Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης. Αλεξάνδρεια, Αίγυπτος, 29 Απριλίου 1863

 Ήταν Έλληνας ποιητής, μία από τις σημαντικότερες λογοτεχνικές προσωπικότητες του 20ού αιώνα και μία από τις μεγαλύτερες εκθέτριες της αναβίωσης της σύγχρονης ελληνικής γλώσσας. Θεωρείται ο σημαντικότερος Έλληνας ποιητής των τελευταίων δύο χιλιάδων ετών. Μετά από μια νεολαία που διαιρέθηκε μεταξύ Αιγύπτου, Ελλάδας, Αγγλίας και Τουρκίας, ο Καβάφης καθιερώθηκε τελικά στην Αλεξάνδρεια ως δημόσιος υπάλληλος. 

Το έργο του, αραιό στη ζωή, δεν πέτυχε μεγάλη αναγνώριση παρά δεκαετίες μετά το θάνατό του, αφυπνίζοντας μεγάλη επιρροή στους συγγραφείς σε όλο τον κόσμο ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1960.

    Το έργο του Καβάφη, από τις αρχές που τροφοδοτείται από την ανάγνωση Γάλλων Παρνασιανών και Συμβολιστών, είναι ώριμο, απαιτητικό, κατοικείται από έναν εκλεπτυσμένο ελληνικό πολιτισμό και μια υποκείμενη ειρωνεία. Έργο διορθωμένο χωρίς να παύει να είναι τελειότητα (κάποια ποιήματα εκπονήθηκαν σε διάστημα δέκα ετών), αποτελείται από εκατόν πενήντα τέσσερα ποιήματα που θεωρούσε ολοκληρωμένα και αποτελούν την κανονική έκδοση, συν μια συγκεκριμένη ομάδα άλλων συνθέσεων που στην κρίση του δεν είχαν βρει ακόμα την οριστική τους μορφή.

Ενδιαφερόμενος για την ιστορία, ο Καβάφης συχνά μελοποιούσε ποιήματα όχι για μεγάλες ιστορικές στιγμές, αλλά για τις δεκαετίες μετά από αυτές, όπως η περίφημη Αναμονή των Βαρβάρων, Ο Θεός εγκαταλείπει τον Αντώνη ή την Ιθάκη, μερικές από τις φράσεις των οποίων έχουν γίνει παροιμίες. Διαβασμένα και σήμερα τα ομοερωτικά ποιήματα τους, που τραγουδούν τις αισθησιακές υπεροχές του κρυφού έρωτα, όπως «Θυμήσου, σώμα... ".

Τα καλύτερα ποιήματα του Καβάφη συγκεντρώνουν την ανθρώπινη εμπειρία με διαχρονικό τρόπο και συνεπώς έχει επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τους συγγραφείς της ποίησης της εμπειρίας.

Τα πιο εμπνευσμένα ιστορικά κομμάτια του ζωγραφίζουν με μεγάλη δύναμη ρεαλιστικές και παρακμιακές εικόνες ενός ελάχιστα γνωστού και σίγουρα συναρπαστικού παρελθόντος: της Ελληνικής Ανατολής, από την αρχαιότητα ως το σήμερα· των μετα-Αλεξανδρικών ελληνικών αυτοκρατοριών, της υποταγής στη Ρώμη, το Βυζάντιο, την άνοδο του Χριστιανισμού και την ειδωλολατρική συνύπαρξη και το χριστιανικό πράγμα. Αποδεικνύει ότι, όπως πίστευαν οι Έλληνες, η ιστορία είναι κυκλική, και εγχύει αισθήματα νοσταλγίας και φόβου για το άγνωστο στις εκκλήσεις της. Κατέχετε το μυστικό για να αναδημιουργήσετε την καθημερινή ατμόσφαιρα των περασμένων καιρών.

Στα ομοερωτικά του ποιήματα, κρυφοκοιτάζει την αδυναμία και την αδυναμία που παραμονεύει στις χειρότερες στιγμές, την έντονα σωματική σεξουαλική έλξη που συνδέεται πολλές φορές με το χριστιανικό αίσθημα ενοχής και αδυναμίας στο πέρασμα του χρόνου.

Το έργο του δεν εμφανίστηκε στα ελληνικά μέχρι το 1935 (έκδοση που περιείχε 154 κανονικά ποιήματα του συγγραφέα, δηλαδή αυτά που είχε αποφασίσει προσωπικά να εκδοθούν) αν και δεκάδες από αυτά και κάποια άλλα που αποφάσισε τελικά να απορρίψει είχαν ήδη εμφανιστεί σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά τόσο Αιγυπτιακά όσο και οι Έλληνες. Τα ίδια ποιήματα δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά μεταφράστηκαν στα Αγγλικά το 1951.

Επίσης πρέπει να αναφέρω ένα φανταστικό σύντομο μυθιστόρημα, στο φως της ημέρας, μεταφράστηκε πρόσφατα στα ισπανικά το 2007.

Στα τέλη του 1932 διαγνώστηκε με καρκίνο του λάρυγγου. Μετά από τραχειοτομή που πραγματοποιήθηκε στο Νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός Αθηνών, θα πέθαινε στην Αλεξάνδρεια στις 29ινγέννησής του) 1933.

Είναι θαμμένος στη γενέτειρά του Ελληνικό Κοιμητήριο Chatby, στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, δίπλα στη μητέρα του και τις έξι αδελφές του.