Ανοιχτή επιστολή προς τον κόσμο: Από την Κούβα, μια γυναίκα του λαού καταγγέλλει…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

18 Φεβρουαρίου 2026- από infolibre

Προς όλη την ανθρωπότητα, στις μητέρες όλου του κόσμου, στους γιατρούς χωρίς σύνορα, στους άξιους δημοσιογράφους, στις κυβερνήσεις που εξακολουθούν να πιστεύουν στη δικαιοσύνη:

Το όνομά μου είναι όπως εκατομμυρίων άλλων. Δεν έχω κάποιο διάσημο όνομα ή σημαντική θέση. Είμαι μια συνηθισμένη Κουβανή γυναίκα. Μια κόρη, μια αδελφή, μια πατριώτισσα. Και γράφω αυτά τα λόγια με σπασμένη καρδιά και τρεμάμενα χέρια, επειδή αυτό που βιώνει ο λαός μου σήμερα δεν είναι κρίση. Είναι μια αργή, μελετημένη δολοφονία, που εκτελέστηκε εν ψυχρώ από την Ουάσινγκτον. Και ο κόσμος κοιτάζει από την άλλη πλευρά.

 ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΩ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΩΝ ΠΑΠΟΥΔΩΝ ΜΟΥ:

Καταγγέλλω το γεγονός ότι στην Κούβα, ηλικιωμένοι πεθαίνουν πρόωρα επειδή ο αποκλεισμός εμποδίζει την άφιξη φαρμάκων για καρδιακές παθήσεις, υψηλή αρτηριακή πίεση και διαβήτη. Δεν πρόκειται για έλλειψη πόρων. Είναι μια σκόπιμη απαγόρευση. Οι εταιρείες που θέλουν να πουλήσουν στην Κούβα δέχονται κυρώσεις, διώκονται και απειλούνται. Οι κυβερνήσεις τους παραμένουν σιωπηλές. Και όλο αυτό το διάστημα, ένας Κουβανός παππούς σφίγγει το στήθος του και περιμένει. Ο θάνατος δεν δίνει καμία προειδοποίηση. Ο αποκλεισμός, ναι.

 ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΩ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΟΥ:

Καταγγέλλω το γεγονός ότι στην Κούβα,οι θερμοκοιτίδες χρειάστηκε να κλείσουν λόγω έλλειψης καυσίμων. Ότι τα νεογέννητα αγωνίζονται να επιβιώσουν ενώ η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών αποφασίζει ποιες χώρες μπορούν να μας πουλήσουν πετρέλαιο και ποιες όχι. Ότι οι Κουβανές μητέρες έχουν δει τη ζωή των παιδιών τους να απειλείται επειδή μια εντολή που υπογράφηκε σε ένα γραφείο στην Ουάσινγκτον αξίζει περισσότερο από το κλάμα ενός μωρού 90 μίλια μακριά από τις ακτές τους.

Πού είναι η διεθνής κοινότητα; Πού είναι οι οργανισμοί που υπερασπίζονται τόσο σθεναρά τα παιδιά; Ή μήπως τα κουβανέζικα παιδιά δεν αξίζουν να ζήσουν;

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΜΙΑΣ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙΣΑΣ ΠΕΙΝΑΣ:

Καταγγέλλω τον αποκλεισμό ως σκόπιμη προσπάθεια δημιουργίας πείνας. Δεν είναι ότι υπάρχει έλλειψη τροφίμων χωρίς λόγο. Είναι ότι μας εμποδίζουν να το αγοράσουμε. Είναι ότι τα πλοία που μεταφέρουν τρόφιμα παρενοχλούνται. Είναι ότι οι τραπεζικές συναλλαγές μπλοκάρονται. Είναι ότι οι εταιρείες που μας πωλούν δημητριακά, κοτόπουλο και γάλα υφίστανται κυρώσεις.

Η πείνα στην Κούβα δεν είναι ατύχημα. Είναι μια κρατική πολιτική της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία βελτιώθηκε εδώ και 60 χρόνια, ενημερώθηκε από κάθε κυβέρνηση, εντάθηκε από τον Ντόναλντ Τραμπ και επιβλήθηκε αμείλικτα από τον Μάρκο Ρούμπιο.

Το αποκαλούν «οικονομική πίεση».
Εγώ το αποκαλώ τρομοκρατία μέσω λιμοκτονίας.

ΚΑΤΑΓΕΛΛΩ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΩΝ ΓΙΑΤΡΩΝ ΜΟΥ:

Καταγγέλλω το γεγονός ότι οι γιατροί μας, οι ίδιοι που έσωσαν ζωές κατά τη διάρκεια της πανδημίας ενώ ολόκληρος ο κόσμος κατέρρεε, τώρα στερούνται σύριγγες, δυνατότητα αναισθησίας και εξοπλισμό ακτίνων Χ. Όχι επειδή δεν ξέρουμε πώς να τα παράγουμε. Όχι γιατί μας λείπει το ταλέντο. Αλλά επειδή ο αποκλεισμός μας εμποδίζει να έχουμε πρόσβαση σε προμήθειες, ανταλλακτικά και τεχνολογία.

Οι επιστήμονές μας δημιούργησαν πέντε εμβόλια κατά της COVID-19. Πέντε. Χωρίς τη βοήθεια κανενός. Ενάντια σε όλες τις πιθανότητες. Ενάντια στον αποκλεισμό και τα ψέματα. Και παρά όλα αυτά, η αυτοκρατορία μας τιμωρεί που τα καταφέραμε.

ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΛΕΩ:

Η Κούβα δεν σας ζητάει ελεημοσύνη.
Η Κούβα δεν σας ζητάει στρατιώτες.
Η Κούβα δεν σας ζητάει να μας αγαπάτε.
Η Κούβα σας ζητάει δικαιοσύνη. Τίποτα περισσότερο. Τίποτα λιγότερο.

Σας ζητώ να σταματήσετε να ομαλοποιείτε τα βάσανα του λαού μου.
Σας ζητώ να ονομάσετε τον αποκλεισμό με το όνομά του: ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ.

Σας ζητώ να μην ξεγελιέστε από τη ρητορική του «διαλόγου» και της «δημοκρατίας» ενώ μας στραγγαλίζουν το λαιμό.

Δεν θέλουμε ελεημοσύνη. Θέλουμε να μας αφήσουν να ζήσουμε.

Προς τις συνένοχες κυβερνήσεις που σιωπούν: Η ιστορία θα σας θεωρήσει υπόλογους.

Προς τα μέσα ενημέρωσης που λένε ψέματα: Η αλήθεια πάντα βρίσκει ρωγμές.

Προς τους δήμιους που υπογράφουν κυρώσεις: Ο κουβανικός λαός δεν ξεχνά και δεν συγχωρεί.

Προς όσους εξακολουθούν να έχουν την ανθρωπιά στην καρδιά τους: Κοιτάξτε την Κούβα. Κοιτάξτε τι της συμβαίνει. Και αναρωτηθείτε: σε ποια πλευρά της ιστορίας θέλω να βρίσκομαι;

Από αυτό το μικρό νησί, με τον τεράστιο πληθυσμό του,

Μια συνηθισμένη Κουβανή γυναίκα που αρνείται να παραδοθεί.

ΑΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΑΣ ΑΓΓΙΞΕ, ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ.

Δεν έχει σημασία αν έχεις 10 φίλους ή 10.000 ακόλουθους.
Δεν έχει σημασία αν ο τοίχος σου είναι δημόσιος ή ιδιωτικός.
Δεν έχει σημασία αν δεν μοιράζεσαι ποτέ τίποτα.

Αλλά αυτό είναι διαφορετικό.

Αυτή δεν είναι φωτογραφία ηλιοβασιλέματος. Δεν είναι είδησηγια διασημότητες.
Δεν είναι απλώς μια ακόμη γνώμη.

Είναι μια ΚΡΑΥΓΗ.

Και οι κραυγές δεν μένουν για τον εαυτό τους. Ακούγονται. Αντηχούν. Γίνονται πλήθος.

Σήμερα δεν σας ζητάω ένα “like”. Σας ζητάω να χρησιμοποιήσετε τους αντίχειρές σας για κάτι μεγαλύτερο από το scrolling.

Για να ξέρει ο κόσμος ότι: στην Κούβα δεν υπάρχει κρίση. Υπάρχει ΕΓΚΛΗΜΑ.

Για να ξέρουν οι μητέρες σε άλλες χώρες ότι εδώ μωρά αγωνίζονται σε θερμοκοιτίδες που έχουν απενεργοποιηθεί από τον αποκλεισμό.
Για να ξέρουν οι παππούδες και οι γιαγιάδες σε άλλες χώρες ότι εδώ ηλικιωμένοι πεθαίνουν περιμένοντας φάρμακα που η Ουάσινγκτον αρνείται να επιτρέψει να φθάσουν.
Για να ντρέπονται οι συνένοχες κυβερνήσεις.
Για να μην έχουν διαφυγή τα ψεύτικα μέσα ενημέρωσης.
Για να ξέρουν οι δήμιοι ότι ΔΕΝ ΘΑ ΣΙΩΠΗΣΟΥΜΕ.

Ένα άτομο που το μοιράζεται αυτό δεν θα αλλάξει τον κόσμο. 
Χιλιάδες, εκατομμύρια, ΝΑΙ.

Μην κρατάτε αυτό το κείμενο για τον εαυτό σας.
Μην είστε συνένοχοι στη σιωπή.

ΕΒΑΙΩΘΕΙΤΕ ΟΤΙ ΑΥΤΗ Η ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ …

ΠΗΓΗ: https://nnoc.org/
National Network for Cuba

Γιάννης Καΐλής, ο φοιτητής που έγραψε στην πύλη του Πολυτεχνείου τα συνθήματα "Έξω οι ΗΠΑ" και "Έξω το ΝΑΤΟ"

Praxis review

Σαν σήμερα, 22 Φεβρουαρίου 1974,τρεις μήνες μετά την εισβολή της χούντας στο Πολυτεχνείο, σε οικόπεδο της οδού Βαλτετσίου, περαστικοί ανακαλύπτουν το πτώμα ενός άνδρα. Είναι ο 24χρονος Γιάννης Καΐλής, ο φοιτητής που έγραψε στην πύλη του Πολυτεχνείου τα συνθήματα "Έξω οι ΗΠΑ" και "Έξω το ΝΑΤΟ". Συνθήματα που έμειναν άσβηστα στην Ιστορία.

 

Ο Γιάννης Καΐλής γεννήθηκε στο μαρτυρικό Δίστομο το 1950. 
Ήταν ένα φτωχό παιδί με άλλα τρία αδέλφια, που σε ηλικία τριών χρονών ορφάνεψε από πατέρα κι εργαζόταν σε οικοδομές για να μπορέσει να τελειώσει το γυμνάσιο. Τελείωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στο Δίστομο το 1969, συνέχεια εργαζόμενος. 

 

Στην Αθήνα παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής στον Β. Βλαχόπουλο (1969-1970). 
Το 1971, χάρη στο εξαιρετικό ταλέντο του, κατάφερε να εισαχθεί στη Σχολή Καλών Τεχνών στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ). 

 

Πήρε ενεργά μέρος στον αγώνα κατά της δικτατορίας. Πρωτοστάτησε στην εξέγερση του Νοέμβρη το 1973. Ήταν αυτός που δημιούργησε πολλά απο τα σχέδια και πανό που είχαν αναρτηθεί στα κάγκελα του Πολυτεχνείου με τα συνθήματα ”Έξω οι Αμερικάνοι”, όπως και πολλά από τα αντιχουντικά σκίτσα που κυκλοφορούσαν από χέρι σε χέρι μέσα από τα κάγκελα του Πολυτεχνείου. Μάλιστα από το πινέλο του γράφτηκαν τα ιστορικά συνθήματα "Έξω αι ΗΠΑ" και "Έξω το ΝΑΤΟ" στις κολόνες της πύλης του Πολυτεχνείου.

 

Μετά την εισβολή του τανκ κρύφτηκε για καιρό όπου μπόρεσε. 22 Φεβρουάριο 1974 βρέθηκε το άψυχο σώμα του πεταμένο σ’ έναν σωρό αμμοχάλικο μιας οικοδομής, στην οδό Βαλτετσίου, στα Εξάρχεια. 

 

Ήταν βασανισμένος και χτυπημένος μέχρι θανάτου, με σπασμένα τα δάχτυλα και κατακρεουργημένο το κεφάλι. Εκείνη την περίοδο καταζητούνταν από τη χούντα, είχε εξαφανιστεί μέρες από τους οικείους του και οι πληροφορίες έλεγαν ότι είχε ήδη συλληφθεί. Τα κτήνη του Ιωαννίδη τον βασάνισαν και τον δολοφόνησαν. 

 

Η χούντα ισχυρίστηκε ότι "αυτοκτόνησε". Κηδεύτηκε στο Δίστομο. Τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν αγώνες για να αναγνωριστεί η δολοφονία. 

 

Σήμερα έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη και το Δημαρχείο του Διστόμου, ενώ εκθέσεις με έργα του έχουν οργανωθεί από τη Σχολή Καλών Τεχνών, τον Σύλλογο Διστομιτών Αθήνας και την Αντιφασιστική Κίνηση Διστόμου. 

 

Το όνομα "Γιάννης Καϊλής" έχει δοθεί στον δρόμο που οδηγεί στο Μαυσωλείο Θυμάτων Διστόμου, εκεί όπου βρίσκονται τα οστά των 223 θυμάτων της σφαγής της 10ης Ιουνίου 1944.

................... 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑΣ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΟΥ ΝΤΟΝΕΤΣΚ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

21 Φεβρουαρίου 2022

Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 

1. Η απόφαση της Ρωσικής Ομοσπονδίας να αναγνωρίσει την Λαϊκή Δημοκρατία του... Ντονέτσκ και την Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκάνσκ, αποτελεί ιστορικό βήμα στη κατεύθυνση της ειρήνης και της προστασίας των λαών της περιοχής από τη καταπίεση του πραξικοπηματικού καθεστώτος του Κιεβου, τα ναζιστικά τάγματα, τις μονάδες μισθοφόρων και το 5ο κύμα ΝΑΤΟικής επέκτασης προς την Ανατολή.

2. Η προγραμματισμένη, εδώ και μήνες, από το ΝΑΤΟ εισβολή στις ΛαΊκές Δημοκρατίες πιθανώς αναβάλλεται ή αναθεωρείται. Σε κάθε περίπτωση όμως θα βρει τις Λαϊκές Πολιτοφυλακές ενισχυμένες, στρατιωτικά και ηθικά και τις Λαϊκές Δημοκρατίες ακόμη πιο ισχυρές στην κατεύθυνση της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του λαού. Οι Κασσάνδρες και οι άσπονδοι φίλοι διαψεύσθηκαν. Η Ελπίδα επιστρέφει στους λαούς της περιοχής.

3. Η διεθνιστική Αλληλεγγύη, που αποτέλεσε ισχυρό στήριγμα και εφεδρεία του αγώνα των Λαϊκών Δημοκρατιών και εκφράστηκε ποικιλοτρόπως τα τελευταία 8 χρόνια, παραμένει ισχυρή αναγκαιότητα. Ας μην επιτρέψουμε στους εμπρηστές του πολέμου να μετατρέψουν τις χώρες μας σε ορμητήρια θανάτου.

4. Καλούμε τους πολίτες της Ελλάδας να στηρίξουν, με κάθε τρόπο, την προσπάθεια των Λαϊκών Δημοκρατιών για ειρήνη στην περιοχή. Να μετατρέψουμε την πολυπληθή ελληνική κοινότητα των Λαϊκών Δημοκρατιών, που απολαμβάνουν πλήρη δικαιώματα ισονομίας και ελεύθερης έκφρασης, όπως και κάθε μια απο τις 92 εθνότητες που ζουν στο έδαφος των ΛΔ, σε γέφυρα Φιλίας και Αλληλεγγύης.
::::::::::::::::::::::::::::::::::::
ΖΗΤΩ Η ΦΙΛΙΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ 
ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΛΑΪΚΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΩΝ ΝΤΟΝΕΤΣΚ & ΛΟΥΓΚΑΝΣΚ!

ΖΗΤΩ Η ΕΙΡΗΝΗ!

ΖΗΤΩ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ!

“Η Ελληνική Γκεστάπο”:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Praxis Review

Σαν σήμερα, 19 Φεβρουαρίου 1929, η κυβέρνηση Ελευθέριου Βενιζέλου δημιουργεί μια νέα υπηρεσία της αστυνομίας με τίτλο “Διεύθυνση Ειδικής Ασφάλειας του Κράτους” που την περίοδο της κατοχής θα εξελιχθεί στην “Ελληνική Γκεστάπο”.

Από την ίδρυση της, η υπηρεσία αυτή είχε σκοπό-μεταξύ άλλων-την παρακολούθηση προσώπων “σκοπός” των οποίων ήθελεν είσθε η μεταφύτευσις και καλλιέργεια εν την Ελληνική κοινωνία...δοξασιών η ιδεών, αίτινες θα απέβλεπον εις την μεταβολή η ανατροπήν των υφιστάμενων σήμερον νομίμως εν την Χώρα τοιούτων".

Στην πραγματικότητα, η ίδρυση της “Ειδικής” ήταν κίνηση ενίσχυσης της ανασυγκρότησης των κρατικών μηχανισμών ενάντια στον “εσωτερικό εχθρό” δηλαδή το εργατικό κίνημα και τον λαό, με όχημα τον αντικομμουνισμό.

Λίγες εβδομάδες μετά την ίδρυση της “Ειδικής”, η κυβέρνηση έφερε στην Βουλή το “Ιδιώνυμο” και ξεκίνησε νέο πογκρόμ κατά ταξικών συνδικαλιστών, κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών.

Η “Ειδική” γρήγορα εξελίχθηκε σε ομάδα παρακρατικών χαφιέδων-δολοφόνων που έφτασε στο σημείο να προσπαθήσει να δολοφονήσει ακόμα και τον ιδρυτή της. Από έρευνες που έγιναν μετά την απόπειρα δολοφονίας του Βενιζέλου (6 Ιουνίου 1933)αποκαλύφθηκε ότι ο οργανωτής της απόπειρας δολοφονίας ήταν ο τότε ο Διοικητής Ειδικής Ασφάλειας με τον Διοικητή της Γενικής Ασφάλειας Αθηνών.

Οι φασίστες - φιλοναζιστές του Μεταξά πήραν “προίκα” από τις “δημοκρατικές” κυβερνήσεις την Ειδική και -όπως και με άλλες παρόμοιες υπηρεσίες και “θεσμικά” πλαίσια- την ανέπτυξαν ακόμα περισσότερο, με σκοπό την αντιμετώπιση του “κομμουνιστικού κινδύνου”.

Ενισχυμένη ακόμα περισσότερο από την φασιστική δικτατορία, η Ειδική Ασφάλεια εντάχθηκε κατευθείαν στον δωσιλογικό μηχανισμό και στην υπηρεσία των NAZI στην διάρκεια της κατοχής.

Το Φθινόπωρο του 1943, λίγους μήνες μετά την ίδρυση των “Ελληνικών SS” (Ταγμάτων Ασφαλείας) από την “κυβέρνηση” Ράλλη, ο δωσίλογος διευθυντής της Αστυνομίας Πόλεων Άγγελος Έβερτ πρότεινε να αναλάβει η “Ειδική” εξολοκλήρου την “δίωξη των κομμουνιστών”.

Ο Έβερτ γνώριζε καλά πως σημαντικό τμήμα της Αστυνομίας Πόλεων επηρεαζόταν από το ΕΑΜ και έτσι έκανε αυτήν την πρόταση -για να αποποιηθεί ευθύνες αλλά και να δώσει “υπηρεσιακή λύση”.

Για να ανταποκριθεί στα νέα της “καθήκοντα”, η δωσιλογική “κυβέρνηση” Ράλλη και η Διοίκηση της Ειδικής ανασυγκρότησαν την υπηρεσία, παραμερίζοντας ακόμα και αξιωματικούς της για να στρατολογήσουν, σύμφωνα με την μαρτυρία του Διοικητή της Σχολής Χωροφυλακής στο Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων, “καθάρματα, άλλα μεν χρησιμοποιήθηκαν ως προδότες και άλλα πήγαν εις τα SS”.

Αυτά τα καθάρματα εντάχθηκαν κατευθείαν στην “Ειδική” είτε ως χωροφύλακες άνευ θητείας, είτε ως ιδιώτες που συγκρότησαν “ομάδες κρούσης”, που δρούσαν αυτόνομα και με την ενθουσιώδη στήριξη των SS

Με ομαδάρχες τους Παρθενίου, Πουλή, αδελφούς Μαντά, Παναγιωτόπουλο Μπουραντά, Πλυτζανόπουλου και άλλους, η Ειδική Ασφάλεια εξελίχθηκε σε “Ελληνική Γκεστάπο”, που αιματοκύλισε την Αθήνα, με την ενθουσιώδη υποστήριξη και συνεργασία των Γερμανών ΝΑΖΙ: Συλλήψεις χωρίς εντάλματα, βασανισμοί μέχρι θανάτου, εκτελέσεις χωρίς καν καταδικαστικές αποφάσεις.

Δικτυώθηκε σε συνοικίες, δίνοντας ταυτότητες της σε μέλη της ["Χ"] του Γρίβα η άλλων “εθνικοφρόνων” οργανώσεων. Αυτό το δίκτυο χαφιέδων και δολοφόνων ανέλαβε αμέσως δράση στις συνοικίες ενάντια στην Εθνική Αντίσταση. Παράλληλα, έστησε κέντρο βασανιστηρίων στο επιταγμένο ξενοδοχείο Κριστάλ της οδού Ελπίδος, όπου ξεπέρασε σε βαρβαρότητα ακόμα και τους Γερμανούς ΝΑΖΙ.

Με αυτόν τον τρόπο πολλά μέλη της “Ειδικής” πετύχαιναν τον στόχο τους, την απόσπαση στα SS από τα οποία, όπως κατέθεσαν αξιωματικοί της Χωροφυλακής μετά την απελευθέρωση, αρνούνταν να επιστρέψουν.

Η “Ειδική” είχε κομβικό ρόλο σε όλο το εγκληματικό δίκτυο που συγκρότησαν οι NAZI και οι δωσίλογοι, μαζί με άλλες υπηρεσίες και με ΝΑΖΙ κατασκόπους.

Στην δράση της “Ειδικής” στηρίχθηκαν όλες οι εγκληματικές επιχειρήσεις των Ταγμάτων Ασφαλείας, με πρώτο μαζικό έγκλημα τις εκτελέσεις και φυλακίσεις χιλιάδων αναπήρων ηρώων του πολέμου του 1940, το φθινόπωρο του 1943.

Λίγες εβδομάδες μετά, ο υποστράτηγος της “Ειδικής” Λάμπου ενημέρωσε την υπηρεσία ότι ο Αρχηγός των Σωμάτων Ασφαλείας Στρατηγός των SS Βάλτερ Σιμάνα “επιθυμών εμπράκτως να διατρανώσει την προς αυτούς εκτίμησίν του… παρεχώρησεν ως δώρον δια τας εορτάς των Χριστουγέννων 10 σάκους νήματος” και ότι η διανομή θα γίνει ανάλογα με τις “επιτυχίες” του καθενός (πόσους αντιστασιακούς ή και απλούς πολίτες είχε σφάξει, βασανίσει ή καταδώσει στους ΝΑΖΙ).

Οι ομάδες της “Ειδικής Ασφάλειας” δολοφονούσαν απεργούς εργάτες, νεολαίους που κολλούσαν αφίσες για την Αντίσταση, άλλους αντιστασιακούς, ενώ πολλούς τους δολοφονούσαν στα κρατητήρια μετά από βασανιστήρια και πετούσαν τα πτώματα σε δρόμους και υπονόμους. Άλλες φορές προσπαθούσαν να αποσπάσουν χρήματα από τα θύματα.

Το καλοκαίρι του 1944, γύρω από την πλατεία Βικτωρίας, κάθε πρωί, υπήρχαν κακοποιημένα πτώματα.

Μέχρι και τις τελευταίες μέρες της λειτουργίας της, η “Ειδική” βασάνιζε και δολοφονούσε

24 Σεπτέμβρη 1944, τέσσερις μέρες πριν διαλυθεί, εκτέλεσε, αφού πρώτα βασάνισε, τρείς φοιτητές της ΕΠΟΝ που είχε συλλάβει την προηγούμενη μέρα στο Χημείο. Τα πτώματα βρέθηκαν στην είσοδο του Ζάππειου Μεγάρου.

Τα θύματα της “Ειδικής Ασφάλειας” δεν βρήκαν ποτέ δικαιοσύνη.

Μετά την απελευθέρωση, ο αστικός κρατικός μηχανισμός προστάτευσε τα κτήνη της “Ειδικής”. Στις λίγες περιπτώσεις που επιβλήθηκαν ποινές θανάτου η ισοβίων, μετατράπηκαν σε ποινές λίγων ετών.

Σε λίγα χρόνια, όλοι οι δολοφόνοι της “Ελληνικής Γκεστάπο” (όσους δεν είχαν προλάβει ο ΕΛΑΣ και η ΟΠΛΑ στην κατοχή και τον Δεκέμβρη του 1944) κυκλοφορούσαν ελεύθεροι.

Π.Χ

Ο Λάμπου αποφυλακίστηκε το 1952 ενώ ο αρχιβασανιστής Παρθενίου αργότερα έγινε και μοίραρχος της Χωροφυλακής.

Η ιστορία της “Ειδικής Ασφάλειας” των Βενιζέλου – Μεταξά - Ράλλη και των ΝΑΖΙ είναι άλλο ένα παράδειγμα ότι η εξουσία της αστικής τάξης και το κράτος της, ανεξάρτητα από κυβερνήσεις και συνθήκες έχουν συνέχεια και στόχο πάντα τον “εχθρό λαό” και όσους αγωνίζονται.

Πηγές - Βιβλιογραφία:

1.    "Ιστορία της Αντίστασης 1940-45", Συλλογικό έργο,

2.    "Διεύθυνση Ειδικής Ασφάλειας του Κράτους", Μενέλαος Χαραλαμπίδης,

3.    Το τιμωρό χέρι του λαού: Η δράση του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ στην κατεχόμενη πρωτεύουσα" Ιάσονας Χανδρινός

4.    "Η 4η Αυγούστου", Σπύρος Λιναρδάτος.

 

“Είμαι ότι δεν έζησα, Είμαι η βροχή που θα 'ρθει…”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
ΘΕΡΣΙΤΗΣ

Οι συγκλονιστικές φωτογραφίες που συγκίνησαν όλη την Ελλάδα, - και θύμωσαν και κάποιους- με στιγμιότυπα από την εκτέλεση των 200 Ελλήνων κομμουνιστών την Πρωτομαγιά του 1944, κι άλλων 100 μετά μετά από δέκα ημέρες, στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, θα μπορούσαν να έχουν την ίδια λεζάντα μ’ αυτή (του Μεξικανού επαναστάτη, Φορτίνο Σαμάνο, που στέκεται περήφανος και χαμογελαστός μπροστά από το εκτελεστικό απόσπασμα.

Η φωτογραφία τραβήχτηκε το 1917 από τον βραζιλιάνο φωτογράφο Agustin Victor-Casasola, ο οποίος τη δημοσίευσε με τη λεζάντα: “Ο Φορτίνο Σαμάνο καπνίζει το τελευταίο τσιγάρο πριν από την εκτέλεσή του. Βλέπουμε έναν άνθρωπο σε ειρήνη με τον εαυτό του και με τον θάνατο.”

 

Ο φωτογράφος δεν ήξερε τίποτα άλλο για τον μελλοθάνατο που δεν φοβάται τον θάνατο, του χαμογελά και καπνίζει ένα τελευταίο τσιγάρο, ούτε και μάθαμε κάτι παραπάνω, όσα χρόνια και αν πέρασαν. Έμεινε μόνο η εικόνα του λίγα δευτερόλεπτα πριν εκτελεστεί…

Για τους 200 εκτελεσμένους της Πρωτομαγιάς του ‘44 στην Καισαριανή, όπως κι άλλους 100 δέκα μέρες μετά, ξέρουμε ότι οι πιο πολλοί, τα 3/4 περίπου ήταν κρατούμενοι κομμουνιστές της δικτατορίας του Μεταξά που τους παρέδωσαν οι δωσιλογικές κυβερνήσεις στους Ναζί για να εκτελεστούν - οι υπόλοιποι ήταν πάλι κομμουνιστές κι αντιστασιακοί που τους συνέλαβε στην κατοχή η δωσιλογική Αστυνομία και τους έστειλε στο απόσπασμα.

Οι φυσικοί δολοφόνοι και οι σφαίρες ήταν των Ναζί - οι πραγματικοί όμως ήταν οι δωσίλογοι που τους συνέλαβαν και τους παρέδωσαν…

Οι ίδιοι δωσίλογοι που -μην το ξεχνάμε- συνέχισαν τις εκτελέσεις και δολοφονίες χιλιάδων κομμουνιστών κι αγωνιστών - όταν οι Ναζί ξεκουμπίστηκαν…

Οι ίδιοι δωσίλογοι, που οι επίγονοί τους κυβερνούν μέχρι σήμερα, υπηρετώντας άλλες δυνάμεις κατοχής, Αμερικάνικες/Σιωνιστικές/ευρωπαικές, και που δεν θα διστάζουν όπως σήμερα παρακολουθούν, χαφιεδίζουν, φοβερίζουν, απαγορεύουν, δέρνουν, για λογαριασμό της CΙΑ, της Μοssad κι όποιας άλλης σύγχρονης Γκεστάπο, αύριο να σκοτώσουν… Άλλωστε το κάνουν ήδη, και μαζικά, αλέθοντας με τις προπέλες και πνίγοντας εκατοντάδες μετανάστες, παιδιά και γυναίκες…

 

Μέχρι ν’ απαλλαγούμε από κάθε κατοχή και μέχρι να ξεκάνουμε τους δωσίλογους, θα μας μένουν για να μας συγκινούν και να μας εμπνέουν, η αγέρωχη στάση του Μεξικάνου επαναστάτη και των εκτελεσμένων της Καισαριανής, το χαμόγελό τους μαζί μ’ αυτό του Μπελογιάννη, του Πλουμπίδη και χιλιάδων άλλων δολοφονημένων… Μαζί “Με όσα δεν έζησαν - αλλά φεύγοντας σε ειρήνη με τον εαυτό τους και τον θάνατο…”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Αυτή η αγέρωχη στάση ενέπνευσε και τον τραγουδοποιό Θανάση Παπακωνσταντίνου να γράψει το ομώνυμο τραγούδι, «Ο Φορτίνο Σαμάνο». Ο τραγουδοποιός έχει μιλήσει για τα συναισθήματα που του προκάλεσε η φωτογραφία:

«Όταν διάβασα τη λεζάντα της που δεν φοβάται τον θάνατο, του χαμογελά και καπνίζει ένα τελευταίο τσιγάρο ανατρίχιασα. Η στάση του Φορτίνο Σαμάνο δεν έχει καμία σχέση με τη σημερινή πραγματικότητα. Ίσως γι’ αυτό με συγκίνησε. Οι τωρινοί άνθρωποι, με τη συμβολή της τηλεόρασης, έχουμε υποστεί δύο σημαντικές ήττες: Από τη μια, έχουμε εθιστεί στον πόνο και στον θάνατο των άλλων – μέχρι και ζωντανή αναμετάδοση πολέμων έχουμε παρακολουθήσει – και από την άλλη, ακριβώς επειδή νομίζουμε ότι είμαστε πάντα στη θέση του θεατή, όταν χτυπήσει την πόρτα μας κάποια συμφορά ή ο ίδιος ο θάνατος ξαφνιαζόμαστε και τρομάζουμε».