Όταν είσαι επισκέπτης οφείλεις να σέβεσαι.
και προπηλακισμοί.
Είδαμε να σηκώνονται από τα τραπέζια τους, να απειλούν τους πολίτες με βία και να τους ζητούν να φύγουν. Από που άραγε; Από την χώρα τους;
Όταν είσαι επισκέπτης οφείλεις να σέβεσαι.
Η ιστορία της Εθνικής Αντίστασης, εκτός από μεγάλες μάχες και πράξεις ηρωισμού έχει και απίστευτα ευρηματικά επεισόδια.
Ένας παπάς στο Αγρίνιο, ο Κωνσταντίνος Βαλής, γνωστός ως Παπαβαλής, πρέπει να ξεπέρασε, με την τόλμη και τις επινοήσεις του, κάθε άλλον.
Προκειμένου να βγάλει από το Γερμανοκρατούμενο Αγρίνιο τον οπλισμό των παραδοθέντων Ιταλών, οργάνωσε περισσότερες από 35 κηδείες και κάθε φορά, μέσα στο φέρετρο αντί σορού, ήταν ιταλικά όπλα.
Η νεκρική πομπή ξεκινούσε συνήθως από το Δημοτικό Νοσοκομείο, όπου ήταν η μυστική αποθήκη του ΕΛΑΣ. Πέρναγε μέσα από την πόλη με τις ανάλογες ψαλμωδίες και οι Γερμανοί στρατιώτες των μπλόκων στέκονταν προσοχή και χαιρέταγαν στρατιωτικά.
Στο νεκροταφείο η πομπή κατέληγε πάντα στον μεγάλο οικογενειακό τάφο της οικογένειας Σπ. Τζωρτζόπουλου, όπου κρύβονταν τα όπλα, και τη νύχτα κατέβαιναν οι ΕΛΑΣίτες από το Βουνό να τα παραλάβουν.
Τη μία και μόνη φορά που κάποιος υποψιασμένος Γερμανός αξιωματικός, διέταξε να ανοίξουν το φέρετρο ο Παπαβαλής είχε τον Θεό μαζί του: Μέσα ήταν η σορός της γιαγιάς του Χρ. Μπανιά. Αλησμόνητο έχει μείνει και το τελευταίο «διάβασμα» που έκανε ο Παπαβαλής σε έναν μελλοθάνατο κρατούμενο.
Είχαν συλληφθεί ως όμηροι για κάποιο σαμποτάζ 30 κάτοικοι της Ηπείρου, οι οποίοι επρόκειτο να εκτελεστούν.
O Παπαβαλής ζήτησε απλώς ένα όνομα κρατουμένου, πήρε τη σύνοψη, τον σταυρό, έναν κεσέ γιαούρτι και ξεκίνησε για τις φυλακές.
Παρουσιάστηκε στον Γερμανό διοικητή και ζήτησε την άδεια να εξομολογήσει τον «ανιψιό» του Σπύρου Κοντοπάνο, αυτό το όνομα του είχαν δώσει. Εκείνος το επέτρεψε και σε μια αίθουσα συγκεντρώθηκαν και όσοι από τους άλλους μελλοθάνατους ήθελαν να εξομολογηθούν.
Ο Παπαβαλής άρχισε να ψέλνει παρόντος και του Γερμανού διοικητή:
Κύριε
ελέησον, μέσα στο γιαούρτι ένα πριόνι,
Του Κυρίου
δεηθώμεν, να κόψετε τα σίδερα,
Συγχωρούνται
οι αμαρτήσαντες, να έχετε σινιάλο,
Τέκνα μου,
τέκνα μου, τη νύχτα,
Κύριε
ελέησον, ανάψτε τρία τσιγάρα,
Του Κυρίου
δεηθώμεν, τα παιδιά θα περιμένουν,
Κύριε
ελέησον, απέξω να σας ελευθερώσουν,
Κύριε
ελέησον, Κύριε ελέησον,
Συγχωρούνται
οι αμαρτήσαντες, τέκνα μου,
Τέκνα μου,
κινηθείτε αποφασιστικά.
Δακρυσμένοι οι μελλοθάνατοι από τον ανέλπιστο «ψαλμό», του φιλούσαν το χέρι. Συγκινήθηκε και ο Γερμανός και επέτρεψε στον ιερωμένο να προσφέρει τον κεσέ με το γιαούρτι στον «ανιψιό» του.
Την ίδια νύχτα οι 30 μελλοθάνατοι φτερούγισαν για το Βουνό μαζί με άλλους τόσους κρατουμένους που τους ακολούθησαν.
Μεταπολεμικά η Εκκλησία φρόντισε να απαλλάξει τον Παπαβαλή των καθηκόντων του γιατί η διαγωγή του «σκανδάλιζε το ποίμνιον».
Από το
βιβλίο του Διονύση Χαριτόπουλου
Αναδημοσίευση
από τη σελίδα η μικρή Μόσχα
Οι δυνάμεις Κατοχής, σε ορισμένα χωριά της Δυτικής Μακεδονίας, στις περιοχές Φλώρινας και Καστοριάς, εξόπλισαν είτε με τη θέλησή τους είτε με τη βία κάποιες φορές Σλαβομακεδόνες (τους αποκαλούμενους κομιτατζήδες) που στρέφονταν εναντίον της ελληνικής αντίστασης. Αυτά τα χωριά αφοπλίστηκαν αργότερα από τις δυνάμεις του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ.
Αλλά και στον αριστερό χώρο η Κομμουνιστική Διεθνής με το σύνθημά της για «ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη» είχε επηρεάσει έναν αριθμό ΣλαβοΜακεδόνων
Η ηγεσία του ΚΚΕ από τη δεκαετία του ’30 θεώρησε αυτό το σύνθημα εξωπραγματικό και άλλαξε τη γραμμή του
Ο παλιός αρχηγός του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης θα γράψει ότι «η Κομμουνιστική Διεθνής (ΚΔ) έκανε λάθος όταν μας ανάγκασε να δεχτούμε υπέρ του ΚΚ Βουλγαρίας το σύνθημα της ενιαίας και ανεξάρτητης Μακεδονίας που τόσες ζημιές μάς έκανε»
Το 1936, το ΚΚΕ έθεσε ενώπιον της ΚΔ τη νέα γραμμή του για την ισονομία των τοπικών κοινωνιών και «μειονοτήτων» στο πλαίσιο της ελληνικής επικράτειας, απορρίπτοντας το σύνθημα περί «ανεξάρτητης Μακεδονίας»
Η ΚΔ φάνηκε να αποδέχεται τη νέα γραμμή του ΚΚΕ, αλλά στην πραγματικότητα τα Σλαβικά ΚΚ των Βαλκανίων δεν αποδέχτηκαν τις νέες θέσεις των Ελλήνων κομμουνιστών.
Την άνοιξη του 1944, ιδρύθηκε στη Δυτική Μακεδονία για να λειτουργήσει στο πλαίσιο του ΕΑΜ το «ΣλαβοΜακεδονικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο» από ομάδα αριστερών ΣλαβοΜακεδόνων.
Σε αρκετά σύντομο χρονικό διάστημα ωστόσο διαλύθηκε, γιατί πρόβαλλε αυτονομιστικές τάσεις ενθαρρυμένο από τους Γιουγκοσλάβους παρτιζάνους
Στις περιοχές ελεγχόμενες από το ΕΑΜ (σε αντίθεση με την περίοδο της δικτατορίας Μεταξά) μιλιόταν ελεύθερα η τοπική Σλαβική διάλεκτος και εκδιδόταν τοπικός Τύπος, αλλά οι αυτονομιστές ήθελαν κάτι περισσότερο και ορισμένοι αυτομόλησαν στους παρτιζάνους του Τίτο.
Στα τέλη του καλοκαιριού του 1944, κάτω από τις πιέσεις των Γιουγκοσλάβων παρτιζάνων, ιδρύθηκαν στο πλαίσιο και υπό τις διαταγές του ΕΛΑΣ δύο ΣλαβοΜακεδονικά τάγματα στη Δυτική Μακεδονία.
Και τα προβλήματα με τον ΕΛΑΣ δεν άργησαν να παρουσιαστούν
Επικεφαλής του τάγματος στην περιοχή της Φλώρινας ήταν ο Ηλίας Δημόφσκι ή Δημάκης, που όταν δέχτηκε διαταγή να κατέβει νοτιότερα για να ενισχύσει άλλες μονάδες του ΕΛΑΣ, εκείνος αρνήθηκε και με τις δυνάμεις του αυτομόλησε τον Οκτώβριο του ’44 στη Γιουγκοσλαβία. Το ίδιο έγινε και με το ΣλαβοΜακεδονικό τάγμα στην περιοχή της Έδεσσας.
Στις 12 Σεπτεμβρίου του 1944, ο γραμματέας του ΚΚΕ Σιάντος εξέφρασε την αγωνία του προς την επιτροπή περιοχής Μακεδονίας-Θράκης του κόμματός του γράφοντας: «Προσέχετε πολύ το εθνικό ζήτημα της Μακεδονίας, την κίνηση των Σλαβο-Σωβινιστικών στοιχείων»
Την ίδια περίοδο η σύγκρουση θέσεων μεταξύ του ΕΛΑΣ και των Γιουγκοσλάβων παρτιζάνων έφτανε στο απόγειό της, καθώς οι δυνάμεις του Τίτο ενέτασσαν στις γραμμές τους τα δύο ΣλαβοΜακεδονικά τάγματα από την Ελλάδα. Τα δύο αυτά τάγματα προσπαθούσαν να τα ξαναστείλουν στην Ελλάδα για αυτονομιστική δράση οι Γιουγκοσλάβοι παρτιζάνοι
Στις 4 Νοεμβρίου 1944, ο Λεωνίδας Στρίγκος, γραμματέας της περιοχής Μακεδονίας του ΚΚΕ, τηλεγράφησε στην Αθήνα: «Τάγμα Σλαβόφωνων δυνάμεων Γκότσε (Ηλ. Δημάκης) προσπάθησε να εισέλθει σε ελληνικό έδαφος προερχόμενο από Αγία Παρασκευή, βόρεια της Φλώρινας. Προσπάθησαν να καταλάβουν Φλώρινα αλλά μετά από σύγκρουση δύο ωρών υποχώρησαν στην Αγία Παρασκευή. Δύναμη των αυτονομιστών 300 άνδρες.
Άλλο τάγμα
στην περιοχή του Καϊμακτσαλάν
Τέσσερις
πολιτικοί συνοδεύουν τον Γκότσε
Ο Τέμπο (Σβέτοζαρ Βουκμάνοβιτς) έκανε την ακόλουθη δήλωση στον αντιπρόσωπό μας: «Φοβάμαι πάρα πολύ ότι το ΚΚΕ μαζί με τους Βρετανούς θα βρεθούν αντιμέτωποι της Νέας Γιουγκοσλαβίας και της Σοβιετικής Ενωσης»
Στις 22 Νοεμβρίου του ’44, ο Στρίγκος τηλεγράφησε επειγόντως και πάλι προς την ηγεσία του ΚΚΕ: «Τάγμα ΣλαβοΜακεδόνων του Καϊμακτσαλάν εισήλθε σε ελληνικό έδαφος, στοπ. Αφόπλισε μονάδα Εθνικής Πολιτοφυλακής. Επακολούθησε μάχη. Αποτέλεσμα ένας ανθυπολοχαγός του ΕΛΑΣ νεκρός, στοπ. Άγνωστες απώλειες ΣλαβοΜακεδόνων. Πήραμε μέτρα για ενίσχυση των συνόρων σε όλη την περιοχή»
Η Ομάδα Μεραρχιών Μακεδονίας (ΟΜΜ) του ΕΛΑΣ έμοιαζε με συνοριακή φρουρά για την αντιμετώπιση μιας ενδεχόμενης και πιθανής Γιουγκοσλαβικής προώθησης προς τη Θεσσαλονίκη και την ελληνική Μακεδονία.
Στις 16 Οκτωβρίου, με διαταγή του στρατιωτικού διοικητή της ΟΜΜ του ΕΛΑΣ Ευριπίδη Μπακιρτζή και του καπετάνιου του ΕΛΑΣ Μάρκου Βαφειάδη ανατέθηκε στην 6η Μεραρχία και το 81ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ να «κρατήσουν ανάλογον δύναμιν για την εξασφάλιση των παλαιών Ελληνο-Βουλγαρικών συνόρων μετά την αποχώρηση του βουλγαρικού στρατού εξ Ελλάδος»
Σε ανάλογη διαταγή του στρατιωτικού διοικητή της ΟΜΜ του ΕΛΑΣ Ευριπίδη Μπακιρτζή στις 3 Νοεμβρίου 1944, ανατέθηκε στις 9η και 10η Μεραρχίες του ΕΛΑΣ η συγκρότηση συνοριακών τομέων, στην Ελληνο-Γιουγκοσλαβική μεθόριο «προς διαφύλαξίν, εξασφάλισιν και έλεγχον των συνόρων»
Ο στρατιωτικός διοικητής της ΟΜΜ του ΕΛΑΣ Ευριπίδης Μπακιρτζής τόνισε ότι «η σύνθεση των τμημάτων να είναι τοιαύτη ώστε να μην υπάρχει περίπτωση ενασκήσεως προπαγάνδας υπό των αυτονομιστών Μακεδονίας»
Στη φωτογραφία είναι το επιτελείο της Ομάδας Μεραρχιών του ΕΛΑΣ στη Μακεδονία το 1944.
Στο
κέντρο διακρίνεται ο στρατιωτικός διοικητής της ΟΜΜ του ΕΛΑΣ
Μακεδονίας, συνταγματάρχης Ευριπίδης
Μπακιρτζής, ενώ δεξιά του βρίσκεται ο καπετάνιος του ΕΛΑΣ Μακεδονίας Μάρκος
Βαφειάδης
Η εικόνα προέρχεται από το Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (ΕΛΙΑ)
Η κόλαση χτυπά τα βάθη της Ουκρανίας... πλήρης εξόντωση της άμυνας του Κιέβου, καταστροφή του πυραυλικού προγράμματος και της χερσαίας προώθησης, και μια ισχυρή προειδοποίηση προς την Αρμενία και τη Δύση!
Η Μοσάντ “έσπασε” το τηλέφωνο νομικού εκπροσώπου Παλαιστίνιων στο ΔΠΔ όμως αντί να εξαγάγει διοχέτευσε το κινητό με χιλιάδες επαφές, ακόμη και του Σαμ Αλτμαν της Open AI!
Αγώνας της Κρήτης
Ημερομηνία:
08-8-2026
Στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος βρίσκεται η καταγγελία του Γαλλοϊσπανού δικηγόρου και ακτιβιστή Ζουάν Μπρανκό (Juan Branco), ενός εκ των 12 νομικών που εκπροσωπούν Παλαιστίνιους θύματα στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ).
Ο κ. Μπρανκό υποστήριξε ότι η ισραηλινή υπηρεσία πληροφοριών Μοσάντ απέκτησε πρόσβαση στην προσωπική του τηλεφωνική συσκευή, προβαίνοντας εκ παραδρομής σε διοχέτευση χιλιάδων επαφών, στις οποίες περιλαμβάνονται τα τηλέφωνα κορυφαίων προσωπικοτήτων της τεχνολογίας, καθώς και της πολιτικής, δικαστικής και πληροφοριακής ηγεσίας του Ισραήλ.
Το χρονικό της ανάρτησης και η διαρροή των στοιχείων
Σύμφωνα με τον ισχυρισμό που διατύπωσε ο ΓαλλοΙσπανός νομικός, η Ισραηλινή υπηρεσία ασφαλείας, κατά τη διάρκεια της παρέμβασής της στο κινητό του, υπέπεσε σε τεχνικό σφάλμα:
«[Η Μοσάντ] κατά λάθος, αντί να εξαγάγει, διοχέτευσε χιλιάδες επαφές, συμπεριλαμβανομένων των πραγματικών αριθμών του Ίλον Μασκ, του Σαμ Άλτμαν και σχεδόν του συνόλου της πολιτικής, δικαστικής και πληροφοριακής ηγεσίας του Ισραήλ».
Παρά το γεγονός ότι ο Ζουάν Μπρανκό προχώρησε στη συνέχεια στη διαγραφή της σχετικής ανάρτησης από τους προσωπικούς του λογαριασμούς, το περιεχόμενο και οι λίστες με τους τηλεφωνικούς αριθμούς διάσημων και ισχυρών προσώπων συνεχίζουν να διακινούνται ευρέως στην πλατφόρμα X (πρώην Twitter).
Η διαδρομή του Ζουάν Μπρανκό και η ενασχόληση με το ΔΠΔ
Ο Ζουάν Μπρανκό είναι ΓαλλοΙσπανός δικηγόρος, πολιτικός ακτιβιστής και συγγραφέας, γνωστός για την ανάληψη υποθέσεων υψηλού προφίλ —μεταξύ των οποίων η εκπροσώπηση του οργανισμού WikiLeaks και του Τζούλιαν Ασάνζ— αλλά και για την οξεία πολεμική του απέναντι στο πολιτικό κατεστημένο.
Η σχέση του με το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο διαθέτει βάθος χρόνου, καθώς εκτείνεται από τα πρώτα βήματα της καριέρας του έως την ακαδημαϊκή έρευνα και την υποβολή νομικών προσφυγών για την άσκηση διώξεων. Κατά την περίοδο 2010–2011, ο κ. Μπρανκό εργάστηκε στο εσωτερικό του ΔΠΔ ως ασκούμενος, αναπληρωτής ειδικός βοηθός και σύνδεσμος με τον Εισαγγελέα του Δικαστηρίου.
Στη
συνέχεια, εκπόνησε διδακτορική διατριβή με αντικείμενο το ΔΠΔ και τη μαζική
βία, ενώ δημοσίευσε κριτικά έργα για τους δομικούς και πολιτικούς περιορισμούς
του οργανισμού, όπως το βιβλίο «L’ordre
et le monde: Critique de la Cour pénale internationale» (2016).
Σήμερα,
αποτελεί μέλος της 12μελούς νομικής ομάδας που εκπροσωπεί Παλαιστίνιους θύματα
ενώπιον του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου.
Γερμανός επιχειρηματίας και πολιτικός φιλόσοφος. Μαζί με τον Καρλ Μαρξ έγραψαν το Κομουνιστικό Μανιφέστο, που αποτελεί τη «βίβλο» του κομουνιστικού κινήματος.
Μετά την απόλυσή του από τον στρατό, ο Ένγκελς γνώρισε τον Μόζες Ες, τον άνθρωπο που τον μύησε στον κομμουνισμό. Ο Ες, γιος πλούσιας γαλλοεβραϊκής οικογένειας, έπεισε τον Ένγκελς ότι η λογική συνέπεια της εγελιανής φιλοσοφίας και διαλεκτικής ήταν ο κομμουνισμός. Του μίλησε επίσης για τον ρόλο που η Αγγλία, με την προχωρημένη βιομηχανία και το ογκούμενο προλεταριάτο της, έμελλε να έχει καθοριστικό ρόλο στις επερχόμενες επαναστατικές εξελίξεις.
Ο Ένγκελς με το πρόσχημα ότι ήθελε ν’ αποκτήσει εμπειρίες στον τομέα των επιχειρήσεων πήγε στην Αγγλία για να εργαστεί στην πατρική επιχείρηση στο Μάντσεστερ, αλλά τις ελεύθερες ώρες του τις αφιέρωνε στα πιστεύω του, γράφοντας άρθρα περί κομμουνισμού, τα οποία δημοσιεύονταν σε εφημερίδες της Αγγλίας και της ηπειρωτικής Ευρώπης.
Στο Μάντσεστερ συνδέθηκε με τη Μαίρη Μπερνς, μία αγράμματη ιρλανδέζα εργάτρια κι έζησαν μαζί μέχρι τον θάνατό της το 1863. Στη συνέχεια ερωτεύτηκε την αδελφή της Λίζυ Μπερνς, την οποία παντρεύτηκε, την ώρα που αυτή χαροπάλευε.
Το 1844, ο Ένγκελς δημοσίευσε δύο άρθρα στα «Γερμανο-Γαλλικά Χρονικά», που εξέδιδε στο Παρίσι ο Κάρολος Μαρξ. Σε αυτά ο Ένγκελς έδινε μία πρώτη ερμηνεία των αρχών του επιστημονικού σοσιαλισμού. Προσπάθησε ν’ αποδείξει ότι ο καπιταλισμός, που βασίζεται στην ατομική ιδιοκτησία, οδηγεί σ’ έναν κόσμο αποτελούμενο από «εκατομμυριούχους και πενόμενους». Η επερχόμενη επανάσταση θα καταργούσε την ατομική ιδιοκτησία και θα οδηγούσε σε μία «συμφιλίωση της ανθρωπότητας με τη φύση και με τον εαυτό της».
Επιστρέφοντας
στη γενέτειρά του, ο Ένγκελς πέρασε από το Παρίσι, όπου συνάντησε τον Μαρξ. Η
δεκαήμερη παραμονή του είχε ως καρπό μία μόνιμη συνεργασία των δύο ανδρών για
την προώθηση του σοσιαλιστικού κινήματος. Στο Μπάρμεν, ο Ένγκελς δημοσίευσε
την κλασική μελέτη του «Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία» (1845).
Η πολιτική αναταραχή που συντάραξε την Ευρώπη το 1848 και που επισπεύσθηκε από την απόπειρα των γερμανικών κρατών να θέσουν τέρμα σ’ ένα απολυταρχικό, σχεδόν φεουδαρχικό, πολιτικό σύστημα και να το αντικαταστήσουν με μία συνταγματική, αντιπροσωπευτική μορφή διακυβέρνησης, στάθηκε αποφασιστικό γεγονός στη ζωή του Μαρξ και του Ένγκελς.
Ήταν η μοναδική τους ευκαιρία να πάρουν άμεσα μέρος σε μία κατά βάση φιλελεύθερη επανάσταση και να την οδηγήσουν σε μία κομμουνιστική νίκη. Κύριο όπλο τους ήταν η «Νέα Εφημερίδα του Ρήνου», που εξέδιδε ο Μαρξ στην Κολωνία σε συνεργασία με τον Ένγκελς.
Μετά την αποτυχία της επανάστασης, ο Ένγκελς και ο Μαρξ ξανασυναντήθηκαν στο Λονδίνο, για να αναδιοργανώσουν την Κομμουνιστική Λίγκα, που είχε ιδρυθεί στην αγγλική πρωτεύουσα και για την οποία είχαν γράψει το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο», πιστεύοντας ότι δεν θα αργούσε να ξεσπάσει μία νέα επανάσταση.
Για να τα καταφέρει να συντηρεί τον εαυτό του και τον Μαρξ, δέχθηκε μία θέση υπαλλήλου στην εταιρεία «Έρμεν και Ένγκελς» στο Μάντσεστερ, όπου τελικά έγινε συνεταίρος της επιχείρησης. Για μία ακόμη φορά συμπεριφέρθηκε ως επιτυχημένος επιχειρηματίας, αποφεύγοντας συστηματικά να ανακατεύει τις κομμουνιστικές του αρχές και τις αντικαπιταλιστικές του αντιλήψεις στις κερδοφόρες εργασίες της επιχείρησης. Έτσι κατάφερνε να στέλνει τακτικά χρήματα στον Μαρξ.
Όταν ο Ένγκελς πούλησε το μερίδιό του στην επιχείρηση, το 1869, πήρε αρκετά χρήματα, που του επέτρεπαν να ζήσει άνετα για το υπόλοιπο της ζωής του και να προσφέρει στον Μαρξ ένα ετήσιο επίδομα 350 λιρών.
Το 1878 δημοσίευσε το έργο «Η Επανάσταση του κυρίου Όιγκεν Ντίρινγκ στην Επιστήμη» (1878), γνωστότερο με τον τίτλο «Αντί-Ντίρινγκ», που συνετέλεσε περισσότερο από κάθε άλλο στη διάδοση της μαρξιστικής σκέψης. Το βιβλίο αυτό εκμηδένισε την επιρροή του Όιγκεν Ντίρινγκ, ενός πανεπιστημιακού καθηγητή στο Βερολίνο, που απειλούσε να υποκαταστήσει τη θέση του Μαρξ ανάμεσα στους γερμανούς σοσιαλδημοκράτες.
Μετά τον θάνατο του Καρλ Μαρξ το 1883, ο Ένγκελς επιβλήθηκε ως η κύρια αυθεντία στα θέματα του μαρξισμού. Επανεξέδωσε τα έργα του και συμπλήρωσε τον δεύτερο και τον τρίτο τόμο του «Κεφαλαίου» (1885 και 1894), με βάση τα ανολοκλήρωτα χειρόγραφα και τις σκόρπιες σημειώσεις του Μαρξ.
Ως χαρακτήρας, ο Ένγκελς περιγράφεται ως ευγενικός στους τρόπους, με συμπεριφορά άγγλου τζέντλεμαν. Συνήθως ήταν πρόσχαρος και πνευματώδης, κι έδειχνε μεγάλη αγάπη για τη ζωή. Είχε όμως έναν άτεγκτο κώδικα τιμής και απαντούσε σκληρά σε κάθε προσβολή που του γινόταν. Καμιά φορά, μάλιστα, έφθανε σε τέτοια βιαιότητα, ώστε το 1848 διάφοροι φίλοι της δυάδας επιχείρησαν, δίχως επιτυχία, να πείσουν τον Μαρξ να τον αποκηρύξει.
Ο Φρίντριχ Ένγκελς πέθανε στις 5 Αυγούστου 1895 στο Λονδίνο, σε ηλικία 74 ετών
Πηγή: https://www.sansimera.gr
Υπέρ των ιδιωτικών πανεπιστημίων και Πανεπιστημιακής Αστυνομίας προχώρησε το στέλεχος της Ελληνικής Αστυνομίας και αναπληρώτρια τομεάρχης Εργασίας της ΕΛΑΣ, Νεκταρία Αγγελάκη
Σε μια αποκαλυπτική τοποθέτηση σχετικά με το ζήτημα της ασφάλειας στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα προχώρησε το στέλεχος της Ελληνικής Αστυνομίας και αναπληρώτρια τομεάρχης Εργασίας, Νεκταρία Αγγελάκη, κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής της συνέντευξης στον σταθμό OPEN.
Για να τεκμηριώσει τη θέση της ότι δεν υφίσταται επαρκές επίπεδο ασφάλειας στα ελληνικά πανεπιστήμια, έφερε ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τα συχνά περιστατικά που καταγράφονται στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), τονίζοντας την ανάγκη για ουσιαστική προστασία της ακαδημαϊκής κοινότητας.
Παράλληλα, στο πλαίσιο της δημόσιας τοποθέτησής της, η κ. Αγγελάκη εξέφρασε την ξεκάθαρη υποστήριξη της ΕΛΑΣ προς την ίδρυση και λειτουργία μη κρατικών, ιδιωτικών πανεπιστημίων. Σύμφωνα με την ίδια, η παρουσία και η ανάπτυξη τέτοιων ιδρυμάτων συνάδουν με τις σύγχρονες εκπαιδευτικές ανάγκες, ενώ παράλληλα διαμορφώνουν ένα διαφορετικό περιβάλλον λειτουργίας και αστυνόμευσης.
Η διπλή αυτή παρέμβαση αναδεικνύει τις σταθερές θέσεις μερίδας των στελεχών των σωμάτων ασφαλείας υπέρ της ενισχυμένης αστυνομικής παρουσίας στα ΑΕΙ και της θεσμικής αναδιάρθρωσης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στη χώρα.