκηνές στη Γάζα, φορτώνονται στη Σούδα.

Το αίμα τους βάφει τα δικά μας χέρια.

Τίποτα δεν θα γίνει αν δεν κινηθούμε εμείς.

Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ δεν θα σταματήσουν, αν δεν τις σταματήσουμε εμείς.

Οι βάσεις δεν προστατεύουν την Ελλάδα.

Αντίθετα, μας κάνουν συνένοχους σε εγκλήματα και μας καθιστούν νόμιμο στόχο στα αντίποινα των θυμάτων τους.

Το κλείσιμό τους είναι απαίτηση, καταρχήν όχι μόνο για λόγους ηθικούς και ανθρωπιστικούς, αλλά και πολιτικούς και εθνικούς.

Διαβάστε αναλυτικά ΕΔΩ

Χρ. Γεωργαλάς: Είδα από πρώτο χέρι πως δοκιμάζονται στα κορμιά μικρών παιδιών τα όπλα του Ισραήλ – Να κλείσει η Βάση της Σούδας

Από Αγώνας της Κρήτης- 25/05/2026

Ο Χρίστος Γεωργάλας, γιατρός, ο οποίος εργάστηκε εθελοντικά στη Γάζα το 2012 και το 2025, απέστειλε σύντομο χαιρετισμό στην εκδήλωση της Πρωτοβουλίας CloseSoudaBay που πραγματοποιήθηκε στις 16/05 στα Χανιά της Κρήτης.

H Πρωτοβουλία έδωσε στη δημοσιότητα το σχετικό βίντεο:

Είμαι ο Χρήστος Γεωργάλας, γιατρός εθελοντής, και βρέθηκα στη Γάζα δύο φορές: το 2012 και πέρυσι το 2025, τον Απρίλιο και τον Μάιο.

Είδα από πρώτο χέρι πώς δοκιμάζονται πάνω στα κορμιά μικρών παιδιών τα προϊόντα της αμυντικής βιομηχανίας του στρατηγικού μας συμμάχου. Είδα πώς μεταφράζεται σε ποτάμια αίματος η συμμαχία μας με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Και το ίδιο βλέπουν τώρα οι συνάδελφοί μου στο Ιράν και στον Λίβανο.

Το ισραηλινό απαρτχάιντ, ο εποικιστικός αποικισμός, η γενοκτονία στη Γάζα, δεν θα ήταν δυνατά χωρίς τη στήριξη που προσφέρουν στο Ισραήλ οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα άντεχαν ούτε ένα λεπτό χωρίς το δίκτυο αράχνης από βάσεις που έχουν στήσει σε όλο τον κόσμο. Χωρίς αυτές, θα ήταν ένας χάρτινος γίγαντας που δεν θα μπορούσε να απλώσει την κυριαρχία του σε όλο τον πλανήτη.

Ο Ρόλος της Σούδας και η Εθνική Ασφάλεια

Η στήριξη αυτή, που εκφράζεται σε χιλιάδες νεκρούς και ακρωτηριασμένους, περνά μέσα από τη χώρα μας και συγκεκριμένα μέσα από τις βάσεις στη Σούδα. Οι βόμβες που πέφτουν στα νοσοκομεία και στις σκηνές στη Γάζα, φορτώνονται στη Σούδα. Το αίμα τους βάφει τα δικά μας χέρια.

Τίποτα δεν θα γίνει αν δεν κινηθούμε εμείς. Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ δεν θα σταματήσουν, αν δεν τις σταματήσουμε εμείς.

Οι βάσεις δεν προστατεύουν την Ελλάδα. Αντίθετα, μας κάνουν συνένοχους σε εγκλήματα και μας καθιστούν νόμιμο στόχο στα αντίποινα των θυμάτων τους. Το κλείσιμό τους είναι απαίτηση, καταρχήν όχι μόνο για λόγους ηθικούς και ανθρωπιστικούς, αλλά και πολιτικούς και εθνικούς.

Στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, οι βάσεις δεν μας προστάτευσαν. Αντίθετα, συνεργάστηκαν με το τουρκικό καθεστώς. Το ίδιο θα κάνουν και στο μέλλον.

Να κλείσουν τώρα οι βάσεις στη Σούδα για όλους τους λόγους του κόσμου, αλλά κυρίως παραφράζοντας τον Βενιζέλο: Γιατί η Κρήτη είναι πολύ μικρή για μια τόσο μεγάλη ατιμία.

https://agonaskritis.gr/%cf%87%cf%81-%ce%b3%ce%b5%cf%89.../

*****

#Χρήστος_Γεωργαλάς, χειρουργός, εθελοντής στη Γάζα

"Στο δικό μας νοσοκομείο, οι Ισραηλινοί περνούσαν από τους θαλάμους που ήταν οι θερμοκοιτίδες και τις σπάγανε συστηματικά μία μία. Τις θερμοκοιτίδες με τον υποκόπανο! Αυτά έχουν καταγραφεί από τους συναδέλφους μου.

Το νοσοκομείο, όπου δούλεψα, επί δύο μήνες το είχαν καταλάβει οι Ισραηλινοί, τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 2024.

Όσοι γιατροί είχαν μείνει στο νοσοκομείο βασανίστηκαν.

Τους έβαζαν στη σειρά έναν έναν και τους χτυπούσαν.

Είχαν απαχθεί συνολικά γύρω στους 80.

Από αυτούς 40 δεν γνωρίζουμε πού βρίσκονται ή αν ζουν.

Σκότωσαν πολλούς επί τόπου.

Αν ψάξει κανείς να βρει γιατί κάποιοι γιατροί στοχοποιήθηκαν σε σχέση με άλλους, υπάρχει μια λογική σε αυτό.

Δεν ήταν τυχαίο.

Συνήθως ήταν αυτοί που ήταν οι καλύτεροι στο είδος τους.

Για παράδειγμα, υπήρχε ένας γιατρός που έκανε τα κοχλιακά εμφυτεύματα.

Αυτός έγινε από την πρώτη στιγμή στόχος.

Ακριβώς γιατί ήταν αυτός που θα μπορούσε να ξαναδημιουργήσει, ήταν κλειδί για την παροχή της φροντίδας.

Αντίστοιχα στα πανεπιστήμια αυτοί που στοχοποιήθηκαν από την πρώτη στιγμή ήταν αυτοί που είχαν το μεγαλύτερο ακαδημαϊκό έργο.

Η λογική είναι ότι «θέλουμε να ξεγράψουμε το μέλλον της Γάζας», αυτούς που θα μπορούσαν να την ξαναφτιάξουν.

Είτε ακαδημαϊκά είτε κλινικά είτε ακόμα και καλλιτεχνικά...

Είναι το μέλλον τους.

Μου λέγανε ότι αυτή τη φορά «αν μας δώσουν ξανά εντολές εκκένωσης, δεν θα φύγουμε.

Θα μείνουμε εδώ.

Έχουμε κουραστεί.

Αν φύγουμε, το σπίτι μας δεν θα το βρούμε ξανά.

Προτιμάμε να πεθάνουμε όλοι μαζί στο σπίτι μας από το να πεθάνουμε στους δρόμους».

Και το έλεγαν με μια πολύ ήρεμη αποφασιστικότητα, χωρίς τάση ηρωισμού."

Ο Χρήστος Γεωργαλάς είναι ένας καταξιωμένος χειρουργός κεφαλής και τραχήλου, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Λευκωσίας και γιατρός σε μεγάλο ιδιωτικό νοσοκομείο της Αθήνας.

Είναι ένας από τους ελάχιστους Έλληνες γιατρούς που εργάστηκαν εθελοντικά στη Γάζα.

Βρέθηκε στο Νοσοκομείο Νάσερ στη Χαν Γιουνίς στη νότια Γάζα, για έναν μήνα, στο πλαίσιο αποστολής της βρετανικής οργάνωσης Medical Aid for Palestinians, από τις 21 Απριλίου 2025 έως τις 21 Μαΐου, μαζί με έναν αγγειοχειρουργό και έναν πλαστικό χειρουργό.

--------

www.fractalart.gr || Επιμ:Δ.Ντζαδήμα https://www.efsyn.gr/.../473570_theloyn-na-xegrapsoyn...

Πηγή

https://www.facebook.com/share/p/1D3FF1gL6j/

. *******

https://youtu.be/MDHhKuVWvx4?si=-foILYnx3ToHcujf

Σε πολλά σημεία του πλανήτη, ακόμη κι εκεί που ίσως δεν ζουν χριστιανοί, η Μεγάλη Παρασκευή ,διαρκεί 365 ημέρες το χρόνο…Η Γάζα είναι σίγουρα αυτή η γωνιά του πλανήτη που σ’ ΄όποιον Θεό κι αν πιστεύει κάποιος δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί ο άνθρωπος επιμένει να αποδεικνύει ότι είναι το πιο επικίνδυνο ζώο…

Η Γάζα την οποία κακά τα ψέματα έχουμε αρχίσει να την ξεχνάμε… Όπως και πριν την ισοπέδωση της από το Ισραήλ, απλά διαβάζουμε κάθε μέρα τον αριθμό των νεκρών Παλαιστινίων ,σαν να μην πρόκειται για ανθρώπους.

Όχι όλοι… Υπάρχουν άνθρωποι που αν και έχουν μια «στρωμένη ζωή» δεν διστάζουν να πάνε εθελοντικά στη Γάζα και να προσφέρουν τη γνώση ,την εμπειρία τους και πάνω απ΄ όλα την ανθρωπιά τους.

Ένας απ’ αυτούς είναι ο Χρίστος Γεωργάλας, Εξειδικευμένος Χειρουργός Χειρουργικής Βάσης Κρανίου, Κεφαλής και Τραχήλου. Πήγε για έναν μήνα στη Γάζα και δεν ήταν η πρώτη φορά που το έκανε.

Με ότι μέσα είχαν απομείνει στο νοσοκομείο προσπαθούσε επί ένα μήνα να σώσει ανθρώπινες ζωές.

Η εμπειρία του αποτυπώνεται σε ένα βιβλίο, με πολλές φωτογραφίες. «Ημερολόγιο Γάζας- Ιατρική εν μέσω Γενοκτονίας», ο τίτλος του.

Όπως γράφει δεν πήγε στην Γάζα επειδή λυπάται τους ανθρώπους που προσπαθούν να επιβιώσουν εκεί.

Τους θαυμάζει…

Ο Χρίστος Γεωργάλας στο στούντιο του militaire channel μιλά για όσα συνάντησε στην ισοπεδωμένη Γάζα: αξιοπρέπεια, δύναμη και θέληση για ζωή

Αυτά τα τρία μαζί καθιστούν τους Παλαιστίνιους ανίκητους…

Η Συγκλονιστική Δήλωση του Εβραίου γιατρού Γκάμπορ Ματέ για τη Γενοκτονία των Παλαιστινίων

«Έχω πάει στην Παλαιστίνη αρκετές φορές. Τελευταία ήταν το 2022 δούλεψα με διαφορετικές ομάδες. Εκεί συνειδητοποίησα, όταν βρέθηκα με γυναίκες τραυματισμένες ψυχικά από βασανιστήρια σε φυλακές των Ισραηλινών, ότι αυτά τα κάνουν στους Παλαιστίνιους χρόνια τώρα.

Οι βιασμοί και τα βασανιστήρια των Παλαιστινίων γίνονται τουλάχιστον από το 1948. Αυτό είναι καταγεγραμμένο όχι μόνο από τους Παλαιστίνιους αλλά και από διαφορετικές πηγές, αν και θα αρκούσε και μόνο η μαρτυρία τους.

Δεν καταλαβαίνω γιατί επικαλούμαστε την εβραϊκή εμπειρία, όσον αφορά το Ολοκαύτωμα, και όχι τους Παλαιστίνιους όταν υποστηρίζουν όλα αυτά που τους συνέβησαν.

Πάντα όμως απαιτούμε η εμπειρία των Παλαιστινίων να επικυρωθεί από κάποιον άλλον. Όταν εργαζόμουν, λοιπόν, το 2022 με αυτές τις γυναίκες τις βασανισμένες σε ισραηλινές φυλακές, που υπέφεραν από μετατραυματικό στρες, είδα πράγματα που δεν περιγράφονται. Το Ισραήλ κρατά δεκάδες χιλιάδες ή χιλιάδες Παλαιστίνιους στη φυλακή, χωρίς να τους παραχωρεί το δικαίωμα της δίκης και πολλές φορές χωρίς καν να έχει αποδεικτικά στοιχεία εναντίον τους, και ενώ είναι γνωστό πως βάσει του διεθνούς δικαίου έχουν δικαίωμα στην αντίσταση, ειδικά απέναντι σε ένα κράτος στρατιωτικής κατοχής.

Αλλά ούτε αυτό τους αναγνωρίζεται, αντιθέτως βασανίζονται, βιάζονται και κακοποιούνται. Παιδιά λιμοκτονούν σε ισραηλινές φυλακές και οι εφημερίδες σας δεν το αναφέρουν καν.

Η κυβέρνησή σας δεν το λέει.

Το ναυτικό σας δεν προστατεύει τη νηοπομπή. Κανείς δεν το κάνει. Έπειτα έχουμε τη Γενοκτονία. Και όταν λέω “Γενοκτονία”, το λέω έχοντας πλήρη επίγνωση.

Υπάρχουν τουλάχιστον 10 Εβραίοι Ισραηλινοί μελετητές του Ολοκαυτώματος που έχουν πει ότι αυτό που έκανε και κάνει το Ισραήλ στη Γάζα είναι γενοκτονία, χειρότερο από το Άουσβιτς. Όταν λέω ότι είναι χειρότερο από το Άουσβιτς, δεν εννοώ ότι η εμπειρία είναι χειρότερη, γιατί δεν υπάρχει τίποτα σαν το Άουσβιτς.

Εννοώ ότι αυτήν τη φορά το βλέπουμε να συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας. Δεν μπορούμε, επομένως, να αναρωτιόμαστε πώς γίνεται ο κόσμος να επέτρεψε τη γενοκτονία των Εβραίων, των ομοφυλοφίλων και των Ρομά –ξέρετε τι συνέβη εδώ στην Ελλάδα, στη Θεσσαλονίκη και αλλού– και να επιτρέπουμε να συμβαίνει αυτό μπροστά στα μάτια μας.

Οι Γερμανοί έκαναν τα πάντα για να το κρύψουν, ενώ τώρα το βλέπουμε ακόμα και στο YouTube και το TikTok, απροκάλυπτα. Είναι ό,τι χειρότερο έχω δει σε όλη μου τη ζωή. Και μπορώ να πω και κάτι ακόμα, ίσως το ξέρετε, ίσως όχι. Όταν παιδιά τραυματίζονται στη Γάζα και πρέπει να ακρωτηριαστούν τα άκρα τους, αυτό γίνεται χωρίς αναισθησία, επειδή δεν υπάρχει αναισθησία διαθέσιμη.

Φανταστείτε να έχετε ένα κόψιμο στο χέρι και να ράβουν το τραύμα χωρίς αναισθησία. Δεν μιλάμε για πληγές και βελόνες, μιλάμε για πριόνια που κόβουν το άκρο σου και δεν σου επιτρέπεται να έχεις αναισθησία αν είσαι παιδί. Αυτό συμβαίνει στη Γάζα και δεν το λέει κανείς. Ούτε η δική μου, ούτε η δική σας κυβέρνηση, ούτε ο Τύπος το αναφέρει, και είναι σχεδόν ασύλληπτο. Θα μπορούσα να μιλάω για ώρες γι’ αυτό το θέμα γιατί τίποτα στη ζωή μου δεν με έχει πληγώσει τόσο πολύ. Περισσότερο από όλα με πληγώνει ότι το κάνουν στο όνομά μου, επειδή αυτό μας συνέβη κάποτε. Αυτό που ξέρω είναι ότι διαπράττουμε ένα τεράστιο αμάρτημα που γίνεται ακόμα χειρότερο επειδή το βλέπουμε να συμβαίνει αλλά δεν παρεμβαίνουμε. Δεν έχω να προσθέσω τίποτε άλλο.»

 

Ο αφανισμός της Κανδάνου των Χανίων Κρήτης

Στις 3 Ιουνίου 1941 οι γερμανοί κατακτητές κατέστρεψαν ολοσχερώς το χωριό Κάνδανος Χανίων και εκτέλεσαν 180 από τους κατοίκους του, σε αντίποινα για την αντίσταση που πρόβαλαν κατά τη διάρκεια της Μάχης της Κρήτης... 

Στις 3 Ιουνίου 1941 οι γερμανοί κατακτητές κατέστρεψαν ολοσχερώς το χωριό Κάνδανος Χανίων και εκτέλεσαν 180 από τους κατοίκους του, σε αντίποινα για την αντίσταση που πρόβαλαν κατά τη διάρκεια της Μάχης της Κρήτης (20 -31 Μαΐου 1941). Πρόκειται για ένα από τα πιο σοβαρά εγκλήματα πολέμου των Γερμανών στην Ελλάδα.

Η Κάνδανος ή Κάντανος βρίσκεται στο κέντρο του Νομού Χανίων, στο δρόμο που συνδέει τα Χανιά στα βόρεια με την Παλαιόχωρα στα νότια. Βομβαρδίστηκε από τις πρώτες ημέρες της γερμανικής εισβολής στη μεγαλόνησο, επειδή η περιοχή θεωρήθηκε στρατηγικής σημασίας για τις επιχειρήσεις τους. Στις 23 Μαΐου ένα μηχανοκίνητο απόσπασμα προσπάθησε να την καταλάβει, αλλά οι ντόπιοι με αυτοσχέδια όπλα κατόρθωσαν να τους απωθήσουν. Την επόμενη ημέρα οι Γερμανοί επανήλθαν με υπέρτερες δυνάμεις και στις 25 Μαΐου κατέλαβαν το χωριό, ενώ οι κρήτες μαχητές διασκορπίστηκαν στα γύρω βουνά.

Στις 3 Ιουνίου, δύναμη του 3ου τάγματος αλεξιπτωτιστών υπό τον υπολοχαγό Χορστ Τρέμπες έφθασε στο χωριό για να προβεί σε αντίποινα για τον θάνατο 25 γερμανών στρατιωτών κατά τη διάρκεια των μαχών για την κατάληψη της Κανδάνου (23-25 Μαΐου). Οι γερμανοί αλεξιπτωτιστές εκτελούσαν διαταγές του αρχηγού τους, στρατηγού Κουρτ Στούντεντ και την προηγουμένη ημέρα είχαν ξεκινήσει τα αντίποινα στη Κρήτη, εκτελώντας αμάχους στο χωριό Κοντομαρί Χανίων.

Αμέσως, οι Γερμανοί άρχισαν να πυρπολούν τα σπίτια της Κανδάνου και μέσα σε λίγες μέρες την κατέσκαψαν κυριολεκτικά. Φόνευσαν όλους τους κατοίκους που είχαν απομείνει, περίπου 180, και απαγόρευσαν με ποινή θανάτου την επίσκεψη του χώρου, καθώς και την ανοικοδόμησή του. Η καταστροφή τής Κανδάνου και η δολοφονία αμάχων αποτελεί ένα από τα πολλά εγκλήματα που διέπραξαν στην Ελλάδα οι Γερμανοί. Για να δικαιολογήσουν την πράξη τους ανάρτησαν πινακίδες στα ελληνικά και τα γερμανικά στην κατεστραμμένη Κάνδανο που έγραφαν:

Εδώ υπήρχε η Κάνδανος. Κατεστράφη προς εξιλασμόν της δολοφονίας 25 Γερμανών στρατιωτών.

Ως αντίποινον των από οπλισμένων πολιτών, ανδρών και γυναικών, εκ των όπισθεν δολοφονηθέντων γερμανών στρατιωτών κατεστράφη η Κάνδανος.

Δια την κτηνώδη δολοφονίαν γερμανών αλεξιπτωτιστών, αλπινιστών και του Μηχανικού, από άνδρας γυναίκας, παιδιά και παπάδες μαζί και διότι τόλμησαν να αντισταθούν κατά του Μεγάλου Ράιχ, κατεστράφη την 3η-6-1941 η Κάνδανος εκ θεμελίων δια να μη επανοικοδομηθή πλέον ποτέ.

Μετά τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας, ο στρατηγός Κουρτ Στούντεντ συνελήφθη από τους Βρετανούς και τον Μάιο του 1947 δικάσθηκε από στρατοδικείο για τα εγκλήματα πολέμου της Βέρμαχτ στην Κρήτη και καταδικάσθηκε σε φυλάκιση πέντε ετών. Το αίτημα των ελληνικών αρχών για την έκδοσή του στην Ελλάδα απορρίφθηκε από τους Συμμάχους. Ο Στούντεντ δεν έμεινε για πολύ στη φυλακή και αποφυλακίστηκε για λόγους υγείας το 1948. Πέθανε σε ηλικία 88 ετών, το 1978.

 

Ναζίμ Χικμέτ: Τούρκος ποιητής. Η ζωή και το έργο του

 

Τούρκος ποιητής, από τις σημαντικότερες φωνές της τουρκικής λογοτεχνίας τον 20ο αιώνα. Πέρασε πολλά χρόνια στη φυλακή για τις κομμουνιστικές του ιδέες και πέθανε εξόριστος στη Μόσχα. Θεωρείται ένα από τα ινδάλματα της τουρκικής Αριστεράς.

Η ζωή του

Ο Ναζίμ Χικμέτ Ραν (Nazim Hikmet Ran), όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στην τουρκοκρατούμενη Θεσσαλονίκη στις 15 Ιανουαρίου 1902, στους κόλπους μιας ευυπόληπτης οθωμανικής οικογένειας της πόλης, με γερμανοπολωνικές ρίζες από τη μητρική πλευρά. Ο πατέρας του Χικμέτ Μπέης ήταν ανώτερος αξιωματούχος του Σουλτάνου και η μητέρα του Τζελίλ Χανίμ, εγγονή του γερμανικής καταγωγής οθωμανού στρατάρχη Μεχμέτ Αλή Πασά (Λούντβιχ Ντιτρόιτ, το γερμανικό του όνομα). Πέρασε πολλά από τα παιδικά του χρόνια κοντά στο παππού του στις διάφορες περιπλανήσεις του ως ανώτερος κρατικός αξιωματούχος στη Μικρά Ασία, λόγω της διάστασης των γονέων του.

Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στην Κωνσταντινούπολη και το 1918 αποφοίτησε από την Οθωμανική Ναυτική Σχολή. Ακολούθησε καριέρα αξιωματικού στο πολεμικό ναυτικό και εντάχθηκε στο πλήρωμα του καταδρομικού Χαμηδιέ. Ένα χρόνο αργότερα αρρώστησε σοβαρά και το 1920, μεσούσης της Μικρασιατικής Εκστρατείας, απαλλάχθηκε από τα στρατιωτικά του καθήκοντα για λόγους υγείας.

Το 1921 μαζί με δύο φίλους του ζήτησε να πολεμήσει στο πλευρό του Κεμάλ Ατατούρκ, που πολεμούσε τις Ελληνικές Δυνάμεις στη Μικρά Ασία. Μάλιστα, έγραψε κι ένα ποίημα, που εξυμνούσε τα στρατιωτικά κατορθώματα του Τουρκικού στρατού και τον αγώνα για την εθνική ανεξαρτησία. Ο Κεμάλ εκτίμησε πολύ τις πνευματικές του ικανότητές και αντί για το μέτωπο τον διόρισε διευθυντή ενός εξέχοντος σχολείου της Τουρκίας.

Ο Χικμέτ, που είχε αρχίσει να γίνεται γνωστός για τις κομμουνιστικές του ιδέες, ήλθε γρήγορα σε σύγκρουση με τους συντηρητικούς προϊσταμένους του. 

Τον Σεπτέμβριο του 1921 εγκατέλειψε την Τουρκία και με πρώτο σταθμό το Μπατούμι της Σοβιετικής Γεωργίας εγκαταστάθηκε τελικά στη Μόσχα, με σκοπό να μελετήσει από κοντά τα επιτεύγματα της Οκτωβριανής Επανάστασης. 

Από το 1922 έως το 1925 σπούδασε οικονομικές και πολιτικές επιστήμες στη Μόσχα, ενώ επηρεάστηκε καλλιτεχνικά από το κίνημα του ρωσικού φουτουρισμού, το οποίο εκπροσωπούσαν προσωπικότητες, όπως ο ποιητής Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι και ο σκηνοθέτης Βσέβολοντ Μέγερχολντ.

Το 1924, μετά την εγκαθίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας από τον Κεμάλ Ατατούρκ, επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε διάφορα έντυπα, ενώ ανέπτυξε κομμουνιστική δράση, για την οποίο συνελήφθη και παρέμεινε στη φυλακή για πολλά χρόνια. 

Το 1949 διαπρεπείς προσωπικότητες της τέχνης, όπως ο Ζαν Πολ Σαρτρ, ο Πάμπλο Πικάσο και ο Πολ Ρόμπεσον ζήτησαν την απελευθέρωσή του.

Το 1951 αποφυλακίστηκε μετά την αμνηστία που χορήγησε στους πολιτικούς κρατούμενους η νέα κυβέρνηση του Αντνάν Μεντερές (ιδεολογικού προγόνου του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογκάν). Τον ίδιο χρόνο, εγκατέλειψε την Τουρκία και εγκαταστάθηκε εκ νέου στη Μόσχα. 

Το 1956, λίγο μετά την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ στην Κύπρο, ζήτησε από τους Τουρκοκυπρίους να ζήσουν ειρηνικά με τους Ελληνοκυπρίους και να υποστηρίξουν τον αγώνα τους για την αποτίναξη της Βρετανικής Κατοχής στο νησί.

Ο Ναζίμ Χικμέτ Ραν πέθανε στη Μόσχα στις 3 Ιουνίου 1963 από καρδιακή προσβολή και τάφηκε στο ονομαστό κοιμητήριο της ρωσικής πρωτεύουσας Νοβοντονίτσκι. Το 2009 η κυβέρνηση Ερντογκάν τού απέδωσε μετά θάνατον και πάλι την τουρκική ιθαγένεια, η οποία του είχε αφαιρεθεί το 1959. Η επιθυμία του να ταφεί κάτω από ένα πλάτανο σ' ένα οποιοδήποτε νεκροταφείο της Μικράς Ασίας δεν έχει πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα.

Το έργο του

Ο Χικμέτ υπήρξε έξοχος χειριστής της γλώσσας και σπουδαίος λυρικός ποιητής. Εισήγαγε τον ελεύθερο στίχο κι ένα ευρύ φάσμα νέων θεμάτων στην ποίηση, επηρεάζοντας σημαντικά την τουρκική λογοτεχνία της δεκαετίας του '30. Στην αρχή έγραφε πατριωτικά ποιήματα, αλλά στη συνέχεια, όταν γνώρισε στη Μόσχα τον ρωσικό φουτουρισμό, εγκατέλειψε τις παραδοσιακές ποιητικές φόρμες, χρησιμοποιώντας εξαιρετικά πληθωρικές ποιητικές εικόνες, σε εντυπωσιακούς και απρόσμενους συσχετισμούς. Αργότερα, πάντως, ο τόνος αυτός μετριάστηκε. Η κριτική τον έχει χαρακτηρίσει ως «ρομαντικό κομουνιστή» και «ρομαντικό επαναστάτη».

Εκτός από ποίηση, ο Χικμέτ έγραψε το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα «οι Ρομαντικοί» και ορισμένα θεατρικά έργα, το πιο γνωστό από τα οποία έχει τον τίτλο «Άραγε υπήρξε ο Ιβάν Ιβάνοβιτς;» Μετά τον θάνατό του όλα του έργα, που ήταν προηγουμένως απαγορευμένα από τη λογοκρισία, εκδόθηκαν και γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στην Τουρκία.

Στα ελληνικά, ποιήματα του Ναζίμ Χικμέτ μεταφράστηκαν από τον Γιάννη Ρίτσο και ορισμένα από αυτά μελοποίησαν ο Μάνος Λοΐζος και ο Θάνος Μικρούτσικος.

Το ποίημά του Kız Çocuğu (Το μικρό κορίτσι) είναι μια έκκληση για την ειρήνη από ένα επτάχρονο κοριτσάκι, δέκα χρόνια μετά το θάνατό του στη Χιροσίμα. Είναι ένα από τα πιο σημαντικά αντιπολεμικά τραγούδια και το έχουν ερμηνεύσει σπουδαίοι καλλιτέχνες και συγκροτήματα, όπως η Τζόαν Μπαέζ, οι The Byrds, ο Πολ Ρόμπσον, οι This Mortal Coil, και The Fall. 

Στον αγγλόφωνο κόσμο είναι γνωστό με τους τίτλους I Come and Stand At Every Door, I Come and Stand At Your Door και Hiroshima Girl. Την προσαρμογή των στίχων έκανε ο Μπομπ Σίγκερ, ενώ η μουσική βασίζεται σε λαϊκό σκοπό της Σκωτίας.

Το 2001 ο γνωστός Τούρκος πιανίστας και συνθέτης Φαζίλ Σαί, συνέθεσε το ορατόριο Ναζίμ, σε ποίηση Ναζίμ Χικμέτ.

Μαρτυρία Βρετανού χειρούργου από Γάζα: κατέβαιναν τα drones και εξόντωναν πολίτες και παιδιά

 

Μαρτυρία Βρετανού χειρούργου από Γάζα: Έπεφτε μία βόμβα και μετά κατέβαιναν τα drones και εξόντωναν ένα – ένα πολίτες και παιδιά

https://agonaskritis.gr/%ce%bc%ce%b1%cf%81%cf%84%cf%85%cf%81%ce%af%ce%b1-%ce%b2%cf%81%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%bd%ce%bf%cf%8d-%cf%87%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%bf%cf%8d%cf%81%ce%b3%ce%bf%cf%85-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%ce%b3%ce%ac%ce%b6/

Τις τελευταίες ημέρες ήρθε ξανά στην επιφάνεια μια παλαιότερη μαρτυρία ενός Βρετανού χειρουργού. Η μαρτυρία δόθηκε στο κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου στις 13 Νοεμβρίου του 2024.

 

Ένας συνταξιούχος χειρουργός που πρόσφερε εθελοντικά τις υπηρεσίες του σε νοσοκομείο της Γάζας δήλωσε σε βουλευτές ότι ισραηλινά drones στόχευαν παιδιά που κείτονταν τραυματισμένα μετά από βομβαρδισμούς.

 

Ο καθηγητής Νιζάμ Μαμόντ (Nizam Mamode), από το Μπρόκενχερστ (Brockenhurst) του Χάμπσιρ (Hampshire), εργάστηκε στο νοσοκομείο Νάσερ (Nasser) για έναν μήνα, τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο.

 

Καταθέτοντας στοιχεία στην κοινοβουλευτική Επιτροπή Διεθνούς Ανάπτυξης, λύγισε καθώς περιέγραφε τις μαρτυρίες παιδιών που πυροβολήθηκαν από τετρακόπτερα (quadcopters).

 

Η βουλευτής των Εργατικών Σάρα Τσάμπιον (Sarah Champion), η οποία προεδρεύει της επιτροπής, δήλωσε ότι τα στοιχεία του ήταν «βαρυσήμαντα και βαθύτατα ανατριχιαστικά».

 

Ο 62χρονος χειρουργός είπε στους βουλευτές:

 

«Αυτό που βρήκα ιδιαίτερα ανησυχητικό ήταν ότι έπεφτε μια βόμβα, ίσως σε μια πολυσύχναστη περιοχή με σκηνές, και μετά κατέβαιναν τα drones».

 

Το πρόσωπό του έτρεμε από συγκίνηση καθώς σταμάτησε για αρκετά δευτερόλεπτα για να συγκρατηθεί.

 

Ο ίδιος συνέχισε:

 

«Έτσι, τα drones κατέβαιναν και εξόντωναν πολίτες, συμπεριλαμβανομένων παιδιών. Ακούγαμε τη μία περιγραφή μετά την άλλη γι’ αυτό. Αυτό δεν ήταν ένα περιστασιακό γεγονός· συνέβαινε μέρα με τη μέρα, κάθε μέρα. Χειρουργούσα επανειλημμένα παιδιά που μου έλεγαν:

 

«Ήμουν ξαπλωμένος στο έδαφος μετά την πτώση μιας βόμβας, και αυτό το τετρακόπτερο κατέβηκε, αιωρήθηκε πάνω από μένα και με πυροβόλησε».

 

Αυτό είναι ξεκάθαρα μια σκόπιμη και επίμονη πράξη — η συστηματική στοχοποίηση πολιτών μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει. Για να σας δώσω μια ιδέα για την κλίμακα, είχαμε ένα ή δύο περιστατικά μαζικών απωλειών κάθε μέρα.».

 

Ο καθηγητής Μαμόντ, πρώην κλινικός επικεφαλής μεταμοσχευτικής χειρουργικής στο Guy’s and St Thomas’ NHS Foundation Trust στο Λονδίνο, δήλωσε ότι πρόκειται για μια «πολύ σταθερή ιστορία».

 

Ο ίδιος πρόσθεσε:

 

«Τα βλήματα που εκτοξεύουν τα drones είναι αυτά τα μικρά κυβοειδή σκάγια και έβγαλα αρκετά από αυτά από την κοιλιακή χώρα μικρών παιδιών. Νομίζω ότι το νεότερο παιδί που χειρούργησα ήταν τριών ετών.

 

Αυτά τα σκάγια ήταν κατά κάποιο τρόπο πιο καταστροφικά από τις σφαίρες.

 

Με τα σκάγια των drones, αυτό που διαπίστωσα ήταν ότι εισχωρούσαν και εξοστρακίζονταν στο εσωτερικό, προκαλώντας έτσι πολλαπλά τραύματα.

 

Είχα ένα επτάχρονο αγόρι… Είχε τραύμα στο συκώτι, τον σπλήνα, το έντερο, τις αρτηρίες, δηλαδή αρκετά εκτεταμένη καταστροφή από ένα μόνο σημείο εισόδου.

 

Επέζησε από αυτό και πήρε εξιτήριο μια εβδομάδα αργότερα».

 

Η Σφαγή των κατοίκων του χωριού Κοντομαρί της Κρήτης το 1941 από τους Γερμανούς ΝΑΖΙ κατακτητές της Βέρμαχτ

Στις 2 Ιουνίου 1941, Γερμανοί αλεξιπτωτιστές εκτέλεσαν τους άρρενες κατοίκους του χωριού Κοντομαρί των Χανίων Κρήτης, ως αντίποινα για τη συμμετοχή τού ντόπιου πληθυσμού στη Μάχη της Κρήτης (20 Μαΐου - 31 Μαΐου 1941). Η σφαγή στο Κοντομαρί, που βρίσκεται 18 χιλιόμετρα δυτικά των Χανίων και 3 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του αεροδρομίου του Μάλεμε, ήταν τα πρώτα από μία σειρά αντιποίνων που έγιναν στην Κρήτη από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής.

Με την έναρξη της αεραποβατικής επιχείρησης στην Κρήτη, οι αλεξιπτωτιστές του 3ου Τάγματος της 1ης Μεραρχίας Αλεξιπτωστιστών της Βέρμαχτ προσγειώθηκαν στα νοτιοανατολικά του αεροδρομίου του Μάλεμε. Οι εισβολείς αντιμετωπίστηκαν από άνδρες του Νεοζηλανδικού στρατού (21ο και 22ο Τάγμα) και από ντόπιους πολίτες, που έφεραν από πρωτόγονα έως απαρχαιομένα όπλα. Οι γερμανοί αλεξιπτωτιστές αντιμετώπισαν απρόσμενα ισχυρή αντίσταση και υπέστησαν μεγάλες απώλειες. Έχασαν από 400 έως 600 άνδρες, και τον διοικητή τους ταγματάρχη Ότο Σέρμπερ.

Η ίδια τύχη περίμενε τους γερμανούς εισβολείς και στις υπόλοιπες περιοχές της Μεγαλονήσου, στις οποίες επιχείρησαν. Αμέσως άρχισαν να κυκλοφορούν φήμες για κακομεταχείριση των γερμανών αλεξιπτωτιστών από τον ντόπιο πληθυσμό. Γερμανικές στρατιωτικές αναφορές έκαναν λόγο για επιθέσεις κρητικών κατά στρατιωτών τους με μαχαίρια, τσεκούρια, ακόμα και δρεπάνια. Άλλωστε, η Πρωσσική ηθική περί πολέμου ήταν αντίθετη με την εμπλοκή πολιτών στον πόλεμο, τον οποίο όφειλαν να διεξαγάγουν επαγγελματίες στρατιώτες.

Οι φήμες και οι αναφορές γνωστοποιήθηκαν στον αντικαγκελάριο του Τρίτου Ράιχ και βετεράνο πιλότο Χέρμαν Γκέριγκ (1893 - 1946), ο οποίος διέταξε τον επικεφαλής του Σώματος των Αλεξιπτωπτιστών, Κουρτ Στούντεντ (1890 - 1978), να προβεί σε ανακρίσεις και αντίποινα αν κρινόταν απαραίτητο. Ο Στούντεντ δεν έχασε χρόνο κι εξέδωσε διαταγή αμέσως μετά την κατάληψη της Κρήτης (31 Μαΐου), με την οποία οι στρατιωτικές μονάδες που ενεπλάκησαν σε μάχες με πολίτες όφειλαν να ενεργήσουν τα αντίποινα.

Ακολουθώντας τη διαταγή του Στούντεντ, ο υπολοχαγός Χορστ Τρέμπες (1916-1944) με τους εναπομείναντες άνδρες του 3ου Τάγματος Αλεξιπτωτιστών κατευθύνθηκε προς στο Κοντομαρί, πλησίον του οποίου είχαν βρεθεί τα πτώματα κάποιων συμπολεμιστών τους. Αμέσως μετά την άφιξή τους, οι Γερμανοί συγκέντρωσαν τους κατοίκους κι αφού απελευθέρωσαν τα γυναικόπαιδα, πήραν ως ομήρους τους περισσότερους από τους άνδρες του χωριού. Τους οδήγησαν σε ένα ελαιώνα έξω από το χωριό και τους εκτέλεσαν. Ο αριθμός των εκτελεσθέντων ποικίλλει από 23 έως 60. Ο 25χρονος Χορστ Τρέμπες παρασημοφορήθηκε για την πράξη του από τον Γκέρινγκ με τον Σταυρό των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού, αλλά τρία χρόνια αργότερα σκοτώθηκε στη Νορμανδία.

Τη Σφαγή στο Κοντομαρί αποτύπωσε με τον φωτογραφικό του φακό ο Φραντς - Πέτερ Βάιξλερ, ο οποίος υπηρετούσε ως πολεμικός ανταποκριτής στο τμήμα προπαγάνδας της Βέρμαχτ. Λίγους μήνες αργότερα, ο Βάιξλερ απολύθηκε από τον στρατό και κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία, επειδή βοήθησε κάποιους Κρητικούς να αποδράσουν και δημοσιοποίησε κάποιες από τις φωτογραφίες που τράβηξε στο Κοντομαρί. Αμέσως μετά τον πόλεμο κατέθεσε στη δίκη της Νυρεμβέργης ως μάρτυρας κατηγορίας κατά του Χέρμαν Γκέριγκ και το 1955 επισκέφθηκε το μαρτυρικό χωριό, όπου του επιφυλάχθηκε θερμή υποδοχή από τους κατοίκους.

Το φωτογραφικό υλικό του Βάιξλερ παρέμεινε θαμμένο στα ομοσπονδιακά αρχεία της τότε Δυτικής Γερμανίας έως το 1980, οπότε ανακαλύφθηκε από τον δημοσιογράφο Βάσο Μαθιόπουλο (1929-2013) και συσχετίστηκε με τη Σφαγή στο Κοντομαρί από τον δημοσιογράφο Κώστα Παπαπέτρου.

 Πηγή: https://www.sansimera.gr

Στέφανος Σαράφης αρχηγός του ΕΛΑΣ (Τρίκαλα, 23 Οκτωβρίου 1890 - Αθήνα, 31 Μαΐου 1957)

 Ήταν Έλληνας αντιμοναρχικός στρατιωτικός, υποστράτηγος, ηγέτης του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΕΛΑΣ) στην Εθνική Αντίσταση, και εξέχουσα πολιτική φυσιογνωμία, αρχικά του φιλελεύθερου-βενιζελικού χώρου, και αργότερα της Αριστεράς. 

Ο Στέφανος Σαράφης γεννήθηκε στα Τρίκαλα το 1890. Το 1908 εισήλθε αρχικά στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά εγκατέλειψε τις σπουδές του για να καταταχθεί εθελοντικά στον Ελληνικό Στρατό, επηρεασμένος από τους εθνικούς και κοινωνικούς αγώνες της εποχής, όπως ο Μακεδονικός Αγώνας, η αγροτική εξέγερση του Κιλελέρ, το Κίνημα των Νεοτούρκων, και το Κίνημα στο Γουδί που ακολούθησε. Έτσι, εγκαταλείποντας τις σπουδές του επέστρεψε στην πατρίδα του και κατατάχθηκε εθελοντής στο 5ο Σύνταγμα Πεζικού (Τρικάλων), λαμβάνοντας το βαθμό του λοχία. Λοχαγός του τότε ήταν ο Αλέξανδρος Οθωναίος, με τον οποίο συνδέθηκε έκτοτε με στενή φιλία. Με το βαθμό του λοχία συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους, και διακρίθηκε σε μάχες όπως στη Μάχη του Σαραντάπορου. Έπειτα φοίτησε στη Σχολή Υπαξιωματικών απ΄ όπου αποφοίτησε ως ανθυπασπιστής και λίγο αργότερα προήχθη σε ανθυπολοχαγό. 

Το 1916 υποστηρίζοντας το βενιζελικό κίνημα που εκδηλώθηκε στη Θεσσαλονίκη, και στην προσπάθειά του να μεταβεί κρυφά εκεί, συνελήφθη και διατάχθηκε η φυλάκισή του στις στρατιωτικές φυλακές της Αθήνας (Παραπήγματα), απ΄ όπου κατάφερε όμως να δραπετεύσει, να φθάσει στον προορισμό του και να τεθεί τελικώς στην υπηρεσία του κινήματος, υπολοχαγός πλέον. 

Το 1917, στη Θεσσαλονίκη, ονομάστηκε κατ΄ επιλογή λοχαγός, και στη συνέχεια, το 1918, τοποθετήθηκε στο Υπουργείο Στρατιωτικών. 

Το 1919, ως ταγματάρχης πλέον, πήρε μέρος στη Μικρασιατική Εκστρατεία στο επιτελείο της Μεραρχίας Κυδωνιών (Αϊβαλί), με μέραρχο τον Αλέξανδρο Οθωναίο. 

Μετά την εκλογική ήττα όμως του Βενιζέλου (Νοέμβριος 1920) απομακρύνθηκε από το μικρασιατικό μέτωπο και εκτοπίσθηκε ως Βενιζελικός και φίλος του στρατηγού Οθωναίου, αρχικώς στην Καλαμάτα, και στη συνέχεια στο Γύθειο. Επανήλθε στο στράτευμα μετά το Κίνημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1922 υπό τους Νικόλαο Πλαστήρα και Στυλιανό Γονατά, προαχθείς το 1923 στο βαθμό του αντισυνταγματάρχη, συμβάλλοντας την ίδια χρονιά στην καταστολή του Κινήματος Λεοναρδόπουλου - Γαργαλίδη. 

Αμέσως μετά, το 1924, στάλθηκε στη Γαλλία για μετεκπαίδευση, απ΄ όπου επέστρεψε και θήτευσε ως υποδιοικητής της Σχολής Ευελπίδων. 

Το 1925-26 φοίτησε στη Σχολή Πολέμου. Το 1930 προήχθη σε συνταγματάρχη και τοποθετήθηκε στρατιωτικός ακόλουθος στην ελληνική πρεσβεία στο Παρίσι. Τρία χρόνια μετά, το 1933, η τότε ελληνική κυβέρνηση του Λαϊκού Κόμματος τον ανακάλεσε με την κατηγορία ότι συναναστρεφόταν και είχε επαφές με τον Βενιζέλο, τον Πλαστήρα και άλλους παράγοντες του βενιζελικού χώρου. Το 1935 έπαιξε ιδιαίτερα πρωταγωνιστικό ρόλο στο βενιζελικό στρατιωτικό Κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935, αποτελώντας μέλος της τριμελούς διευθυντικής επιτροπής του, μαζί με τους Αλέξανδρο Ζάννα, πρώην υπουργό της Αεροπορίας, και τον πλοίαρχο Ανδρέα Κολιαλέξη. Συγκεκριμένα, μαζί με τους αντισυνταγματάρχες Χριστόδουλο Τσιγάντε και Ι. Στεφανάκο, και τους λοχαγούς Οδυσσέα Παπαμαντέλο και Οικονόμου κ.ά., κατέλαβε το Πρότυπο Σύνταγμα Ευζώνων στο στρατόπεδο Μακρυγιάννη. Μετά την αποτυχία του κινήματος συνελήφθη και καταδικάστηκε στις 30 Μαρτίου από το Στρατοδικείο Αθηνών που συνήλθε στη Σχολή Χωροφυλακής, υπό την προεδρία του στρατηγού Δημητρίου Μπακόπουλου (φρουράρχου Αθηνών) σε ισόβια δεσμά και στρατιωτική καθαίρεση, μαζί με τους αντισυνταγματάρχες Χριστόδουλο Τσιγάντε και Ι. Στεφανάκο. Η καθαίρεσή τους έγινε στο Γουδή, παρουσία πολιτών που τους λοιδορούσαν και δυσφορούσαν για τη μη θανατική τους καταδίκη. Τελικώς αμνηστεύτηκε μετά την παλινόρθωση της Βασιλείας στην Ελλάδα με τη γενική αμνηστία που έδωσε ο Βασιλιάς Γεώργιος Β΄ το Δεκέμβριο του ίδιου έτους (1935), οπότε και επανήλθε στο στράτευμα με το βαθμό που κατείχε πριν την καθαίρεση (συνταγματάρχης). Στη συνέχεια υπό το καθεστώς της μεταξικής δικτατορίας που ακολούθησε, φερόμενος από τον τότε υφυπουργό Ασφαλείας Κωνσταντίνο Μανιαδάκη ως μυηθείς σε κινήσεις που οδήγησαν στο Κίνημα του 1938, συνελήφθη και εκτοπίστηκε στη Μήλο. Λίγο αργότερα με την έκρηξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου η κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά απέρριψε αίτησή του να συμμετάσχει στον πόλεμο. Αμέσως μετά την κατάρρευση της Ελλάδας, ο Σαράφης κινητοποιήθηκε αμέσως ούτως ώστε να συγκροτηθεί άμεσα αντιστασιακό-αντιφασιστικό κίνημα. Ωστόσο, η συνεννόηση του με παλιά στελέχη του φιλελεύθερου χώρου δεν έφερε αποτελέσματα. Τελικώς, το 1942 συγκροτεί μαζί με άλλους στρατιωτικούς την αντιστασιακή «Οργάνωση 3Α» (Αγών-Ανόρθωση-Ανεξαρτησία). Ο Σαράφης βρέθηκε κατά τις αρχές του Φεβρουαρίου 1943 σε συνεννόηση με τον Εθνικό Δημοκρατικό Ελληνικό Σύνδεσμο (ΕΔΕΣ) στον Μεσόπυργο Άρτας και την Εθνική και Κοινωνική Απελευθέρωση (ΕΚΚΑ), ζητώντας την ένωση όλων των αντιστασιακών δυνάμεων, αλλά ύστερα από αφοπλισμό της οργάνωσής του, την 1η Μαρτίου 1943 και σύντομη αιχμαλωσία από τον ΕΛΑΣ, ο Σαράφης δέχτηκε να προσχωρήσει σε αυτόν και ν΄ αναλάβει ηγετικά καθήκοντα. Στον ΕΛΑΣ ο Σαράφης επανέλαβε τη θέση του για ένωση των δυνάμεων της Αντίστασης. Ύστερα από τη συγκρότηση Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ, ο Στέφανος Σαράφης ανέλαβε Στρατιωτικός Αρχηγός, ο Άρης Βελουχιώτης Γενικός Καπετάνιος και ο Ανδρέας Τζήμας (Σαμαρινιώτης) Πολιτικός Εκπρόσωπος του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ). Με τη θέση του αυτή απευθύνθηκε στον ελληνικό λαό και τους Έλληνες αξιωματικούς και κάλεσε σε αντιστασιακή συστράτευση και συνεργασία με το ΕΑΜ. Το κάλεσμά του σημείωσε σημαντική επιτυχία, εξαιτίας και της προσωπικής του εμβέλειας. Υπό την ηγεσία του ο ΕΛΑΣ κατέστη μαζικός, ισχυρός και αποτελεσματικός αντάρτικος στρατός Αυτήν την περίοδο ο Σαράφης προσχώρησε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΚΕ), εγκαταλείποντας το φιλελεύθερο χώρο όπου ανήκε προηγουμένως. Το Μάιο του 1944, ως μέλος της αντιπροσωπίας του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, συμμετείχε στο Συνέδριο του Λιβάνου και το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους στη Συμφωνία της Καζέρτας. Προ της ένταξής του στον ΕΛΑΣ, τον Ιανουάριο του 1943 ο Σαράφης συναντήθηκε με τον απότακτο ταγματάρχη Γεώργιο Κωστόπουλο στην περιοχή της Μονής Δουσίκου της κοινότητος Αγίου Βησσαρίωνος κοντά στα Τρίκαλα, όπου ήταν η έδρα της ομάδος του. Ο Γεώργιος Κωστόπουλος αρχικώς είχε ενταχθεί στον ΕΛΑΣ, διαφώνησε όμως με τους εκπροσώπους του και διέλυσε το τμήμα του, δημιουργώντας τον Οκτώβριο του 1942 την αντάρτικη οργάνωση ΕΣΑΠ (Ελληνικός Στρατός Απελευθερωτικής Προσπάθειας). Σκοπός της συναντήσεως αυτής ήταν ν΄ αναλάβει ο Σαράφης τη διοίκηση της ανταρτικής δυνάμεως του Κωστόπουλου, και με πυρήνα την ομάδα αυτή να οργανώσει την αντίσταση στη Θεσσαλία. Ένα μήνα αργότερα συναντήθηκε στο Αυλάκι Βάλτου με τους Κομνηνό Πυρομάγλου, Έντυ Μάγιερς κ.ά, στους οποίους κατά τις συζητήσεις τους τούς φάνηκε αντικομμουνιστής. Παρόλο που οι Βρετανοί δεν θέλησαν τη δημιουργία νέων αντάρτικων ομάδων, ο Σαράφης τούς ανέπτυξε σχέδιο για ένωση των ανταρτοομάδων σε γεωγραφικές σφαίρες επιρροής. Πιο συγκεκριμένα, η περιοχή της Ηπείρου θα παρέμενε στον Ναπολέοντα Ζέρβα, ο Σαράφης θα αναλάμβανε τη Θεσσαλία, και ο Δημήτριος Ψαρρός τη Ρούμελη, ενώ σε περίπτωση άρνησης της κομμουνιστικής ηγεσίας του ΕΛΑΣ, θα έπρεπε αυτή ν΄ απομονωθεί και ν΄ αφομοιωθεί η δημοκρατική πλειονότητα των ανταρτών στις επιμέρους ανταρτοομάδες. Από τους συντηρητικούς αντάρτες όμως μόνον ο Ζέρβας είχε τις απαιτούμενες συστάσεις, αφού οι Σαράφης και Ψαρρός δεν είχαν ακόμη δημιουργήσει αντάρτικες οργανώσεις ή δεν είχαν επαρκή δύναμη σε αντάρτες για ένα τέτοιο εγχείρημα. Ο Σαράφης αργότερα επέστρεψε στη Θεσσαλία όπου και πληροφορήθηκε τον αφοπλισμό δύο υποομάδων του Κωστόπουλου από τον καπετάνιο Κόζιακα του ΕΛΑΣ, και δυο ημέρες αργότερα ο καπετάνιος του ΕΛΑΣ Νικηταράς συλλαμβάνει τον ταγματάρχη Αντωνόπουλο που προσπαθούσε να δημιουργήσει ανταρτοομάδα στα πλαίσια του ΕΣΑΠ. Για το ΕΑΜ όμως εχθρός είναι ο Σαράφης, που λόγω της φήμης του στο κίνημα του 1935 μπορούσε να εξελιχθεί σε επικίνδυνο αντίπαλο, έτσι χαρακτηρίζεται προδότης για την άδεια κυκλοφορίας παράτασης που είχε λάβει από τις ιταλικές αρχές κατοχής. Ο Σαράφης ακολουθεί τον εξοργισμένο για τον αφοπλισμό των υποομάδων του Κωστόπουλο στο χωριό Βουνέσι Καρδίτσας (Μορφοβούνι), σκεπτόμενος ότι πρόκειται για παγίδα, όπου συναντώνται με τον καπετάνιο Νικηταρά την 1η Μαρτίου 1943, και λόγω της προχωρημένης ώρας οι συνομιλίες διακόπτονται για την επόμενη μέρα. Τελικώς οι αντάρτες του ΕΛΑΣ τούς αιφνιδιάζουν, εισέρχονται στα καταλύματα και τους πιάνουν κυριολεκτικώς στον ύπνο, συλλαμβάνοντάς τους. Εκτελείται ο αρχισμηνίας Νικόλαος Κωστορίζος μαζί άλλους τρεις ως λιποτάκτες, αφού προηγουμένως είχαν αυτομολήσει από τον ΕΛΑΣ προς τον ΕΣΑΠ, ενώ οι υπόλοιποι αξιωματικοί μεταφέρθηκαν στην Κολοκυθιά Φθιώτιδας, όπου βρισκόταν το αρχηγείο του ΕΛΑΣ. Εκεί τους ζητήθηκε με την απειλή του θανάτου (συνταγματάρχης Στέφανος Σαράφης, ταγματάρχης Γεώργιος Κωστόπουλος, λοχαγός Θωμάς Καραμπέκος, ανθυπασπιστής Νικόλαος Χονδρός) να ενταχθούν στον ΕΛΑΣ. Ο ταξίαρχος Έντυ Μάγιερς μόλις πληροφορήθηκε τον αφοπλισμό μετέβη την 7η Μαρτίου στο αρχηγείο του ΕΛΑΣ για να ζητήσει την απελευθέρωση των αξιωματικών και λοιπών ανταρτών, όπως και έγινε. Ο Σαράφης, αφού είχε ζητήσει μικρό περιθώριο χρόνου για να σκεφτεί αν θα ήθελε να ενταχθεί στον ΕΛΑΣ, ανέφερε στον Έντυ Μάγιερς ότι δέχεται την πρόσκληση. Ο Κομνηνός Πυρομάγλου, υπαρχηγός του ΕΔΕΣ, μνημονεύει για την προσωπικότητα του Σαράφη και το γεγονός του αφοπλισμού του, ότι η απόφασή του ένταξης στον ΕΛΑΣ δεν ελήφθη υπό την απειλή του όπλου όπως ισχυρίζονται όσοι τον επικρίνουν, αφού η ψυχική αντοχή του αποδεικνύει τη γενναιότητα του αντρός αυτού που είχε ήδη πάρει μέρος στο κίνημα του 1935. Ο Γεώργιος Καρτάλης, πολιτικός αρχηγός της ΕΚΚΑ, σε μία αποστροφή του λόγου του κατά το συνέδριου του Λιβάνου, αναφερόμενος στον Σαράφη, του είπε: «Ανηγορεύθης αρχιστράτηγος του ΕΛΑΣ δι΄ εμπτυσμού», υπονοώντας τις ταπεινωτικές συνθήκες προσχώρησής του. Μετά την Απελευθέρωση ο Στέφανος Σαράφης προήχθη σε υποστράτηγο. Πριν το ξέσπασμα των Δεκεμβριανών, μαζί με τον Άρη Βελουχιώτη και τον επιτελάρχη του ΕΛΑΣ Θεόδωρο Μακρίδη, ως ηγέτες του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ, βρίσκονταν στη Λαμία και ήταν όλοι υπέρμαχοι της σύγκρουσης με τους Άγγλους. Κατά τα Δεκεμβριανά, δεν θα τους επιτραπεί να λάβουν μέρος στις συγκρούσεις της Αθήνας, και στα τέλη του Δεκεμβρίου η ηγεσία του ΕΑΜ-ΚΚΕ θα τους στείλει στην Ήπειρο να διαλύσουν τις εκεί δυνάμεις του ΕΔΕΣ, πράγμα που θα καταφέρουν σε ελάχιστες μέρες. Προηγούμενα (15 Δεκεμβρίου 1944) και σύμφωνα με τα επίσημα αρχεία του Γ.Ε.Σ. (1998) ο Σαράφης υπέγραψε μία ανακοίνωση που εξέδωσε το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ και η οποία απευθυνόταν "προς τους Δημοκρατικούς αξιωματικούς και αντάρτες του ΕΔΕΣ", με την οποία οι τελευταίοι καλούνταν να προσχωρήσουν στις τάξεις του ΕΛΑΣ. Το έγγραφο, πλην του Σαράφη, υπέγραψαν 15 ακόμη ανώτεροι δημοκρατικοί αξιωματικοί του ΕΛΑΣ. Μετά την ήττα των Δεκεμβριανών, ο Σαράφης θα μετέχει στην αντιπροσωπία του ΕΑΜ-ΚΚΕ ως στρατιωτικός σύμβουλος στη Συμφωνία της Βάρκιζας. Εντούτοις, μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας και το ξέσπασμα της Λευκής Τρομοκρατίας, ο Σαράφης και άλλοι στρατιωτικοί που είχαν προσχωρήσει στον ΕΛΑΣ συνελήφθησαν και εκτοπίστηκαν διαδοχικά στη Σέριφο, τη Μακρόνησο και τον Άη Στράτη. Την εξορία του διέκοψε η εκλογή του στη Βουλή το 1951 με το ψηφοδέλτιο της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ). Η εκλογή του τελικά ακυρώθηκε, αλλά επιτεύχθηκε η απελευθέρωσή του. Στα τέλη αυτού του έτους εκλέχθηκε και αναπληρωματικό μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ (ευρισκόμενο επισήμως σε παρανομία τότε το ΚΚΕ), ενώ το 1952 εκλέχθηκε στη Διοικούσα Επιτροπή της ΕΔΑ. Το 1956 εξελέγη πάλι στη Βουλή με την ΕΔΑ. Έχασε τη ζωή του το 1957, στον Άλιμο, όταν αυτοκίνητο της αμερικανικής στρατιωτικής αποστολής που οδηγούσε ο αεροπόρος Μάριο Μουζάλι, τον χτύπησε θανάσιμα και τραυμάτισε τη σύζυγό του, Μάριον Σαράφη-Πάσκοου. Το τροχαίο αυτό δυστύχημα θεωρήθηκε από την Αριστερά (ΕΔΑ) ως στοχευμένη δολοφονία. Στο σημείο όπου σκοτώθηκε, σήμερα έχει στηθεί έφιππος ανδριάντας προς τιμή του. Μετά θάνατον, ο Σύνδεσμος Φίλων των Ελλήνων Εβραίων τίμησε τους ηγέτες του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ, ανάμεσά τους και τον υποστράτηγο Στέφανο Σαράφη, για το ρόλο τους στη σωτηρία των Εβραίων της Ελλάδας από τους ναζί Γερμανούς και το Ολοκαύτωμα.