Παραμονή Χριστουγέννων 1951. Εξορία στον Άη Στράτη.

«Παραμονή Χριστουγέννων», 
Εξορία στον Άη Στράτη το 1951,
(από τη συλλογή "Ο άνθρωπος με το ταμπούρλο")

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τάσος Λειβαδίτης, με την γυναίκα του και την κόρη τους, 
εξόριστος στον Άη Στράτη, το 1951 

«ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ»

Παγωνιά!
Στον ουρανό ένα χρώμα βρώμικης φανέλας
Στεκόμαστε στη γραμμή όρθιοι
κάποιος χνωτίζει τα νύχια του
κάποιος δαγκώνει τα δάχτυλά του
ένα παιδί με σπυριά δίπλα σου
δε μιλάει
κρυώνει
ένα χαρτάκι κολλημένο στο συρματόπλεγμα
κ' εκείνο κρυώνει
..........................
καθώς μάς πλευρίζουν τα καμιόνια
μια μυρουδιά μπενζίνας
οι πόρτες πού ξανακλείνουνε
ο λοχαγός έχει δυο μάτια από κατράμι
η φωνή του μες απ’ τις μύτες του σηκωμένου γιακά
ένας - ένας ακούει τ’ όνομά του
και βγαίνει
αντίο, αντίο
..........................
το χώμα τρίζει κάτω απ’ τις αρβύλες
κάποιος σηκώνει το χέρι του
τίποτ’ άλλο
το παιδί με τα σπυριά προχωράει
στη θέση του μένουν δυο χνάρια από αρβύλες
πού σε λίγο θα τα σβήσει η βροχή

ένα χέρι γλυστράει το ρολόϊ του στην παλάμη σου
δε θα μου χρειαστεί, λέει-αντίο
το χαρτάκι κολλημένο στο συρματόπλεγμα
κρυώνει ακόμα.
..........................
Ξεκινάνε τα φορτηγά.
Είκοσι άνθρωποι κουβαριασμένοι μες σ’ ένα αντίσκηνο
δε μπορείς να σαλέψεις ούτε τη γλώσσα σου
μα είναι πολλά χέρια να μοιράσεις την πίκρα σου
πολλές οι ανάσες να ξεχνάς τη βροχή.
..........................
Έχει αρκετή θέση για να πεθάνεις.
Θα κουβαλήσουμε κι απόψε το σακί της νύχτας
θα κολλήσουμε τ’ αποτσίγαρο στη μύτη της αρβύλας μας
θ’ ακουμπήσουμε την καρδιά μας σε μια διπλανή καρδιά
όπως το βράδυ ακουμπάνε οι κουβέρτες και τα όνειρά μας.
..........................
Ελάτε, λοιπόν όλοι μαζί
να φυσήξουμε αυτό το μικρό καρβουνάκι 
στη χόβολη της ελπίδας
τώρα που η λάμπα μας έσβησε
που νυστάζει η σκοπιά
και το στρατόπεδο φόρεσε 
την κουρελιασμένη χλαίνη
της ομίχλης (….)
::::::::::::::::::::::::::::
 Τάσος Λειβαδίτης
Παραμονή Χριστουγέννων 1951 εξορία στον Άη Στράτη