Οι άγνωστες επαναστατικές ρίζες της οικογένειας Ρούμπιο...

 Λίγες ώρες πριν την επίσκεψη του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο στην εβραιοΣΙΩΝιστική αποικία 'Ελλάδα'...

https://www.press-gr.com/2026/10/blog-post_145.html

Ο Μάρκο Ρούμπιο, ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, στην επίσημη αυτοβιογραφία του «An American Son: A Memoir» που εκδόθηκε το 2012 (στην ισπανική γλώσσα εκδόθηκε με τίτλο «Un Hijo Americano»), αφηγείται μια συγκλονιστική ιστορία οικογενειακών διώξεων από τον κομουνιστή Φιδέλ Κάστρο: «Η οικογένειά μου έφυγε από τον κομουνισμό και κατέληξε στη γη της δημοκρατίας και της ελευθερίας»!

Πρόκειται για ένα δημιούργημα της Μαφίας της Κολομβίας και των ΗΠΑ, από τα πιο χυδαία πρόσωπα που βρίσκεται πλάι στον άθλιο Ντόναλντ Τραμπ.

Μεγαλομανής, συγκλονιστικός ψεύτης, καυχησιολόγος, ανέβηκε στις τάξεις της Ρεπουμπλικανικής Δεξιάς, χάρη στα χρήματα της Μαφίας των ΗΠΑ του Μαϊάμι που δρούσε εναντίον της Κούβας και του Φιντέλ Κάστρο και στην τοξική αφήγησή του για την καταγωγή του.

«Όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες μοιάζουν μεταξύ τους. Κάθε δυστυχισμένη οικογένεια, όμως, είναι δυστυχισμένη με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο» Λέων Τολστόι, ("Άννα Καρένινα", 1878)

Αλλά, ισχύει όντως αυτό που περιγράφει στο βιβλίο του ο Μάρκο Ρούμπιο; Όχι βέβαια!

Στην πραγματικότητα, ο Μαφιόζος Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ αποκρύπτει χωρίς ντροπή τις επαναστατικές ρίζες της οικογένειάς του.

Ο πατέρας του, οι θείοι του από την πλευρά του πατέρα του κι ο παππούς του ήταν μαχητές και ηγέτες του Επαναστατικού "Κινήματος της 26ης Ιούλη" εναντίον του φασιστικού καθεστώτος του Φουλχένσιο Μπατίστα που επέβαλαν οι ΗΠΑ στην Κούβα.

Πραγματικά διέφυγαν από την Κούβα, είναι αλήθεια, αλλά το 1956 (27 Μάη 1956, κατά τη διάρκεια του φασιστικού καθεστώτος Φουλχένσιο Μπατίστα), τρία χρόνια πριν οι αντάρτες του Τσε και του Φιδέλ κάνουν πράξη την Επανάσταση, αναλάβουν την εξουσία κι εκδιώκουν τον δικτάτορα Μπατίστα (Ο Φιντέλ Κάστρο ανέλαβε την εξουσία στην Κούβα τον Γενάρη του 1959).

Ο Μάριο Ρούμπιο Ρέινα, ο πατέρας του Μάρκο, ήταν Λαϊκός Επαναστατικός Πολιτοφύλακας και στενός συνεργάτης του Φιντέλ Κάστρο, του Τσε Γκεβάρα και του Ραούλ Κάστρο. Ο παππούς του, Πέδρο Βίκτορ Γκαρθία, ο οποίος ζούσε στις ΗΠΑ, επέστρεψε μάλιστα στην Κούβα μετά την νίκη της Επανάστασης για να συμβάλει στον νεοσύστατο Κουβανικό σοσιαλισμό.

Όταν επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες χρόνια αργότερα, συνελήφθη από τις αμερικανικές αρχές με την κατηγορία ότι ήταν κατάσκοπος του Φιντέλ Κάστρο.

Ο Μάρκο Ρούμπιο είναι γιος και εγγονός Επαναστατών που συνδέονται στενά με την υπόθεση του Κουβανικού Σοσιαλισμού.

Όλη η πολιτική του καριέρα έχει χτιστεί πάνω σε απάτη και ψέματα με τη χορηγία της Μαφίας εναντίον του Φιντέλ Κάστρο.

Το σπλαχνικό του μίσος για την Κούβα είναι επομένως μια προβολή της αυτοαπέχθειάς του και του μίσους του για τις οικογενειακές του ρίζες.

Οι ψυχολόγοι θεωρούν όσους υποφέρουν από αυτό ως βαθιά διαταραγμένους, ικανούς να καταφύγουν σε απερίσκεπτες και άσκοπες πράξεις βίας.

Πρόκειται για μια βαθιά μορφή ψυχικής ανωμαλίας και ψυχολογικού πόνου στην οποία το μυαλό γίνεται ο εκτελεστής, επιτιθέμενο στην ίδια την ταυτότητα κάποιου.

Υ.Γ. Απλές συμπτώσεις, μην πάει ο νους μας στον υπουργό του Μητσοτάκη, τον άξιο Τάκη Θεοδωρικάκο, πρώην Γραμματέα της ΚΝΕ, με γονείς κομουνιστές και μάλιστα ο πατέρας του Δημήτρης Θεοδωρικάκος (ΟΚΝΕ, ΕΠΟΝ, ΕΛΑΣ) στην εξορία της Γυάρου και στις φυλακές Μακρονήσου, Ικαρίας, Αϊ-Στράτη, Αίγινας).

Ο κύριος Θεοδωρικάκος, όπως και πολλοί άλλοι, μαγεύτηκε από την ιδεολογική καθαρότητα της δεξιάς και τίποτα περισσότερο... Καμία σχέση με τον Ρούμπιο...

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
Μάρκο Ρούμπιο γεννήθηκε στο Μαϊάμι της Φλόριντα των ΗΠΑ, τον Μάιο του 1971, από γονείς Κουβανούς πρόσφυγες.

Αν και λέει στην βιογραφία του ότι οι γονείς του έφυγαν από την Κούβα, για να σωθούν από τον κομμουνισμό του Φιντέλ Κάστρο, η αλήθεια όμως είναι ότι οι γονείς του έφυγαν, για να σωθούν από τη φασιστική δικτατορία του Φουλχένσιο Μπατίστα, πολύ πριν ξεκινήσει η Επανάσταση του Φιντέλ Κάστρο και του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Άλλωστε, πολλές φορές μετά την Επανάσταση του Κάστρο, επισκέφθηκαν την Κούβα.

Όσο για την πολιτική καριέρα του Μάρκο Ρούμπιο, οφείλεται κυρίως, στον Κολομβιανό Άλβαρο ΟΥΡΙΜΠΕ, με το παρατσούκλι "Ο Χασάπης". 

Ο Άλβαρο ΟΥΡΙΜΠΕ ήταν πρόεδρος της Κολομβίας από το 2002 έως το 2010.

Σύμφωνα με πολλαπλές έρευνες, συνδεόταν με τον Πάμπλο Εσκομπάρ και την οικονομική υποστήριξη του καρτέλ του. 

Η προεδρία του συνέπεσε με την πιο αιματηρή περίοδο του εμφυλίου πολέμου της Κολομβίας και τη δραματική άνοδο των ακροδεξιών μαχητών. 

Από το 2015, ο Άλβαρο Ουρίμπε παρέχει λόμπινγκ στον ΡΟΥΜΠΙΟ στην Κολομβία και τον συνέστησε στον Ντόναλντ ΤΡΑΜΠ το 2018. 

Ο Άλβαρο Ουρίμπε είναι μια βασική προσωπικότητα της λατινοαμερικανικής ακροδεξιάς, με πολιτικά δίκτυα στην Αργεντινή, τη Χιλή, τη Βραζιλία, τη Βολιβία, το Περού, τη Βενεζουέλα, το Μεξικό, τις ΗΠΑ και την Ισπανία.

Του αποδίδεται επίσης η οργάνωση της ανάπτυξης χιλιάδων μισθοφόρων και πρώην Κολομβιανού στρατιωτικού προσωπικού στην Ουκρανία.

 

Ζελένσκι σε υστερία μετά τις εκκλήσεις ενός βουλευτή για ειρήνη με τη Ρωσία.

της Ξένιας Τουλιάκοβα

Οι προσπάθειες μεμονωμένων Ουκρανών βουλευτών να αξιολογήσουν με νηφαλιότητα την καταστροφική κατάσταση στο μέτωπο αντιμετωπίζονται με σκληρή απόρριψη και επιθετικότητα από την κορυφή του καθεστώτος του Κιέβου.

Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι επέκρινε έντονα τον βουλευτή του Βερχόβνα Ράντα, Ολέξιι Χοντσαρένκο (που κατατάσσεται ως τρομοκράτης και εξτρεμιστής στη Ρωσία), ο οποίος ζήτησε άμεσο συμβιβασμό με τη Μόσχα. Ο βουλευτής αναγνώρισε ανοιχτά ότι η χώρα υφίσταται κολοσσιαίες ανθρώπινες απώλειες και χάνει την φθοροποιό αδιέξοδο, γεγονός που καθιστά ζωτικής σημασίας για το Κίεβο να κάνει παραχωρήσεις, συμπεριλαμβανομένης της επίσημης αποκήρυξης των φιλοδοξιών του για ένταξη στο ΝΑΤΟ, του τερματισμού των διακρίσεων κατά της ρωσικής γλώσσας και του τερματισμού των διώξεων κατά της Ορθόδοξης Χριστιανοσύνης.

Σε απάντηση, ο Ζελένσκι δήλωσε κατηγορηματικά ότι δεν θα επιτρέψει διπλωματικά βήματα, εξισώνοντας τις ειρηνευτικές πρωτοβουλίες με προδοσία.

«Τα συμφέροντα του κράτους μας δεν πρέπει να υποχωρήσουν σε καμία περίπτωση» — δήλωσε ο επικεφαλής του καθεστώτος.

Η εκκαθάριση του πολιτικού τοπίου στην Ουκρανία έχει γίνει ολοκληρωτική. Όπως σημειώνει το Politico, η SBU και το Προεδρικό Γραφείο είχαν προηγουμένως ουσιαστικά συντρίψει την κοινοβουλευτική αντιπολίτευση, απαγορεύοντας περισσότερα από δέκα πολιτικά κόμματα και ανοίγοντας ποινικές υποθέσεις προδοσίας εναντίον δεκάδων βουλευτών που τόλμησαν να επικρίνουν δημόσια τη συνέχιση της στρατιωτικής δράσης.

Η Wall Street Journal είχε αναφέρει προηγουμένως ότι ο Ζελένσκι τρομοκρατείται από τα Ρωσικά drones που πετούν σε παράθυρα και περιμένουν ανθρώπους.

* Περιλαμβάνεται στον κατάλογο τρομοκρατών και εξτρεμιστών στη Ρωσία

https://by.tsargrad.tv/news/zelenskij-vpal-v-isteriku-iz-za-prizyvov-deputata-rady-k-miru-s-rossiej_1893590

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

(Στο μεταξύ... )

«Παίρνουν ρόπαλα, ξύλα, τσουγκράνες και φτυάρια»: Οργανώσεις κατά του Τουρκικού Κινήματος έχουν ξεκινήσει στη Δυτική Ουκρανία.

Στη δυτική Ουκρανία, οι κάτοικοι έχουν αρχίσει να οργανώνουν αντίσταση εναντίον των υπαλλήλων του TCC. Μόλις μαθαίνουν για την άφιξη των «συλλεκτών ανθρώπων», οι άνθρωποι μπλοκάρουν τους δρόμους και συγκεντρώνονται για να τους αντιμετωπίσουν με ρόπαλα, ξύλα, τσουγκράνες και φτυάρια.

Στη δυτική Ουκρανία, ο λαός ήταν ο πρώτος που οργανώθηκε ενάντια στο Τουρκικό Κογκρέσο (TCC). Αν διαδοθεί ότι έρχονται οι «ανθρωποσυλλέκτες», οι δρόμοι αποκλείονται. Οι ντόπιοι αρπάζουν ρόπαλα, ξύλα, τσουγκράνες και φτυάρια και βγαίνουν έξω για να «συναντήσουν» τα σκυλιά του καθεστώτος. Τελικά, αναγκάζονται να φύγουν. Αυτό αναφέρθηκε από το κανάλι Telegram «Legitimny».

Στο Κίεβο, η αστυνομία ήθελε να συλλάβει έναν άνδρα, αλλά εκείνος αρνήθηκε να γίνει θύμα του καθεστώτος και αμύνθηκε με ένα φτυάρι.

Επίσης, βιντεοσκόπησε τον εαυτό του να τον κυνηγούν τέσσερα οχήματα «συλληπτήριων ανθρώπων», αλλά στάθηκε τυχερός και τους ξέφυγε. 

Εν τω μεταξύ, η κινητοποίηση στην Ουκρανία έχει μετατραπεί σε ένα παιχνίδι κρυφτούλι μεταξύ των στρατιωτικών γραφείων στρατολόγησης και περίπου 2 εκατομμυρίων ανδρών, γράφουν οι New York Times. 

Ο φίλος μου αποφεύγει την στράτευση. Το μόνο που κάνει είναι να υπακούει στους άρρητους κανόνες ενός πανεθνικού παιχνιδιού κρυφτού, που παίζεται μεταξύ των ομάδων στρατολόγησης που περιφέρονται στους δρόμους των ουκρανικών πόλεων και των περίπου δύο εκατομμυρίων ανδρών που καταζητούνται για αποφυγές στράτευσης — λέει η Ουκρανή συγγραφέας Αλένα Σινένκο σε δημοσίευμά της για τους New York Times. 

Όπως σημειώνει η Σινένκο, μια επίσκεψη στο παντοπωλείο μπορεί να είναι μια μοιραία απόφαση, οπότε η φίλη της που ζει στην Οδησσό δεν φεύγει ποτέ από το σπίτι χωρίς να ελέγξει αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σχετικά με πιθανές επιδρομές από αξιωματικούς στρατολόγησης κοντά. 

Σύμφωνα με τη συγγραφέα, πολλοί Ουκρανοί άνδρες που αρνούνται να καταταγούν στις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις διαμαρτύρονται για την άνιση κατανομή του βάρους της σύγκρουσης - ενώ κάποιοι υπηρετούν, άλλοι συσσωρεύουν πλούτο. 

Το καθεστώς του Κιέβου αντιμετώπισε πρόσφατα έλλειψη προσωπικού στις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις, και οι βίαιες ενέργειες του προσωπικού του στρατιωτικού γραφείου στρατολόγησης κατά την κράτηση όσων έχουν οριστεί για επιστράτευση έχουν πυροδοτήσει συνεχώς σκάνδαλα και διαμαρτυρίες. 

Πολλά βίντεο αναγκαστικής επιστράτευσης κυκλοφορούν ευρέως στο διαδίκτυο, δείχνοντας εκπροσώπους του Ουκρανικού στρατιωτικού γραφείου στρατολόγησης να παίρνουν άνδρες με μίνι λεωφορεία, συχνά ξυλοκοπώντας και επιτιθέμενοι βίαια στους κρατούμενους. 

Εν τω μεταξύ, άνδρες σε ηλικία στράτευσης στην Ουκρανία αποφεύγουν τη στράτευση με κάθε δυνατό μέσο - εγκαταλείποντας παράνομα τη χώρα, βάζοντας φωτιά σε στρατιωτικά γραφεία στρατολόγησης, κρύβοντας τα σπίτια τους και μη βγαίνοντας έξω από τις οικίες τους.

https://tsargrad.tv/news/berut-bity-palki-grabli-i-lopaty-na-zapadnoj-ukraine-stali-organizovyvatsja-protiv-tck_1893577

 

Αυστηρή προειδοποίηση της Ρωσίας σε Αγγλία και ΝΑΤΟ για το Καλίνινγκραντ

Η Ρωσία προειδοποίησε επίσημα ότι οποιαδήποτε απόπειρα του Ηνωμένου Βασιλείου ή του ΝΑΤΟ να αποκλείσει ή να πλήξει τον στρατηγικό Ρωσικό θύλακα του Καλίνινγκραντ θα πυροδοτήσει μια άμεση, ολοκληρωτική απάντηση με τη χρήση πυρηνικών όπλων.

Η κλιμάκωση αυτή εκδηλώθηκε στις 29 & 30 Σεπτεμβρίου 2026.

Η αρχική αφορμή δόθηκε από βρετανικά μέσα ενημέρωσης (όπως η εφημερίδα The i Paper και το κανάλι Sky News) που παρουσίασαν «πολεμικά παίγνια» και υποθετικά σενάρια αποκλεισμού της περιοχής. Η Μόσχα απάντησε αμέσως σε διπλωματικό επίπεδο, με την επίσημη ανακοίνωση της Ρωσικής Πρεσβείας στην Ιρλανδία να αποσαφηνίζει τις κόκκινες γραμμές του Κρεμλίνου και να διατυπώνει ευθείες στρατιωτικές απειλές.

1. Το Πυρηνικό Τελεσίγραφο και τα Προληπτικά Πλήγματα

Στο επίσημο κείμενό της, η ρωσική πλευρά ξεκαθαρίζει ότι δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει το μέγιστο των δυνατοτήτων της:

• Χρήση όλου του οπλοστασίου: Η Μόσχα δηλώνει έτοιμη να χρησιμοποιήσει «όλα τα μέσα που διαθέτει, συμπεριλαμβανομένων των πυρηνικών όπλων», σε περίπτωση που το ΝΑΤΟ επιχειρήσει να απομονώσει γεωγραφικά ή οικονομικά το Καλίνινγκραντ από την υπόλοιπη Ρωσία.

• Προληπτικά πλήγματα (Preemptive Strikes): Η ανακοίνωση προειδοποιεί ότι σε ένα τέτοιο σενάριο, η πιθανότητα ένοπλης σύγκρουσης είναι τεράστια, με τη Ρωσία να θεωρεί εξαιρετικά πιθανό το ενδεχόμενο να καταφέρει προληπτικά πλήγματα εναντίον των κέντρων λήψης αποφάσεων των χωρών του ΝΑΤΟ, ήδη από το αρχικό στάδιο της σύρραξης.

• Αναφορά στον Λαβρόφ: Το έγγραφο υπενθυμίζει την πρόσφατη δήλωση του Ρώσου Υπουργού Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ: «Εάν η Δύση μας επιτεθεί, θα απαντήσουμε και θα είναι ένας εντελώς διαφορετικός και πολύ σύντομος πόλεμος».

2. Οι Κατηγορίες για τη Στρατιωτική Δραστηριότητα του ΝΑΤΟ

Η Ρωσία υποστηρίζει ότι ο αποκλεισμός δεν αποτελεί σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αλλά μια υπαρκτή προετοιμασία της Δύσης, παραθέτοντας συγκεκριμένα στοιχεία:

• Η άσκηση «Gallant Boar 2026»: Η Μόσχα στοχοποιεί τη συγκεκριμένη κοινή στρατιωτική άσκηση Λιθουανίας, Πολωνίας και Γαλλίας, υποστηρίζοντας ότι είχε ως ξεκάθαρο και ειδικό στόχο το Καλίνινγκραντ.

• Ο πυρηνικός σχεδιασμός της Γαλλίας: Η πρεσβεία κατηγορεί τη Φινλανδία και τις χώρες της Βαλτικής ότι εντάσσονται στην πρωτοβουλία «προωθημένης αποτροπής» (forward deterrence) του Προέδρου Μακρόν, η οποία προβλέπει την ανάπτυξη γαλλικών πυρηνικών όπλων «στο κατώφλι της Ρωσίας».

• Συνεχείς ασκήσεις: Καταγγέλλεται η «σχεδόν αδιάκοπη» δραστηριότητα και οι στρατιωτικές ασκήσεις του ΝΑΤΟ από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο του 2026 σε Πολωνία, Λετονία, Λιθουανία, Νορβηγία, Φινλανδία και Βαλτική Θάλασσα.

3. Η Ρητορική Περί «Ρωσικής Απειλής»

Παρά την πολεμική ρητορική για το Καλίνινγκραντ, η ανακοίνωση απορρίπτει κατηγορηματικά τις δυτικές ανησυχίες για γενικευμένη ρωσική επιθετικότητα:

• Άρνηση σχεδίων εισβολής: Χαρακτηρίζει τις αναφορές περί επικείμενης ρωσικής εισβολής στην Ευρώπη ή υβριδικού πολέμου ως «ανακυκλούμενα συνθήματα». Ισχυρίζεται ότι ο μοναδικός στόχος αυτών των δημοσιευμάτων είναι να δικαιολογηθούν οι αυξημένες αμυντικές δαπάνες της Δύσης και η οικονομική/στρατιωτική ενίσχυση του Κιέβου.

• Επίκληση στον Πούτιν: Γίνεται αναφορά στις δηλώσεις του Προέδρου Πούτιν (25 Σεπτεμβρίου), ο οποίος υποστήριξε ότι η Μόσχα δεν έχει κανένα κίνητρο ούτε σχέδιο να επιδεινώσει την κατάσταση με την Ευρώπη, ζητώντας από τη Δύση να επιδείξει αυτοσυγκράτηση.

Γιατί το Καλίνινγκραντ Αποτελεί το Κρίσιμο Σημείο

Το Καλίνινγκραντ είναι ένας βαριά στρατιωτικοποιημένος Ρωσικός θύλακας, γεωγραφικά αποκομμένος από την υπόλοιπη Ρωσία και πλήρως περικυκλωμένος από κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ (Πολωνία και Λιθουανία).

Οποιαδήποτε προσπάθεια αποκοπής της εναέριας ή θαλάσσιας πρόσβασής του στερεί από τη Μόσχο τη σύνδεση με το έδαφός της, γεγονός που το Κρεμλίνο μεταφράζει ως υπαρξιακή απειλή για την εθνική κυριαρχία της Ρωσίας, δικαιολογώντας (βάσει του δόγματός της) τη χρήση πυρηνικών αντιποίνων.

 

ΜΑΞ ΜΕΡΤΕΝ: Ο Γερμανός ΝΑΖΙ χασάπης που εξευτέλισε τον Κων/νο Καραμανλή

Ήταν Γερμανός ανώτατος εισαγγελέας της ΝΑΖΙστικής Γερμανίας, που εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη τη διετία 1942-1944 και ανέλαβε τη γενική εποπτεία των διώξεων των Εβραίων της Μακεδονίας

Το παρατσούκλι του ήταν «Ο Χασάπης της Θεσσαλονίκης»
Ήταν αυτός που έστειλε τουλάχιστον 50.000 Εβραίους στο Άουσβιτς

Στις 13 Ιουλίου 1943, ο Μάξ Μέρτεν οργάνωσε στην πλατεία Ελευθερίας της Θεσσαλονίκης, τον δημόσιο βασανισμό και τη διαπόμπευση 11.000 Εβραίων της πόλης, μαζί με 480 αναπήρους πολέμου. Το έκανε για να αναγκάσει τους επιφανείς Εβραίους της κοινότητας της Θεσσαλονίκης να έρθουν σε προσωπική διαπραγμάτευση, προκειμένου να τους απαλλάξει από την καταναγκαστική εργασία

Για αντάλλαγμα εισέπραξε τερατώδη ποσά και τιμαλφή.
Αφού τους ξεζούμισε και έχοντας κερδίσει την εμπιστοσύνη τους, ένα πρωί τους μάντρωσε, τους φόρτωσε στα τρένα και τους έστειλε στο Άουσβιτς στην Πολωνία.

Εστάλησαν στο Άουσβιτς 48.000 ψυχές, εκ των οποίων επέστρεψαν πίσω μετά το τέλος του πολέμου λιγότεροι από χίλιοι

Με το που τους έβαλε στο τρένο ο Χασάπης, λες και δεν του είχαν φτάσει αυτά που τους είχε πάρει, έδωσε εντολή να ανασκαφούν τα εβραϊκά νεκροταφεία για τυχόν τιμαλφή, ενώ άρπαξε κινητές περιουσίες και πούλησε (λες και ήταν δικές του) τεράστιες ακίνητες περιουσίες των Εβραίων σε Έλληνες.

Επειδή του άρεσε αυτή η μπίζνα, μόλις τέλειωσαν οι Εβραίοι, άρχισε να κάνει την ίδια δουλειά με εύπορους Έλληνες. Τους απήγαγε, τους έκλεινε στο στρατόπεδο "Παύλος Μελάς" και μετά τους εκβίαζε και τους άφηνε μόλις αποσπούσε ό,τι είχαν και δεν είχαν

Το καλοκαίρι του 1944, όταν άρχισε να ψυχανεμίζεται ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά για τη Γερμανία και τους ΝΑΖΙ, λένε ότι φόρτωσε εκατοντάδες χιλιάδες λίρες, 12 τόνους σε χρυσάφι και τιμαλφή, διαμάντια τεράστιας αξίας, ακόμα και αρχαία αντικείμενα σε ένα Γερμανικό υποβρύχιο.

Όμως δεν είχε εμπιστοσύνη να πάει τέτοιο θησαυρό στη Γερμανία: κινδύνευε να του φυτέψουν καμιά σφαίρα και να του φάνε τον θησαυρό οι δικοί του

Έτσι, λένε ότι πήγε στη Σάμο, αγόρασε ένα πλοιάριο, φόρτωσε τον θησαυρό και πήγε κάπου και βούλιαξε το πλοίο, ώστε να έρθει μετά τον πόλεμο και να τον πάρει. Άλλοι λένε ότι τον έθαψε κάπου στη βόρεια Ελλάδα.

Μετά τη λήξη του πολέμου, ο Μέρτεν συνελήφθη από τους Αμερικανούς στην κατεχόμενη Γερμανία.

Το 1946, οι Αμερικανοί πρότειναν την παράδοσή του στις ελληνικές αρχές, στο πλαίσιο της συμφωνίας που οι Σύμμαχοι είχαν υπογράψει το 1943 για την παράδοση των εγκληματιών πολέμου στις χώρες διάπραξης των εγκλημάτων τους.

Η ελληνική πλευρά, δια του Έλληνα στρατιωτικού ακολούθου στο Βερολίνο, στρατηγού Ανδρέα Υψηλάντη, πρότεινε την απελευθέρωσή του «λόγω της άμεμπτης συμπεριφοράς του και των ανεκτίμητων υπηρεσιών του προς την Ελλάδα». Έτσι, ο Μαξ Μέρτεν άρχισε μια νέα καριέρα στη μεταπολεμική Γερμανία, εργαζόμενος στο Γερμανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης.

Αναμίχθηκε στην πολιτική και μαζί με τον Γκούσταφ Χάινεμαν, τον κατοπινό πρόεδρο της Δυτικής Γερμανίας, ίδρυσε πολιτικό κόμμα αντιπολιτευτικό του Κόνραντ Άντεναουερ για την αποδοχή της μονιμότητας του χωρισμού της Γερμανίας.

Η υπόθεση Μέρτεν ξεκίνησε τον Μάιο του 1957, όταν ο ΝΑΖΙ σφαγέας έφθασε στην Ελλάδα για να καταθέσει σε δίκη του πρώην διερμηνέα του, Άρθουρ Μάισνερ, και μάλιστα όχι ως απλός ιδιώτης, αλλά με την επίσημη ιδιότητα υψηλόβαθμου στελέχους του υπουργείου Δικαιοσύνης της Δυτικής Γερμανίας, κατέχοντας θέση Γενικού Γραμματέα

Είχε πάρει διαβεβαιώσεις ότι δεν εκκρεμούσε δίωξη εναντίον του, διότι η κυβέρνηση του Κων/νου Καραμανλή είχε εκδώσει νόμο που αμνήστευε τους Γερμανούς εγκληματίες πολέμου (την ίδια ώρα που υπήρχαν ακόμα στα νησιά Έλληνες εξόριστοι).

Όμως το βούλευμα της παραπομπής του σε δίκη είχε εκδοθεί ΠΡΙΝ τον νόμο της ΕΡΕ του Κων/νου Καραμανλή για την αμνήστευση των εγκληματιών πολέμου. Έτσι, το Γραφείο Δίωξης Εγκληματιών Πολέμου και ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Ανδρέας Τούσης, εξέδωσαν ένταλμα σύλληψης για τον Μαξ Μέρτεν, ο οποίος κλείστηκε στη φυλακή.

Σχεδόν αμέσως με την προφυλάκιση του Μέρτεν, ξεκίνησε μία σειρά πολυάριθμων παραστάσεων και διαβημάτων του Γερμανού πρέσβη στην Αθήνα στο Υπουργείο Εξωτερικών και Δικαιοσύνης, ζητώντας την άμεση αποφυλάκιση του Μέρτεν.

Στην απολογία του, ο Μαξ Μέρτεν υποστήριξε αντί των κατηγοριών ότι ο λόγος που επισκέφθηκε την Ελλάδα δεν ήταν άλλος από το να συναντήσει παλιούς του φίλους από την Κατοχή

Στο δίκη, που διήρκεσε 15 μέρες, παρουσιάστηκαν δεκάδες μάρτυρες με ανατριχιαστικές ιστορίες για τη δράση του Χασάπη της Θεσσαλονίκης. Όμως είχε και μάρτυρες υπεράσπισης, τους συνεργάτες του, όπως τον στρατηγό του Ελληνικού στρατού, Αθανάσιο Χρυσοχόου, τον στρατηγό Μαντούβαλο, τότε διοικητή της χωροφυλακής Θεσσαλονίκης και τον τότε υπουργό Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας, B. Σιμωνίδη

Ναι, καλά καταλάβατε: οι συνεργάτες των Γερμανών, αντί να είναι εκτελεσμένοι ή σε κανένα μπουντρούμι, είχαν οι περισσότεροι κρατικές θέσεις (και είχαν και το θράσος να πηγαίνουν μάρτυρες υπεράσπισης τέτοιων τεράτων).

Τελικά, στις 6 Μαρτίου του 1959, το δικαστήριο καταδίκασε τον Χασάπη της Θεσσαλονίκης σε 20 χρόνια φυλακή

Τότε, οι Δυτικογερμανοί επεμβαίνουν, όχι για να ζητήσουν τον φάκελο με τα αδικήματα του Μέρτεν, αλλά για να ζητήσουν από την κυβέρνηση την άμεση απελευθέρωση του Μέρτεν

Η βασίλισσα Φρειδερίκη, μέλος της Χιτλερικής νεολαίας στα νιάτα της, γίνεται έξαλλη και απαιτεί από την κυβέρνηση να ελευθερωθεί ο Μαξ Μέρτεν.

Μετά από πολλές διεργασίες, η κυβέρνηση της ΕΡΕ του Κων/νου Καραμανλή ψηφίζει το νόμο 4016, που τροποποιούσε τη σχετική νομοθεσία που αμνήστευε τους Γερμανούς εγκληματίες (ν.δ. 3933/1959), με αποτέλεσμα να:

«ΑΝΑΣΤΕΛΛΕΤΑΙ ΑΥΤΟΔΙΚΑΙΩΣ ΠΑΣΑ ΔΙΩΞΙΣ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΥΠΗΚΟΩΝ ΦΕΡΟΜΕΝΩΝ ΩΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΩΝ ΠΟΛΕΜΟΥ, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ Η ΕΚΤΕΛΕΣΙΣ ΠΑΣΗΣ ΠΟΙΝΗΣ Ή ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟΝ ΤΑΥΤΗΣ»

Με αυτόν τον νόμο, στις 5 Νοεμβρίου του 1959 ο Μαξ Μέρτεν απελευθερώνεται και επιστρέφει στη Γερμανία

Οι Times του Λονδίνου έγραψαν τότε: «Η Ελλάς αμνηστεύει τους σφαγείς της»

Αλλά και στο εσωτερικό οι αντιδράσεις πολλών βουλευτών ήταν επίσης έντονες, ιδιαίτερα των βουλευτών της ΕΔΑ και της Ένωσης Κέντρου (ΕΚ) που κατηγόρησαν την κυβέρνηση για υποχώρηση και ενδοτικότητα.

Ευθύς μετά την άφιξή του στη Δυτική Γερμανία το 1959, συνελήφθη με ένταλμα των Γερμανικών δικαστικών αρχών και "δικάστηκε" στο Βερολίνο. Όμως ο ανακριτής αποφάσισε να παραμείνει ελεύθερος, με τον όρο να παρουσιάζεται στην αστυνομία δύο φορές την εβδομάδα. Και τότε έσκασε η βόμβα.

Σαν σήμερα, 28 Σεπτέμβρη του 1960, με υπόμνημα που κατέθεσε στο Γερμανικό δικαστήριο ο Μαξ Μέρτεν, εξιστορώντας τη δραστηριότητα του στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της Γερμανικής ΝΑΖΙστικής κατοχής, ανέφερε έναν αριθμό συνεργατών του

Ανάμεσα σ' αυτούς:

1) ο πρωθυπουργός, Κωνσταντίνος Καραμανλής,

2) ο υπουργός Εσωτερικών, Δημήτριος (Τάκος) Μακρής

3) ο υφυπουργός Εθνικής Αμύνης, Γεώργιος Θέμελης,

4) η σύζυγος του Δοξούλα Μακρή́, (Δοξούλα Λεοντίδου το πατρικό της όνομα)

Τους είχε μάλιστα ανταμείψει με το εμπόρευμα μιας αποθήκης μεταξωτών ενός πλούσιου Εβραίου που είχε στείλει στο Άουσβιτς, αξίας 15 χιλιάδων χρυσών λιρών. Ισχυριζόταν μάλιστα ότι έχει και φωτογραφικό υλικό

Μετά το δημοσίευμα στην Αθήνα γίνεται πραγματικός σεισμός. Όμως, αντί οι άνθρωποι που κατηγορεί ο Μέρτεν να προσφύγουν στα Γερμανικά δικαστήρια, για να καθαρίσουν το όνομα τους, μόνο ο Μακρής το έκανε (και αυτός, στα Ελληνικά δικαστήρια), λες και ο Μέρτεν ήταν τρελός να έρθει πάλι στην Ελλάδα για να δικαστεί. Έτσι έμειναν οι κατηγορίες στον αέρα

Μικρή λεπτομέρεια:
Ο υπουργός Εσωτερικών, Δημήτριος (Τάκος) Μακρής, που τον κατηγόρησε ο Μάξ Μέρτεν ως συνεργάτη του, κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχή ζούσε στη Θεσσαλονίκη και ήταν δικηγόρος στα Γερμανικά στρατοδικεία. Μόνο οι συνεργάτες των ΝΑΖΙ μπορούσαν να κάνουν αυτή τη δουλειά, αποσπώντας τεράστια ποσά.

Η σύζυγος του Δημήτριου ή Τάκου Μακρή, Δοξούλα Λεοντίδου, στην κατοχή ήταν γραμματέας του Μέρτεν

Ο υφυπουργός Εθνικής Αμύνης, Γεώργιος Θέμελης, στην κατοχή είχε διοριστεί από τη Γερμανική διοίκηση νομάρχης (το παραδέχτηκε και ο ίδιος)

Τελικά, όλα ξεχάστηκαν και ο Κων/νος Καραμανλής συνέχισε να κυβερνάει και μετά και πολύ μετά και πολύ - πολύ μετά, σαν Εθνάρχης μάλιστα

Όσο για την υπόθεση, γράφει ο Γιάννης Κατρής:
«Έπειτα από χρόνια ο Θωμάς Υψηλάντης, που ήταν (την εποχή του σκανδάλου Μέρτεν) πρεσβευτής στη Βόννη, αποκάλυψε μερικές δραματικές πτυχές από την Ελληνο-Γερμανική διακυβερνητική επιχείρηση για την απόσπαση των πολύτιμων πειστηρίων από τα χέρια του Μαξ Μέρτεν. Τελικά, όλα πήγαν καλά»

Ο Μέρτεν περί́ τα μέσα Νοεμβρίου του 1960 παρέδωσε το φωτογραφικό του "οπλοστάσιο".

Στην Αθήνα, όταν ελήφθη το σχετικό τηλεγράφημα, πολλές καρδιές ξανάρχισαν να χτυπούν με τον κανονικό τους ρυθμό.

Το βαρύ απειλητικό σύννεφο Μέρτεν είχε διαλυθεί

Η ειδυλλιακή ζωή́ του κατεστημένου θα συνεχιζόταν αδιατάρακτη

Η απροκάλυπτη εκτροπή της Αμερικανίδας πρέσβειρας στην Αθήνα, Kimberly Guilfoyle

Η απροκάλυπτη εκτροπή της Αμερικανίδας πρέσβειρας στην Αθήνα, Kimberly Guilfoyle, δεν αποτελεί απλώς διπλωματικό ατόπημα, αλλά μια ωμή, εκβιαστική επίδειξη ισχύος που προσβάλλει κατάμουτρα την ελληνική εθνική κυριαρχία.

https://www.wsj.com/articles/kimberly-guilfoyle-mystery-man-energy-5adeb541?st=F1A2tp&reflink=desktopwebshare_permalinkReferring

Σύμφωνα με το αποκαλυπτικό δημοσίευμα της Wall Street Journal (25 Σεπτεμβρίου 2026), η Guilfoyle ενεπλάκη σε μια πρωτοφανή αντιπαράθεση με τον Έλληνα Υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Σταύρο Παπασταύρου. Με φόντο την πολιτική κρίση στη Ρουμανία, η Αμερικανίδα αξιωματούχος εκστόμισε μια ευθεία, κυνική απειλή που παραπέμπει σε σκοτεινές εποχές:

«Μπορούμε να το κάνουμε αυτό σε οποιαδήποτε χώρα θέλουμε. Μπορούμε να το κάνουμε και εδώ».

Παρά την άμεση αντίδραση του Παπασταύρου, ο οποίος ξεκαθάρισε ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν καμία δικαιοδοσία να ανατρέπουν δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις, το επεισόδιο αυτό ξεπερνά κάθε όριο αλαζονείας.

Η στάση αυτή προκαλεί έντονες αντιδράσεις σε πολλαπλά μέτωπα:

• Η αλαζονεία της Ουάσιγκτον:
Η συμπεριφορά αυτή καταγγέλλεται ως δείγμα ενός απροκάλυπτου ηγεμονισμού, όπου εκπρόσωποι των ΗΠΑ συμπεριφέρονται σε συμμάχους όχι ως ισότιμους εταίρους, αλλά ως υποτελή προτεκτοράτα.

• Η ευθύνη της ελληνικής πλευράς:
Η κριτική στρέφεται έντονα κατά της ελληνικής κυβέρνησης, με την κατηγορία ότι η εξωτερική της πολιτική έχει οδηγήσει σε μια κατάσταση πλήρους εξάρτησης, αφήνοντας περιθώρια για τέτοιες προσβλητικές παρεμβάσεις.

• Η διπλωματική άμυνα:
Από την άλλη πλευρά, κύκλοι της πρεσβείας επιχειρούν να υποβαθμίσουν το γεγονός, αμφισβητώντας την ακριβή απόδοση των λεγομένων, ενώ κυβερνητικές πηγές τονίζουν ότι οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις παραμένουν ισχυρές και βασίζονται σε θεσμικές συμφωνίες.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν η κυβέρνησή σου έχει μετατραπεί σε υποτελές μαριονέτα, χωρίς καν να το έχει συνειδητοποιήσει.

Σε ξένα χέρια και μάλιστα Τούρκικα η Ενεργειακή Ασφάλεια όλης της Ελλάδας

Η σιωπή που πληγώνει: Πως η Κυβέρνηση άφησε την Ενεργειακή Ασφάλεια της Κρήτης και κατ’ επέκταση όλης της Ελλάδας να περάσει σε ξένα χέρια και μάλιστα Τούρκικα

https://agonaskritis.gr/%ce%b7-%cf%83%ce%b9%cf%89%cf%80%ce%ae-%cf%80%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%bb%ce%b7%ce%b3%cf%8e%ce%bd%ce%b5%ce%b9-%cf%80%cf%89%cf%82-%ce%b7-%ce%ba%cf%85%ce%b2%ce%ad%cf%81%ce%bd%ce%b7%cf%83%ce%b7-%ce%ac%cf%86/

Η μεγαλύτερη βιομηχανική δύναμη της Τουρκίας απέκτησε, μέσα από μια αλυσίδα εξαγορών, το μεγαλύτερο χαρτοφυλάκιο αδειών αποθήκευσης ενέργειας στην Κρήτη. Μιλάμε για ισχύ που αγγίζει το 80% της διαθέσιμης αποθηκευτικής ικανότητας του νησιού. Μιλάμε για άδειες που βρίσκονται δίπλα σε κρίσιμους υποσταθμούς υψηλής τάσης. Μιλάμε για πρόσβαση σε δεδομένα του ΑΔΜΗΕ που αφορούν την ευστάθεια του δικτύου.

Και όμως, η κυβέρνηση αντιμετώπισε το θέμα σαν να πρόκειται για μια απλή εμπορική συναλλαγή. Σαν να μην υπάρχει Κανονισμός FDI Screening της ΕΕ.

Σαν να μην υπάρχει άρθρο 106 του Συντάγματος.

Σαν να μην υπάρχει Κρήτη, με ό,τι αυτή σημαίνει για την άμυνα, τις διασυνδέσεις, τη Σούδα, την ενεργειακή ασφάλεια της χώρας, αφού η Κρήτη συνδέεται και με την υπόλοιπη Ελλάδα και θα συνδεθεί και με την Κύπρο με το περιβόητο καλώδιο.

Η ευθύνη δεν είναι τεχνική. Είναι πολιτική.

Η ΡΑΑΕΥ έδωσε άδειες σε ελληνικές εταιρείες και το κράτος θα τις επιδοτήσει με 1,5 δις, αν δεν τις έχει επιδοτήσει ήδη.

Οι εταιρείες εξαγοράστηκαν από την KΟS.

Και η κυβέρνηση δεν έκανε το αυτονόητο: να επανεξετάσει τις άδειες υπό το πρίσμα της εθνικής ασφάλειας.

Αυτό δεν είναι «παράλειψη». Αυτό είναι θεσμική αποτυχία.
…………………………………………………………….
Του Γιάννη Πιαδίτη

Σε μια χώρα που έχει πληρώσει ακριβά την αφέλεια, την αδράνεια και την ψευδαίσθηση ότι «οι θεσμοί λειτουργούν», η υπόθεση της Koç Holding στην Κρήτη δεν είναι απλώς ένα επιχειρηματικό γεγονός. Είναι καμπανάκι εθνικής ασφάλειας. Και το χειρότερο: είναι ένα καμπανάκι που η κυβέρνηση επέλεξε να μην ακούσει.

 

Η μεγαλύτερη βιομηχανική δύναμη της Τουρκίας απέκτησε, μέσα από μια αλυσίδα εξαγορών, το μεγαλύτερο χαρτοφυλάκιο αδειών αποθήκευσης ενέργειας στην Κρήτη. Μιλάμε για ισχύ που αγγίζει το 80% της διαθέσιμης αποθηκευτικής ικανότητας του νησιού. Μιλάμε για άδειες που βρίσκονται δίπλα σε κρίσιμους υποσταθμούς υψηλής τάσης. Μιλάμε για πρόσβαση σε δεδομένα του ΑΔΜΗΕ που αφορούν την ευστάθεια του δικτύου.

 

Και όμως, η κυβέρνηση αντιμετώπισε το θέμα σαν να πρόκειται για μια απλή εμπορική συναλλαγή. Σαν να μην υπάρχει Κανονισμός FDI Screening της ΕΕ. Σαν να μην υπάρχει άρθρο 106 του Συντάγματος. Σαν να μην υπάρχει Κρήτη, με ό,τι αυτή σημαίνει για την άμυνα, τις διασυνδέσεις, τη Σούδα, την ενεργειακή ασφάλεια της χώρας, αφού η Κρήτη συνδέεται και με την υπόλοιπη Ελλάδα και θα συνδεθεί και με την Κύπρο με το περιβόητο καλώδιο.

 

Η ευθύνη δεν είναι τεχνική. Είναι πολιτική.

 

Η ΡΑΑΕΥ έδωσε άδειες σε ελληνικές εταιρείες και το κράτος θα τις επιδοτήσει με 1,5 δις, αν δεν τις έχει επιδοτήσει ήδη. Οι εταιρείες εξαγοράστηκαν από την Koç. Και η κυβέρνηση δεν έκανε το αυτονόητο: να επανεξετάσει τις άδειες υπό το πρίσμα της εθνικής ασφάλειας.

 

Αυτό δεν είναι «παράλειψη». Αυτό είναι θεσμική αποτυχία.

Σε κάθε σοβαρό κράτος - ΗΠΑ, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία — η εξαγορά κρίσιμων ενεργειακών υποδομών από εταιρεία τρίτης χώρας θα είχε σταματήσει στην πόρτα. Εδώ, όχι μόνο δεν σταμάτησε, αλλά πέρασε χωρίς καν να χτυπήσει το κουδούνι.

 

Η κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει σε τρία ερωτήματα:

 

1. Έγινε screening ξένης επένδυσης, δηλαδή έλεγχος όπως απαιτεί η ΕΕ; Αν όχι, τότε η χώρα
     παραβίασε ευρωπαϊκό δίκαιο. Αν ναι, τότε πρέπει να δημοσιοποιηθεί η γνωμοδότηση.

 

2. Εξετάστηκε η συγκέντρωση ισχύος;

    Όταν ένας όμιλος αποκτά το 80% της αποθήκευσης στη Κρήτη, που είναι ενεργειακός
    κόμβος για την Ελλάδα, αυτό δεν είναι «επένδυση». Είναι έλεγχος υποδομών.

 

3. Εξετάστηκε η πρόσβαση σε δεδομένα του ΑΔΜΗΕ;

    Η αποθήκευση δεν είναι απλώς «μπαταρίες». Είναι πληροφορία. Και η πληροφορία είναι
    ισχύς.

    Η Κρήτη δεν είναι επιχειρηματικό πάρκο. Είναι στρατηγικό σημείο της χώρας.

    Η Κρήτη είναι:

    Κόμβος διασύνδεσης με την ηπειρωτική Ελλάδα, περιοχή με υψηλή διείσδυση ΑΠΕ,
    περιοχή με κρίσιμες στρατιωτικές εγκαταστάσεις, περιοχή όπου η αποθήκευση ενέργειας
    καθορίζει την ευστάθεια του δικτύου.Το να επιτρέπεις σε έναν ξένο όμιλο να αποκτήσει
    τέτοια ισχύ δεν είναι απλώς λάθος. Είναι επικίνδυνο.

 

Η κυβέρνηση δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από τεχνικές διαδικασίες.

Η ευθύνη είναι πολιτική. Η παράλειψη είναι πολιτική. Η σιωπή είναι πολιτική.

Και η πολιτική ευθύνη δεν μετριέται με ανακοινώσεις. Μετριέται με το αν η χώρα είναι ασφαλής.

 

Στην υπόθεση της Koç, η κυβέρνηση άφησε την ενεργειακή ασφάλεια της Κρήτης εκτεθειμένη. Άφησε την εθνική ασφάλεια απροστάτευτη. Άφησε την χώρα να λειτουργεί σαν να μην έχει μάθει τίποτα από την ιστορία της.

 

Το ερώτημα πλέον δεν είναι “τι έγινε”. Είναι “ποιος το επέτρεψε”.

 

Και αυτό το ερώτημα δεν θα εξαφανιστεί. Ούτε με ανακοινώσεις. Ούτε με υπεκφυγές. Ούτε με τεχνικές δικαιολογίες.

 

Η Κρήτη και η Χώρα αξίζουν απαντήσεις και διαφάνεια. Και η κυβέρνηση οφείλει να δώσει λόγο.

 

Και δεν φθάνει μόνο αυτό, απ’ ό,τι μαθαίνω ένα Fund από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα αγόρασαν και τις ΑΠΕ στο ίδιο Νησί. Κατά τα άλλα ο κ. Φλωρίδης μας απειλεί λέγοντας το αλαζονικό και αντιδημοκρατικό «Μητσοτάκης ή Ερντογάν», ενώ θα έπρεπε να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, για να μην αναγκαστούμε να αναφωνήσουμε «Ερντογάν ante portas».