Σαμποτάζ του Έβρου: Η μεγαλύτερη σκευωρία στα ελληνικά χρονικά

 

του Σπύρου Κουζινόπουλου

https://farosthermaikou.blogspot.com/2014/05/blog-post_7599.html

Συμπληρώνονται 61 χρόνια από τη μεγαλύτερη στα χρονικά σκευωρία από συστάσεως Ελληνικού κράτους, το περιβόητο «Σαμποτάζ του Έβρου», που στήθηκε τον Ιούνιο του 1965, με οργανωτή έναν νοσηρό εγκέφαλο, τον επικεφαλής των πραξικοπηματιών της χούντας που από τότε συνωμοτούσαν για την κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος, τον μετέπειτα δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο.

Στόχος αυτής της προβοκάτσιας, ήταν να συγκαλύψει αλλά και να δικαιολογήσει τις συνωμοτικές κινήσεις των επίδοξων πραξικοπηματιών, ωθώντας τη χώρα σε επιδείνωση της κουμουνιστοφοβίας ως ψυχολογικό μέσον επιβολής πολιτικής αστάθειας και κρίσης.

Η άθλια προβοκάτσια

Το έναυσμα για εκείνη την άθλια σκευωρία, έδωσε ο τότε αντισυνταγματάρχης Γεώργιος Παπαδόπουλος, ο οποίος με την από 8 Ιουνίου του 1965 αναφορά του προς το 2ο Ε.Γ. του Γ΄ Σ.Σ. και το 2ο Ε.Γ. του ΓΕΣ, ανακάλυπτε «κομμουνιστική δολιοφθορά και διείσδυση εις Ενόπλους Δυνάμεις».

Σύμφωνα δε με αυτή, ισχυριζόταν ότι είχε εντοπίσει δολιοφθορά σε οχήματα μονάδας πυροβολικού όπου οι δράστες απέβλεπαν ακόμα και στη δολοφονία του. 

Η αποκάλυψη της σκευωρίας αυτής, σχετικά σε σύντομο χρονικό διάστημα, δεν φανέρωσε μόνο τη σατανικότητα του συνωμότη που ασκώντας, για ίδιο όφελος, βάναυσα μεσαιωνικά μέσα εκμαίευσε ομολογίες σε βάρος αθώων στρατευμένων νέων, που του εμπιστεύθηκε η Ελληνική Πολιτεία, όσο περισσότερο την ανικανότητα της άμεσης αντιμετώπισης του από την τότε Πολιτική και Στρατιωτική Ηγεσία της χώρας.

Πρέπει να πούμε ότι ήδη είχε ξεσπάσει η υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ και στις 7 Ιουνίου εμπλεκόμενοι σ΄ αυτήν παραπέμπονταν σε δίκη, παράλληλα μ΄ εκείνους στο "Σχέδιο Περικλής". Γεγονός που προκάλεσε παράλυση της Βουλής και νέα κρίση στην κυβέρνηση.

Αφορμή για να στηθεί από τον Γ.Παπαδόπουλο η άθλια προβοκάτσια, ήταν ένα πραγματικό γεγονός: Σε μία μετακίνηση φάλαγγας 24 περίπου στρατιωτικών οχημάτων  "Τζαίημς" από την 117 Μοίρα Πεδινού Πυροβολικού πού έδρευε στην Ορεστιάδα προς το Κιλκίς, τα 19 από αυτά έμειναν στο δρόμο από βλάβες, που οφείλονταν κυρίως σε κακή συντήρηση, με συνέπεια να ακινητοποιηθούν. 

Φυσικό επόμενο ήταν, μετά από μια τέτοια απογοητευτική εικόνα επιχειρησιακής κατάστασης των οχημάτων, εξαιτίας της πλημμελούς συντήρησής τους, ήταν να διαταχθεί έρευνα απ΄ όλα τα προϊστάμενα κλιμάκια, ενώ ο διοικητής τής XII Μεραρχίας, υποστράτηγος Μανέτας, απέστειλε αυστηρή επίπληξη στον διοικητή της, καλώντας τον «όπως επανεύρη την ορθήν θέσιν του ως προς την συντήρησιν των οχημάτων τα όποια εμπιστεύεται εις αυτόν ή Πατρίς».  

Απολογούμενος ο τελευταίος ανέφερε ως δικαιολογία κυρίως την εντατική χρησιμοποίηση των φορτηγών σε έργα του οδικού δικτύου τής περιοχής Έβρου, ενώ υπαινίχθηκε και ενδεχομένη ύπαρξη «δολιοφθοράς», την οποία θα διερευνούσε. Όλα αυτά θα παρέμεναν πιθανότατα μια άγνωστη και ασήμαντη λεπτομέρεια τής ανιαρής στρατιωτικής ρουτίνας, εάν διοικητής τής 117 ΜΠΠ δεν ήταν ένας αντισυνταγματάρχης πού λεγόταν Γεώργιος Παπαδόπουλος.

Ο «αγανακτισμένος» φαντάρος

Προκειμένου να στηρίξει τον ανυπόστατο ισχυρισμό του περί δολιοφθοράς στην 117 ΜΠΠ, ο Παπαδόπουλος είχε κινητοποιήσει το Α2 της μονάδας, του οποίου ο αξιωματικός πληροφοριών, ανθυπολοχαγός Ευάγγελος Καρλιαύτης, ανέθεσε σε έναν στρατιώτη «εμπιστοσύνης», τον τεχνίτη οχημάτων Ελευθέριο Ψήνα, να προσεγγίσει διάφορους συναδέλφους του, παριστάνοντας τον αγανακτισμένο από τα καψόνια φαντάρο, και να τους προτείνει δολιοφθορές στα αυτοκίνητα τής μονάδας ως αντίδραση κατά τής αυστηρής διοίκησης. 

Με τα πολλά, ο Ψήνας έπεισε τον στρατιώτη Κώστα Ματάτη, το βράδυ τής 5 Ιουνίου 1965, την ώρα πού είχαν σκοπιά, να του δείξει πώς μπορεί να βραχυκυκλωθεί το σύστημα πέδησης ενός αυτοκινήτου «Ρέο» (Μ32) και τη στιγμή εκείνη οι ειδοποιημένοι αξιωματικοί πού παραφύλαγαν, τον αιφνιδίασαν και τον συνέλαβαν.

 Ο Κώστας Ματάτης διέθετε το κατάλληλο προφίλ για να αποτελέσει στόχο. Παιδί αριστερών γονέων πού χάθηκαν στον Εμφύλιο, είχε μεγαλώσει στο Παπάφειο Οικοτροφείο, και στη συνέχεια σπούδασε στην τεχνική σχολή «Ευκλείδης», απ' όπου γνώριζε και τον Γιάννη Στεφανίδη, στέλεχος τής Νεολαίας Λαμπράκη και πρόεδρο του Συλλόγου Σπουδαστών του «Ευκλείδη».

Την επόμενη μέρα, συνελήφθη και ο Δημήτρης Μπέκιος, αν και «εθνικόφρων» και μάλιστα παιδί χωροφύλακα πού «είχε πολεμήσει τους κουκουέδες στο Γράμμο και στο Βίτσι». Ο Μπέκιος, είχε καταστρέψει έναν αυτόματο διακόπτη, στην απλοϊκή προσπάθεια του να απαντήσει στον λοχαγό του «πώς χαλάνε».

 Ταυτόχρονα συνελήφθησαν και άλλοι τρεις στρατιώτες, των οποίων τα στρατιωτικά αυτοκίνητα που οδηγούσαν είχαν παρουσιάσει μικροβλάβες.

 Τριήμερο βασανιστηρίων

 Επακολούθησε ένα τριήμερο «εντατικών» ανακρίσεων (με γρονθοκοπήματα, κλωτσιές, στέρηση νερού, κρέμασμα από δοκάρι τής οροφής, βούλιαγμα στο φρεάτιο του βόθρου κτλ.), στις όποιες συμμετείχε δίνοντας εντολές και ο ίδιος ο μετέπειτα δικτάτορας Παπαδόπουλος. 

 

Πρώτος "έσπασε" από τα βασανιστήρια ο Μπέκιος, υπογράφοντας για να γλυτώσει ό,τι του έβαζαν μπροστά του, και ακολούθησε ο Ματάτης. 
Εξηγώντας την κατάσταση απόγνωσης στην οποία είχε περιέλθει, θα πει αργότερα ο Μπέκιος: «Υπέγραψα, γιατί κατάλαβα ότι αυτοί ήταν διατεθειμένοι να σκηνοθετήσουν ακόμα και την αυτοκτονία μου. Μόλις είδα τον Ματάτη πρησμένο και γεμάτο αίματα, του είπα: «Κώστα υπόγραψε και συ, να τελειώσουν τα βάσανα μας»»…« Πάνω σε αυτές τις μικροζημιές στήριξαν την κατηγορία ότι μας είχαν βάλει οι κομμουνιστές να κάψουμε και να προκαλέσουμε ζημιές στα αυτοκίνητα. Πετύχαινε έτσι ό Παπαδόπουλος με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια: πρώτον να συγκαλύψει τις βλάβες στα αυτοκίνητα και να τις φορτώσει στις πλάτες μας. Και δεύτερον να ξεσηκώσει την Ελλάδα με τον κομμουνιστικό κίνδυνο». 

Έτσι στήθηκε η άθλια προβοκάτσια

 

Η … «κομμουνιστική δολιοφθορά»

 Στις 11 Ιουνίου 1965, ο Παπαδόπουλος προώθησε ιεραρχικά το πόρισμα τής προανάκρισης «αφορώσης επισημανθείσας δολιοφθοράς επί των οχημάτων τής Μοίρας», στο όποιο ισχυριζόταν ότι ανακάλυψε «οργανωμένη κομμουνιστική δολιοφθορά» και «κατασκοπεία» με «ευρύτατον δίκτυον συνενόχων», στρατιωτών και πολιτών, των οποίων πρότεινε τη σύλληψη, καλώντας σε συναγερμό τις υπηρεσίες στρατιωτικής και εθνικής ασφαλείας «προς πλήρη εντοπισμό και εξουδετέρωσιν» τής επαναστατικής συνωμοσίας. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να υποστηρίξει ότι οι κατηγορούμενοι στρατιώτες «έλαβον εντολήν όπως φονεύσουν δια φονικού οργάνου τον διοικητή τής 117 Μοίρας», δηλαδή τον ίδιο.

 Στο μεταξύ, ο αντιστράτηγος Τσολάκας, καθ” ύλην αρμόδιος ως διοικητής του προϊσταμένου Γ Σώματος Στρατού, διέτασσε την έναρξη τακτικής ανάκρισης, παραγγέλλοντας και τη σύλληψη των ατόμων πού αναφέρονταν στο πόρισμα Παπαδόπουλου. 

Ο τότε υφυπουργός Εθνικής Αμύνης, Μιχάλης Παπακωνσταντίνου - δεδομένου ότι ο  υπουργός Πέτρος Γαρουφαλιάς απουσίαζε στη Ρώμη - συνοδευμένος από τον αρχηγό του ΓΕΣ αντιστράτηγο Γεννηματά, έσπευδαν στην οικία του πρωθυπουργού λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 11ης προς 12η Ιουνίου 1965, προκειμένου να τον ενημερώσουν σχετικά και στη συνέχεια δίνονταν εντολές στην Αστυνομία και τη Χωροφυλακή να εκτελέσουν την παραγγελία του Τσολάκα.

Συλλήψεις

Κατόπιν αυτού, την ίδια νύκτα και το επόμενο πρωί συνελήφθησαν στην ευρύτερη περιοχή των Αθηνών και συγκεκριμένα στο Μπραχάμι και στο Λουτράκι, τρεις πολίτες: Ο Γεώργιος Μπέκιος (αδελφός του στρατιώτη), ο Παντελής Μπουγιούκας και ό Δημήτριος Γαλακτίδης που ήταν γονείς στρατιωτών που υπηρετούσαν τη θητεία τους. Ακολούθησαν το επόμενο 48ωρο, άλλες εννέα συλλήψεις: τριών στρατιωτών, του Πανταζή Ντεράκη, που συνυπηρετούσε με τους Μπέκιο και Ματάτη στην 117 ΜΠΠ, και των Αλέξανδρου Γαλακτίδη και Νικόλαου Μπουγιούκα, που υπηρετούσαν στην 180 Μοίρα Κατευθυνόμενων Βλημάτων ΧΩΚ. Κι ακόμη, τριών πολιτών  στη Θεσσαλονίκη, του εμποροϋπάλληλου, Βασίλη Βαλσαμάκη και δύο σπουδαστών, του Γιάννη Στεφανίδη καί Π. Κωνσταντινίδη, προέδρου και Γενικού Γραμματέα αντίστοιχα του Συλλόγου Σπουδαστών του «Ευκλείδη». Τέλος, άλλων τριών ιδιωτών στην Ορεστιάδα, των Δημήτρη Μποζαντζίδη, Σωτήρη Μποζαντζίδη καί Χρήστο Ζαβαλιάρη.

Οι δύο συνδικαλιστές του «Ευκλείδη» κατηγορούνταν ως καθοδηγητές του Ματάτη, ο Βαλσαμάκης ως «μυητής» του στον κομμουνισμό, ο Μπουγιούκας ως σύνδεσμος και ο Γαλακτίδης ως διαβιβαστής των εντολών του ΚΚΕ για σαμποτάζ μέσω συστημένων επιστολών, τις όποιες ελάμβαναν και προωθούσαν στο στρατόπεδο οι τρεις κάτοικοι της  Ορεστιάδας. Οι δε υπόλοιποι, ως συνεργοί.

Στη φυλακή οι αθώοι στρατιώτες

 Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν ο Μπέκιος να καταδικαστεί σε ποινή 4ετούς φυλάκισης, για φθορές και ο Ματάτης σέ ποινή 15ετούς κάθειρξης, για φθορές και για εγκατάλειψη θέσης σκοπού. 

 Η τελευταία πράξη του δράματος των δύο στρατιωτών τής 117 ΜΠΠ παίχθηκε στο Αναθεωρητικό Στρατοδικείο Αθηνών τον Μάρτιο του 1966, όπου μειώθηκαν οι ποινές του μεν Ματάτη σε έξι ετών φυλάκιση, του δε Μπέκιου σε δύο χρόνια. Η δεύτερη αυτή δίκη διεξήχθη κεκλεισμένων των θυρών και ο συνήγορος του Μπέκιου Π. Κατσικόπουλος, βουλευτής τότε  της Ένωσης Κέντρου και συνήγορος στη δίκη του «ΑΣΠΙΔΑ», είχε δηλώσει προς το δικαστήριο: «Κύριοι, διεπίστωσα από την ακροαματική διαδικασία ότι ή υπόθεση είναι να καταδικασθούν οπωσδήποτε αυτοί οι άνθρωποι. Δεν έχω να πω τίποτε άλλο. Καταδικάστε τους». Σημειωτέον ότι στη δίκη δόθηκε ελάχιστη δημοσιότητα, ακόμη και από τον τύπο τής αντιπολίτευσης.

 Ο Μπέκιος, μεταφέρθηκε διαδοχικά στις στρατιωτικές φυλακές Μπογιατίου, όπου κακοποιήθηκε και στη συνέχεια στις φυλακές της Αίγινας, της Τίρυνθας και της Κορίνθου. Αποφυλακίστηκε τον Μάρτιο του 1967. Ο Ματάτης κρατήθηκε στο Μπογιάτι, την Αίγινα, τη Λευκάδα και τις φυλακές Αβέρωφ. Αποφυλακίστηκε από τον Κορυδαλλό, στην περίοδο της δικτατορίας, υπό τον όρο ότι θα έδινε τρεις φορές την εβδομάδα "παρών" στην Ασφάλεια, μία διαδικασία που κράτησε μέχρι τη μεταπολίτευση.

 Πηγές:

   1) «Άκρως Απόρρητη» Αναφορά Γ. Παπαδόπουλου 8-6-1965.

   2) Πόρισμα ανακριτού λοχαγού Ν. Νικολαΐδη.

   3) Δ. Παραλίκας "Συνωμοσίες ΙΔΕΑ και ΑΣΠΙΔΑ 1944-1974" σελ.158-166.

   4) Εφημερίδα Ακρόπολις φ.11-8-75 (Αφηγήσεις ενοχοποιηθέντων)

   5) Εφημερίδα Καθημερινή φ.11-8-75 (Αφηγήσεις ενοχοποιηθέντων)

   6) Β. Ραφαηλίδης "Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους
  1830-1974" σελ.397-398.

   7) Εφημερίδα τα Νεα: Η στρατιωτική δικτακορια 1967-1974

   8) Λεωνίδας Καλλιβρετάκης, «Το ‘σαμποτάζ’ του Έβρου χωρίς ζάχαρη: Μια
  απόπειρα αναψηλάφησης», Αρχειοτάξιο, Αθήνα 2010, τεύχος 12,

       σ.132-160.

  9)  Γιάννης Νικολόπουλος, «Ο Νάσερ της χούντας ήταν ασβός», εφημερίδα το
  Βήμα, φ. 19-4-2008 

10)  Κώστας Παπαϊωάννου: «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει- Μια πολιτική
  ανασκο(λό)πηση της Ιστορίας (1944- 2007)», Αθήνα 2008, εκδόσεις
  Καστανιώτη

Χρήστος Γεωργάλας: γιατρός χειρουργός, εθελοντής, που βρέθηκε στη Γάζα δύο φορές, μια το 2012 και πέρυσι το 2025, τον Απρίλιο και τον Μάιο.

ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ Η ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΣΟΥΔΑΣ

"Είμαι ο Χρήστος Γεωργάλας, γιατρός εθελοντής, και βρέθηκα στη Γάζα δύο φορές: το 2012 και πέρυσι το 2025, τον Απρίλιο και τον Μάιο.

Είδα από πρώτο χέρι πώς δοκιμάζονται πάνω στα κορμιά μικρών παιδιών τα προϊόντα της αμυντικής βιομηχανίας του στρατηγικού μας συμμάχου.

Είδα πώς μεταφράζεται σε ποτάμια αίματος η συμμαχία μας με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Και το ίδιο βλέπουν τώρα οι συνάδελφοί μου στο Ιράν και στον Λίβανο.

Το ισραηλινό απαρτχάιντ, ο εποικιστικός αποικισμός, η γενοκτονία στη Γάζα, δεν θα ήταν δυνατά χωρίς τη στήριξη που προσφέρουν στο Ισραήλ οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα άντεχαν ούτε ένα λεπτό χωρίς το δίκτυο αράχνης από βάσεις που έχουν στήσει σε όλο τον κόσμο.

Χωρίς αυτές, θα ήταν ένας χάρτινος γίγαντας που δεν θα μπορούσε να απλώσει την κυριαρχία του σε όλο τον πλανήτη.

Η στήριξη αυτή, που εκφράζεται σε χιλιάδες νεκρούς και ακρωτηριασμένους, περνά μέσα από τη χώρα μας και συγκεκριμένα μέσα από τις βάσεις στη Σούδα.

Οι βόμβες που πέφτουν στα νοσοκομεία και στις σκηνές στη Γάζα, φορτώνονται στη Σούδα.

Το αίμα τους βάφει τα δικά μας χέρια.

Τίποτα δεν θα γίνει αν δεν κινηθούμε εμείς.

Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ δεν θα σταματήσουν, αν δεν τις σταματήσουμε εμείς.

Οι βάσεις δεν προστατεύουν την Ελλάδα.

Αντίθετα, μας κάνουν συνένοχους σε εγκλήματα και μας καθιστούν νόμιμο στόχο στα αντίποινα των θυμάτων τους.

Το κλείσιμό τους είναι απαίτηση, καταρχήν όχι μόνο για λόγους ηθικούς και ανθρωπιστικούς, αλλά και πολιτικούς και εθνικούς.

Διαβάστε αναλυτικά ΕΔΩ

Χρ. Γεωργαλάς: Είδα από πρώτο χέρι πως δοκιμάζονται στα κορμιά μικρών παιδιών τα όπλα του Ισραήλ – Να κλείσει η Βάση της Σούδας

Από Αγώνας της Κρήτης- 25/05/2026

Ο Χρίστος Γεωργάλας, γιατρός, ο οποίος εργάστηκε εθελοντικά στη Γάζα το 2012 και το 2025, απέστειλε σύντομο χαιρετισμό στην εκδήλωση της Πρωτοβουλίας CloseSoudaBay που πραγματοποιήθηκε στις 16/05 στα Χανιά της Κρήτης.

H Πρωτοβουλία έδωσε στη δημοσιότητα το σχετικό βίντεο:

Είμαι ο Χρήστος Γεωργάλας, γιατρός εθελοντής, και βρέθηκα στη Γάζα δύο φορές: το 2012 και πέρυσι το 2025, τον Απρίλιο και τον Μάιο.

Είδα από πρώτο χέρι πώς δοκιμάζονται πάνω στα κορμιά μικρών παιδιών τα προϊόντα της αμυντικής βιομηχανίας του στρατηγικού μας συμμάχου. Είδα πώς μεταφράζεται σε ποτάμια αίματος η συμμαχία μας με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Και το ίδιο βλέπουν τώρα οι συνάδελφοί μου στο Ιράν και στον Λίβανο.

Το ισραηλινό απαρτχάιντ, ο εποικιστικός αποικισμός, η γενοκτονία στη Γάζα, δεν θα ήταν δυνατά χωρίς τη στήριξη που προσφέρουν στο Ισραήλ οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα άντεχαν ούτε ένα λεπτό χωρίς το δίκτυο αράχνης από βάσεις που έχουν στήσει σε όλο τον κόσμο. Χωρίς αυτές, θα ήταν ένας χάρτινος γίγαντας που δεν θα μπορούσε να απλώσει την κυριαρχία του σε όλο τον πλανήτη.

Ο Ρόλος της Σούδας και η Εθνική Ασφάλεια

Η στήριξη αυτή, που εκφράζεται σε χιλιάδες νεκρούς και ακρωτηριασμένους, περνά μέσα από τη χώρα μας και συγκεκριμένα μέσα από τις βάσεις στη Σούδα. Οι βόμβες που πέφτουν στα νοσοκομεία και στις σκηνές στη Γάζα, φορτώνονται στη Σούδα. Το αίμα τους βάφει τα δικά μας χέρια.

Τίποτα δεν θα γίνει αν δεν κινηθούμε εμείς. Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ δεν θα σταματήσουν, αν δεν τις σταματήσουμε εμείς.

Οι βάσεις δεν προστατεύουν την Ελλάδα. Αντίθετα, μας κάνουν συνένοχους σε εγκλήματα και μας καθιστούν νόμιμο στόχο στα αντίποινα των θυμάτων τους. Το κλείσιμό τους είναι απαίτηση, καταρχήν όχι μόνο για λόγους ηθικούς και ανθρωπιστικούς, αλλά και πολιτικούς και εθνικούς.

Στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, οι βάσεις δεν μας προστάτευσαν. Αντίθετα, συνεργάστηκαν με το τουρκικό καθεστώς. Το ίδιο θα κάνουν και στο μέλλον.

Να κλείσουν τώρα οι βάσεις στη Σούδα για όλους τους λόγους του κόσμου, αλλά κυρίως παραφράζοντας τον Βενιζέλο: Γιατί η Κρήτη είναι πολύ μικρή για μια τόσο μεγάλη ατιμία.

https://agonaskritis.gr/%cf%87%cf%81-%ce%b3%ce%b5%cf%89.../

*****

#Χρήστος_Γεωργαλάς, χειρουργός, εθελοντής στη Γάζα

"Στο δικό μας νοσοκομείο, οι Ισραηλινοί περνούσαν από τους θαλάμους που ήταν οι θερμοκοιτίδες και τις σπάγανε συστηματικά μία μία. Τις θερμοκοιτίδες με τον υποκόπανο! Αυτά έχουν καταγραφεί από τους συναδέλφους μου.

Το νοσοκομείο, όπου δούλεψα, επί δύο μήνες το είχαν καταλάβει οι Ισραηλινοί, τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 2024.

Όσοι γιατροί είχαν μείνει στο νοσοκομείο βασανίστηκαν.

Τους έβαζαν στη σειρά έναν έναν και τους χτυπούσαν.

Είχαν απαχθεί συνολικά γύρω στους 80.

Από αυτούς 40 δεν γνωρίζουμε πού βρίσκονται ή αν ζουν.

Σκότωσαν πολλούς επί τόπου.

Αν ψάξει κανείς να βρει γιατί κάποιοι γιατροί στοχοποιήθηκαν σε σχέση με άλλους, υπάρχει μια λογική σε αυτό.

Δεν ήταν τυχαίο.

Συνήθως ήταν αυτοί που ήταν οι καλύτεροι στο είδος τους.

Για παράδειγμα, υπήρχε ένας γιατρός που έκανε τα κοχλιακά εμφυτεύματα.

Αυτός έγινε από την πρώτη στιγμή στόχος.

Ακριβώς γιατί ήταν αυτός που θα μπορούσε να ξαναδημιουργήσει, ήταν κλειδί για την παροχή της φροντίδας.

Αντίστοιχα στα πανεπιστήμια αυτοί που στοχοποιήθηκαν από την πρώτη στιγμή ήταν αυτοί που είχαν το μεγαλύτερο ακαδημαϊκό έργο.

Η λογική είναι ότι «θέλουμε να ξεγράψουμε το μέλλον της Γάζας», αυτούς που θα μπορούσαν να την ξαναφτιάξουν.

Είτε ακαδημαϊκά είτε κλινικά είτε ακόμα και καλλιτεχνικά...

Είναι το μέλλον τους.

Μου λέγανε ότι αυτή τη φορά «αν μας δώσουν ξανά εντολές εκκένωσης, δεν θα φύγουμε.

Θα μείνουμε εδώ.

Έχουμε κουραστεί.

Αν φύγουμε, το σπίτι μας δεν θα το βρούμε ξανά.

Προτιμάμε να πεθάνουμε όλοι μαζί στο σπίτι μας από το να πεθάνουμε στους δρόμους».

Και το έλεγαν με μια πολύ ήρεμη αποφασιστικότητα, χωρίς τάση ηρωισμού."

Ο Χρήστος Γεωργαλάς είναι ένας καταξιωμένος χειρουργός κεφαλής και τραχήλου, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Λευκωσίας και γιατρός σε μεγάλο ιδιωτικό νοσοκομείο της Αθήνας.

Είναι ένας από τους ελάχιστους Έλληνες γιατρούς που εργάστηκαν εθελοντικά στη Γάζα.

Βρέθηκε στο Νοσοκομείο Νάσερ στη Χαν Γιουνίς στη νότια Γάζα, για έναν μήνα, στο πλαίσιο αποστολής της βρετανικής οργάνωσης Medical Aid for Palestinians, από τις 21 Απριλίου 2025 έως τις 21 Μαΐου, μαζί με έναν αγγειοχειρουργό και έναν πλαστικό χειρουργό.

--------

www.fractalart.gr || Επιμ:Δ.Ντζαδήμα https://www.efsyn.gr/.../473570_theloyn-na-xegrapsoyn...

Πηγή

https://www.facebook.com/share/p/1D3FF1gL6j/

. *******

https://youtu.be/MDHhKuVWvx4?si=-foILYnx3ToHcujf

Σε πολλά σημεία του πλανήτη, ακόμη κι εκεί που ίσως δεν ζουν χριστιανοί, η Μεγάλη Παρασκευή ,διαρκεί 365 ημέρες το χρόνο…Η Γάζα είναι σίγουρα αυτή η γωνιά του πλανήτη που σ’ ΄όποιον Θεό κι αν πιστεύει κάποιος δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί ο άνθρωπος επιμένει να αποδεικνύει ότι είναι το πιο επικίνδυνο ζώο…

Η Γάζα την οποία κακά τα ψέματα έχουμε αρχίσει να την ξεχνάμε… Όπως και πριν την ισοπέδωση της από το Ισραήλ, απλά διαβάζουμε κάθε μέρα τον αριθμό των νεκρών Παλαιστινίων ,σαν να μην πρόκειται για ανθρώπους.

Όχι όλοι… Υπάρχουν άνθρωποι που αν και έχουν μια «στρωμένη ζωή» δεν διστάζουν να πάνε εθελοντικά στη Γάζα και να προσφέρουν τη γνώση ,την εμπειρία τους και πάνω απ΄ όλα την ανθρωπιά τους.

Ένας απ’ αυτούς είναι ο Χρίστος Γεωργάλας, Εξειδικευμένος Χειρουργός Χειρουργικής Βάσης Κρανίου, Κεφαλής και Τραχήλου. Πήγε για έναν μήνα στη Γάζα και δεν ήταν η πρώτη φορά που το έκανε.

Με ότι μέσα είχαν απομείνει στο νοσοκομείο προσπαθούσε επί ένα μήνα να σώσει ανθρώπινες ζωές.

Η εμπειρία του αποτυπώνεται σε ένα βιβλίο, με πολλές φωτογραφίες. «Ημερολόγιο Γάζας- Ιατρική εν μέσω Γενοκτονίας», ο τίτλος του.

Όπως γράφει δεν πήγε στην Γάζα επειδή λυπάται τους ανθρώπους που προσπαθούν να επιβιώσουν εκεί.

Τους θαυμάζει…

Ο Χρίστος Γεωργάλας στο στούντιο του militaire channel μιλά για όσα συνάντησε στην ισοπεδωμένη Γάζα: αξιοπρέπεια, δύναμη και θέληση για ζωή

Αυτά τα τρία μαζί καθιστούν τους Παλαιστίνιους ανίκητους…

Η Συγκλονιστική Δήλωση του Εβραίου γιατρού Γκάμπορ Ματέ για τη Γενοκτονία των Παλαιστινίων

«Έχω πάει στην Παλαιστίνη αρκετές φορές. Τελευταία ήταν το 2022 δούλεψα με διαφορετικές ομάδες. Εκεί συνειδητοποίησα, όταν βρέθηκα με γυναίκες τραυματισμένες ψυχικά από βασανιστήρια σε φυλακές των Ισραηλινών, ότι αυτά τα κάνουν στους Παλαιστίνιους χρόνια τώρα.

Οι βιασμοί και τα βασανιστήρια των Παλαιστινίων γίνονται τουλάχιστον από το 1948. Αυτό είναι καταγεγραμμένο όχι μόνο από τους Παλαιστίνιους αλλά και από διαφορετικές πηγές, αν και θα αρκούσε και μόνο η μαρτυρία τους.

Δεν καταλαβαίνω γιατί επικαλούμαστε την εβραϊκή εμπειρία, όσον αφορά το Ολοκαύτωμα, και όχι τους Παλαιστίνιους όταν υποστηρίζουν όλα αυτά που τους συνέβησαν.

Πάντα όμως απαιτούμε η εμπειρία των Παλαιστινίων να επικυρωθεί από κάποιον άλλον. Όταν εργαζόμουν, λοιπόν, το 2022 με αυτές τις γυναίκες τις βασανισμένες σε ισραηλινές φυλακές, που υπέφεραν από μετατραυματικό στρες, είδα πράγματα που δεν περιγράφονται. Το Ισραήλ κρατά δεκάδες χιλιάδες ή χιλιάδες Παλαιστίνιους στη φυλακή, χωρίς να τους παραχωρεί το δικαίωμα της δίκης και πολλές φορές χωρίς καν να έχει αποδεικτικά στοιχεία εναντίον τους, και ενώ είναι γνωστό πως βάσει του διεθνούς δικαίου έχουν δικαίωμα στην αντίσταση, ειδικά απέναντι σε ένα κράτος στρατιωτικής κατοχής.

Αλλά ούτε αυτό τους αναγνωρίζεται, αντιθέτως βασανίζονται, βιάζονται και κακοποιούνται. Παιδιά λιμοκτονούν σε ισραηλινές φυλακές και οι εφημερίδες σας δεν το αναφέρουν καν.

Η κυβέρνησή σας δεν το λέει.

Το ναυτικό σας δεν προστατεύει τη νηοπομπή. Κανείς δεν το κάνει. Έπειτα έχουμε τη Γενοκτονία. Και όταν λέω “Γενοκτονία”, το λέω έχοντας πλήρη επίγνωση.

Υπάρχουν τουλάχιστον 10 Εβραίοι Ισραηλινοί μελετητές του Ολοκαυτώματος που έχουν πει ότι αυτό που έκανε και κάνει το Ισραήλ στη Γάζα είναι γενοκτονία, χειρότερο από το Άουσβιτς. Όταν λέω ότι είναι χειρότερο από το Άουσβιτς, δεν εννοώ ότι η εμπειρία είναι χειρότερη, γιατί δεν υπάρχει τίποτα σαν το Άουσβιτς.

Εννοώ ότι αυτήν τη φορά το βλέπουμε να συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας. Δεν μπορούμε, επομένως, να αναρωτιόμαστε πώς γίνεται ο κόσμος να επέτρεψε τη γενοκτονία των Εβραίων, των ομοφυλοφίλων και των Ρομά –ξέρετε τι συνέβη εδώ στην Ελλάδα, στη Θεσσαλονίκη και αλλού– και να επιτρέπουμε να συμβαίνει αυτό μπροστά στα μάτια μας.

Οι Γερμανοί έκαναν τα πάντα για να το κρύψουν, ενώ τώρα το βλέπουμε ακόμα και στο YouTube και το TikTok, απροκάλυπτα. Είναι ό,τι χειρότερο έχω δει σε όλη μου τη ζωή. Και μπορώ να πω και κάτι ακόμα, ίσως το ξέρετε, ίσως όχι. Όταν παιδιά τραυματίζονται στη Γάζα και πρέπει να ακρωτηριαστούν τα άκρα τους, αυτό γίνεται χωρίς αναισθησία, επειδή δεν υπάρχει αναισθησία διαθέσιμη.

Φανταστείτε να έχετε ένα κόψιμο στο χέρι και να ράβουν το τραύμα χωρίς αναισθησία. Δεν μιλάμε για πληγές και βελόνες, μιλάμε για πριόνια που κόβουν το άκρο σου και δεν σου επιτρέπεται να έχεις αναισθησία αν είσαι παιδί. Αυτό συμβαίνει στη Γάζα και δεν το λέει κανείς. Ούτε η δική μου, ούτε η δική σας κυβέρνηση, ούτε ο Τύπος το αναφέρει, και είναι σχεδόν ασύλληπτο. Θα μπορούσα να μιλάω για ώρες γι’ αυτό το θέμα γιατί τίποτα στη ζωή μου δεν με έχει πληγώσει τόσο πολύ. Περισσότερο από όλα με πληγώνει ότι το κάνουν στο όνομά μου, επειδή αυτό μας συνέβη κάποτε. Αυτό που ξέρω είναι ότι διαπράττουμε ένα τεράστιο αμάρτημα που γίνεται ακόμα χειρότερο επειδή το βλέπουμε να συμβαίνει αλλά δεν παρεμβαίνουμε. Δεν έχω να προσθέσω τίποτε άλλο.»

 

Ο αφανισμός της Κανδάνου των Χανίων Κρήτης

Στις 3 Ιουνίου 1941 οι γερμανοί κατακτητές κατέστρεψαν ολοσχερώς το χωριό Κάνδανος Χανίων και εκτέλεσαν 180 από τους κατοίκους του, σε αντίποινα για την αντίσταση που πρόβαλαν κατά τη διάρκεια της Μάχης της Κρήτης... 

Στις 3 Ιουνίου 1941 οι γερμανοί κατακτητές κατέστρεψαν ολοσχερώς το χωριό Κάνδανος Χανίων και εκτέλεσαν 180 από τους κατοίκους του, σε αντίποινα για την αντίσταση που πρόβαλαν κατά τη διάρκεια της Μάχης της Κρήτης (20 -31 Μαΐου 1941). Πρόκειται για ένα από τα πιο σοβαρά εγκλήματα πολέμου των Γερμανών στην Ελλάδα.

Η Κάνδανος ή Κάντανος βρίσκεται στο κέντρο του Νομού Χανίων, στο δρόμο που συνδέει τα Χανιά στα βόρεια με την Παλαιόχωρα στα νότια. Βομβαρδίστηκε από τις πρώτες ημέρες της γερμανικής εισβολής στη μεγαλόνησο, επειδή η περιοχή θεωρήθηκε στρατηγικής σημασίας για τις επιχειρήσεις τους. Στις 23 Μαΐου ένα μηχανοκίνητο απόσπασμα προσπάθησε να την καταλάβει, αλλά οι ντόπιοι με αυτοσχέδια όπλα κατόρθωσαν να τους απωθήσουν. Την επόμενη ημέρα οι Γερμανοί επανήλθαν με υπέρτερες δυνάμεις και στις 25 Μαΐου κατέλαβαν το χωριό, ενώ οι κρήτες μαχητές διασκορπίστηκαν στα γύρω βουνά.

Στις 3 Ιουνίου, δύναμη του 3ου τάγματος αλεξιπτωτιστών υπό τον υπολοχαγό Χορστ Τρέμπες έφθασε στο χωριό για να προβεί σε αντίποινα για τον θάνατο 25 γερμανών στρατιωτών κατά τη διάρκεια των μαχών για την κατάληψη της Κανδάνου (23-25 Μαΐου). Οι γερμανοί αλεξιπτωτιστές εκτελούσαν διαταγές του αρχηγού τους, στρατηγού Κουρτ Στούντεντ και την προηγουμένη ημέρα είχαν ξεκινήσει τα αντίποινα στη Κρήτη, εκτελώντας αμάχους στο χωριό Κοντομαρί Χανίων.

Αμέσως, οι Γερμανοί άρχισαν να πυρπολούν τα σπίτια της Κανδάνου και μέσα σε λίγες μέρες την κατέσκαψαν κυριολεκτικά. Φόνευσαν όλους τους κατοίκους που είχαν απομείνει, περίπου 180, και απαγόρευσαν με ποινή θανάτου την επίσκεψη του χώρου, καθώς και την ανοικοδόμησή του. Η καταστροφή τής Κανδάνου και η δολοφονία αμάχων αποτελεί ένα από τα πολλά εγκλήματα που διέπραξαν στην Ελλάδα οι Γερμανοί. Για να δικαιολογήσουν την πράξη τους ανάρτησαν πινακίδες στα ελληνικά και τα γερμανικά στην κατεστραμμένη Κάνδανο που έγραφαν:

Εδώ υπήρχε η Κάνδανος. Κατεστράφη προς εξιλασμόν της δολοφονίας 25 Γερμανών στρατιωτών.

Ως αντίποινον των από οπλισμένων πολιτών, ανδρών και γυναικών, εκ των όπισθεν δολοφονηθέντων γερμανών στρατιωτών κατεστράφη η Κάνδανος.

Δια την κτηνώδη δολοφονίαν γερμανών αλεξιπτωτιστών, αλπινιστών και του Μηχανικού, από άνδρας γυναίκας, παιδιά και παπάδες μαζί και διότι τόλμησαν να αντισταθούν κατά του Μεγάλου Ράιχ, κατεστράφη την 3η-6-1941 η Κάνδανος εκ θεμελίων δια να μη επανοικοδομηθή πλέον ποτέ.

Μετά τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας, ο στρατηγός Κουρτ Στούντεντ συνελήφθη από τους Βρετανούς και τον Μάιο του 1947 δικάσθηκε από στρατοδικείο για τα εγκλήματα πολέμου της Βέρμαχτ στην Κρήτη και καταδικάσθηκε σε φυλάκιση πέντε ετών. Το αίτημα των ελληνικών αρχών για την έκδοσή του στην Ελλάδα απορρίφθηκε από τους Συμμάχους. Ο Στούντεντ δεν έμεινε για πολύ στη φυλακή και αποφυλακίστηκε για λόγους υγείας το 1948. Πέθανε σε ηλικία 88 ετών, το 1978.

 

Ναζίμ Χικμέτ: Τούρκος ποιητής. Η ζωή και το έργο του

 

Τούρκος ποιητής, από τις σημαντικότερες φωνές της τουρκικής λογοτεχνίας τον 20ο αιώνα. Πέρασε πολλά χρόνια στη φυλακή για τις κομμουνιστικές του ιδέες και πέθανε εξόριστος στη Μόσχα. Θεωρείται ένα από τα ινδάλματα της τουρκικής Αριστεράς.

Η ζωή του

Ο Ναζίμ Χικμέτ Ραν (Nazim Hikmet Ran), όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στην τουρκοκρατούμενη Θεσσαλονίκη στις 15 Ιανουαρίου 1902, στους κόλπους μιας ευυπόληπτης οθωμανικής οικογένειας της πόλης, με γερμανοπολωνικές ρίζες από τη μητρική πλευρά. Ο πατέρας του Χικμέτ Μπέης ήταν ανώτερος αξιωματούχος του Σουλτάνου και η μητέρα του Τζελίλ Χανίμ, εγγονή του γερμανικής καταγωγής οθωμανού στρατάρχη Μεχμέτ Αλή Πασά (Λούντβιχ Ντιτρόιτ, το γερμανικό του όνομα). Πέρασε πολλά από τα παιδικά του χρόνια κοντά στο παππού του στις διάφορες περιπλανήσεις του ως ανώτερος κρατικός αξιωματούχος στη Μικρά Ασία, λόγω της διάστασης των γονέων του.

Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στην Κωνσταντινούπολη και το 1918 αποφοίτησε από την Οθωμανική Ναυτική Σχολή. Ακολούθησε καριέρα αξιωματικού στο πολεμικό ναυτικό και εντάχθηκε στο πλήρωμα του καταδρομικού Χαμηδιέ. Ένα χρόνο αργότερα αρρώστησε σοβαρά και το 1920, μεσούσης της Μικρασιατικής Εκστρατείας, απαλλάχθηκε από τα στρατιωτικά του καθήκοντα για λόγους υγείας.

Το 1921 μαζί με δύο φίλους του ζήτησε να πολεμήσει στο πλευρό του Κεμάλ Ατατούρκ, που πολεμούσε τις Ελληνικές Δυνάμεις στη Μικρά Ασία. Μάλιστα, έγραψε κι ένα ποίημα, που εξυμνούσε τα στρατιωτικά κατορθώματα του Τουρκικού στρατού και τον αγώνα για την εθνική ανεξαρτησία. Ο Κεμάλ εκτίμησε πολύ τις πνευματικές του ικανότητές και αντί για το μέτωπο τον διόρισε διευθυντή ενός εξέχοντος σχολείου της Τουρκίας.

Ο Χικμέτ, που είχε αρχίσει να γίνεται γνωστός για τις κομμουνιστικές του ιδέες, ήλθε γρήγορα σε σύγκρουση με τους συντηρητικούς προϊσταμένους του. 

Τον Σεπτέμβριο του 1921 εγκατέλειψε την Τουρκία και με πρώτο σταθμό το Μπατούμι της Σοβιετικής Γεωργίας εγκαταστάθηκε τελικά στη Μόσχα, με σκοπό να μελετήσει από κοντά τα επιτεύγματα της Οκτωβριανής Επανάστασης. 

Από το 1922 έως το 1925 σπούδασε οικονομικές και πολιτικές επιστήμες στη Μόσχα, ενώ επηρεάστηκε καλλιτεχνικά από το κίνημα του ρωσικού φουτουρισμού, το οποίο εκπροσωπούσαν προσωπικότητες, όπως ο ποιητής Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι και ο σκηνοθέτης Βσέβολοντ Μέγερχολντ.

Το 1924, μετά την εγκαθίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας από τον Κεμάλ Ατατούρκ, επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε διάφορα έντυπα, ενώ ανέπτυξε κομμουνιστική δράση, για την οποίο συνελήφθη και παρέμεινε στη φυλακή για πολλά χρόνια. 

Το 1949 διαπρεπείς προσωπικότητες της τέχνης, όπως ο Ζαν Πολ Σαρτρ, ο Πάμπλο Πικάσο και ο Πολ Ρόμπεσον ζήτησαν την απελευθέρωσή του.

Το 1951 αποφυλακίστηκε μετά την αμνηστία που χορήγησε στους πολιτικούς κρατούμενους η νέα κυβέρνηση του Αντνάν Μεντερές (ιδεολογικού προγόνου του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογκάν). Τον ίδιο χρόνο, εγκατέλειψε την Τουρκία και εγκαταστάθηκε εκ νέου στη Μόσχα. 

Το 1956, λίγο μετά την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ στην Κύπρο, ζήτησε από τους Τουρκοκυπρίους να ζήσουν ειρηνικά με τους Ελληνοκυπρίους και να υποστηρίξουν τον αγώνα τους για την αποτίναξη της Βρετανικής Κατοχής στο νησί.

Ο Ναζίμ Χικμέτ Ραν πέθανε στη Μόσχα στις 3 Ιουνίου 1963 από καρδιακή προσβολή και τάφηκε στο ονομαστό κοιμητήριο της ρωσικής πρωτεύουσας Νοβοντονίτσκι. Το 2009 η κυβέρνηση Ερντογκάν τού απέδωσε μετά θάνατον και πάλι την τουρκική ιθαγένεια, η οποία του είχε αφαιρεθεί το 1959. Η επιθυμία του να ταφεί κάτω από ένα πλάτανο σ' ένα οποιοδήποτε νεκροταφείο της Μικράς Ασίας δεν έχει πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα.

Το έργο του

Ο Χικμέτ υπήρξε έξοχος χειριστής της γλώσσας και σπουδαίος λυρικός ποιητής. Εισήγαγε τον ελεύθερο στίχο κι ένα ευρύ φάσμα νέων θεμάτων στην ποίηση, επηρεάζοντας σημαντικά την τουρκική λογοτεχνία της δεκαετίας του '30. Στην αρχή έγραφε πατριωτικά ποιήματα, αλλά στη συνέχεια, όταν γνώρισε στη Μόσχα τον ρωσικό φουτουρισμό, εγκατέλειψε τις παραδοσιακές ποιητικές φόρμες, χρησιμοποιώντας εξαιρετικά πληθωρικές ποιητικές εικόνες, σε εντυπωσιακούς και απρόσμενους συσχετισμούς. Αργότερα, πάντως, ο τόνος αυτός μετριάστηκε. Η κριτική τον έχει χαρακτηρίσει ως «ρομαντικό κομουνιστή» και «ρομαντικό επαναστάτη».

Εκτός από ποίηση, ο Χικμέτ έγραψε το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα «οι Ρομαντικοί» και ορισμένα θεατρικά έργα, το πιο γνωστό από τα οποία έχει τον τίτλο «Άραγε υπήρξε ο Ιβάν Ιβάνοβιτς;» Μετά τον θάνατό του όλα του έργα, που ήταν προηγουμένως απαγορευμένα από τη λογοκρισία, εκδόθηκαν και γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στην Τουρκία.

Στα ελληνικά, ποιήματα του Ναζίμ Χικμέτ μεταφράστηκαν από τον Γιάννη Ρίτσο και ορισμένα από αυτά μελοποίησαν ο Μάνος Λοΐζος και ο Θάνος Μικρούτσικος.

Το ποίημά του Kız Çocuğu (Το μικρό κορίτσι) είναι μια έκκληση για την ειρήνη από ένα επτάχρονο κοριτσάκι, δέκα χρόνια μετά το θάνατό του στη Χιροσίμα. Είναι ένα από τα πιο σημαντικά αντιπολεμικά τραγούδια και το έχουν ερμηνεύσει σπουδαίοι καλλιτέχνες και συγκροτήματα, όπως η Τζόαν Μπαέζ, οι The Byrds, ο Πολ Ρόμπσον, οι This Mortal Coil, και The Fall. 

Στον αγγλόφωνο κόσμο είναι γνωστό με τους τίτλους I Come and Stand At Every Door, I Come and Stand At Your Door και Hiroshima Girl. Την προσαρμογή των στίχων έκανε ο Μπομπ Σίγκερ, ενώ η μουσική βασίζεται σε λαϊκό σκοπό της Σκωτίας.

Το 2001 ο γνωστός Τούρκος πιανίστας και συνθέτης Φαζίλ Σαί, συνέθεσε το ορατόριο Ναζίμ, σε ποίηση Ναζίμ Χικμέτ.

Μαρτυρία Βρετανού χειρούργου από Γάζα: κατέβαιναν τα drones και εξόντωναν πολίτες και παιδιά

 

Μαρτυρία Βρετανού χειρούργου από Γάζα: Έπεφτε μία βόμβα και μετά κατέβαιναν τα drones και εξόντωναν ένα – ένα πολίτες και παιδιά

https://agonaskritis.gr/%ce%bc%ce%b1%cf%81%cf%84%cf%85%cf%81%ce%af%ce%b1-%ce%b2%cf%81%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%bd%ce%bf%cf%8d-%cf%87%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%bf%cf%8d%cf%81%ce%b3%ce%bf%cf%85-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%ce%b3%ce%ac%ce%b6/

Τις τελευταίες ημέρες ήρθε ξανά στην επιφάνεια μια παλαιότερη μαρτυρία ενός Βρετανού χειρουργού. Η μαρτυρία δόθηκε στο κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου στις 13 Νοεμβρίου του 2024.

 

Ένας συνταξιούχος χειρουργός που πρόσφερε εθελοντικά τις υπηρεσίες του σε νοσοκομείο της Γάζας δήλωσε σε βουλευτές ότι ισραηλινά drones στόχευαν παιδιά που κείτονταν τραυματισμένα μετά από βομβαρδισμούς.

 

Ο καθηγητής Νιζάμ Μαμόντ (Nizam Mamode), από το Μπρόκενχερστ (Brockenhurst) του Χάμπσιρ (Hampshire), εργάστηκε στο νοσοκομείο Νάσερ (Nasser) για έναν μήνα, τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο.

 

Καταθέτοντας στοιχεία στην κοινοβουλευτική Επιτροπή Διεθνούς Ανάπτυξης, λύγισε καθώς περιέγραφε τις μαρτυρίες παιδιών που πυροβολήθηκαν από τετρακόπτερα (quadcopters).

 

Η βουλευτής των Εργατικών Σάρα Τσάμπιον (Sarah Champion), η οποία προεδρεύει της επιτροπής, δήλωσε ότι τα στοιχεία του ήταν «βαρυσήμαντα και βαθύτατα ανατριχιαστικά».

 

Ο 62χρονος χειρουργός είπε στους βουλευτές:

 

«Αυτό που βρήκα ιδιαίτερα ανησυχητικό ήταν ότι έπεφτε μια βόμβα, ίσως σε μια πολυσύχναστη περιοχή με σκηνές, και μετά κατέβαιναν τα drones».

 

Το πρόσωπό του έτρεμε από συγκίνηση καθώς σταμάτησε για αρκετά δευτερόλεπτα για να συγκρατηθεί.

 

Ο ίδιος συνέχισε:

 

«Έτσι, τα drones κατέβαιναν και εξόντωναν πολίτες, συμπεριλαμβανομένων παιδιών. Ακούγαμε τη μία περιγραφή μετά την άλλη γι’ αυτό. Αυτό δεν ήταν ένα περιστασιακό γεγονός· συνέβαινε μέρα με τη μέρα, κάθε μέρα. Χειρουργούσα επανειλημμένα παιδιά που μου έλεγαν:

 

«Ήμουν ξαπλωμένος στο έδαφος μετά την πτώση μιας βόμβας, και αυτό το τετρακόπτερο κατέβηκε, αιωρήθηκε πάνω από μένα και με πυροβόλησε».

 

Αυτό είναι ξεκάθαρα μια σκόπιμη και επίμονη πράξη — η συστηματική στοχοποίηση πολιτών μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει. Για να σας δώσω μια ιδέα για την κλίμακα, είχαμε ένα ή δύο περιστατικά μαζικών απωλειών κάθε μέρα.».

 

Ο καθηγητής Μαμόντ, πρώην κλινικός επικεφαλής μεταμοσχευτικής χειρουργικής στο Guy’s and St Thomas’ NHS Foundation Trust στο Λονδίνο, δήλωσε ότι πρόκειται για μια «πολύ σταθερή ιστορία».

 

Ο ίδιος πρόσθεσε:

 

«Τα βλήματα που εκτοξεύουν τα drones είναι αυτά τα μικρά κυβοειδή σκάγια και έβγαλα αρκετά από αυτά από την κοιλιακή χώρα μικρών παιδιών. Νομίζω ότι το νεότερο παιδί που χειρούργησα ήταν τριών ετών.

 

Αυτά τα σκάγια ήταν κατά κάποιο τρόπο πιο καταστροφικά από τις σφαίρες.

 

Με τα σκάγια των drones, αυτό που διαπίστωσα ήταν ότι εισχωρούσαν και εξοστρακίζονταν στο εσωτερικό, προκαλώντας έτσι πολλαπλά τραύματα.

 

Είχα ένα επτάχρονο αγόρι… Είχε τραύμα στο συκώτι, τον σπλήνα, το έντερο, τις αρτηρίες, δηλαδή αρκετά εκτεταμένη καταστροφή από ένα μόνο σημείο εισόδου.

 

Επέζησε από αυτό και πήρε εξιτήριο μια εβδομάδα αργότερα».

 

Η Σφαγή των κατοίκων του χωριού Κοντομαρί της Κρήτης το 1941 από τους Γερμανούς ΝΑΖΙ κατακτητές της Βέρμαχτ

Στις 2 Ιουνίου 1941, Γερμανοί αλεξιπτωτιστές εκτέλεσαν τους άρρενες κατοίκους του χωριού Κοντομαρί των Χανίων Κρήτης, ως αντίποινα για τη συμμετοχή τού ντόπιου πληθυσμού στη Μάχη της Κρήτης (20 Μαΐου - 31 Μαΐου 1941). Η σφαγή στο Κοντομαρί, που βρίσκεται 18 χιλιόμετρα δυτικά των Χανίων και 3 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του αεροδρομίου του Μάλεμε, ήταν τα πρώτα από μία σειρά αντιποίνων που έγιναν στην Κρήτη από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής.

Με την έναρξη της αεραποβατικής επιχείρησης στην Κρήτη, οι αλεξιπτωτιστές του 3ου Τάγματος της 1ης Μεραρχίας Αλεξιπτωστιστών της Βέρμαχτ προσγειώθηκαν στα νοτιοανατολικά του αεροδρομίου του Μάλεμε. Οι εισβολείς αντιμετωπίστηκαν από άνδρες του Νεοζηλανδικού στρατού (21ο και 22ο Τάγμα) και από ντόπιους πολίτες, που έφεραν από πρωτόγονα έως απαρχαιομένα όπλα. Οι γερμανοί αλεξιπτωτιστές αντιμετώπισαν απρόσμενα ισχυρή αντίσταση και υπέστησαν μεγάλες απώλειες. Έχασαν από 400 έως 600 άνδρες, και τον διοικητή τους ταγματάρχη Ότο Σέρμπερ.

Η ίδια τύχη περίμενε τους γερμανούς εισβολείς και στις υπόλοιπες περιοχές της Μεγαλονήσου, στις οποίες επιχείρησαν. Αμέσως άρχισαν να κυκλοφορούν φήμες για κακομεταχείριση των γερμανών αλεξιπτωτιστών από τον ντόπιο πληθυσμό. Γερμανικές στρατιωτικές αναφορές έκαναν λόγο για επιθέσεις κρητικών κατά στρατιωτών τους με μαχαίρια, τσεκούρια, ακόμα και δρεπάνια. Άλλωστε, η Πρωσσική ηθική περί πολέμου ήταν αντίθετη με την εμπλοκή πολιτών στον πόλεμο, τον οποίο όφειλαν να διεξαγάγουν επαγγελματίες στρατιώτες.

Οι φήμες και οι αναφορές γνωστοποιήθηκαν στον αντικαγκελάριο του Τρίτου Ράιχ και βετεράνο πιλότο Χέρμαν Γκέριγκ (1893 - 1946), ο οποίος διέταξε τον επικεφαλής του Σώματος των Αλεξιπτωπτιστών, Κουρτ Στούντεντ (1890 - 1978), να προβεί σε ανακρίσεις και αντίποινα αν κρινόταν απαραίτητο. Ο Στούντεντ δεν έχασε χρόνο κι εξέδωσε διαταγή αμέσως μετά την κατάληψη της Κρήτης (31 Μαΐου), με την οποία οι στρατιωτικές μονάδες που ενεπλάκησαν σε μάχες με πολίτες όφειλαν να ενεργήσουν τα αντίποινα.

Ακολουθώντας τη διαταγή του Στούντεντ, ο υπολοχαγός Χορστ Τρέμπες (1916-1944) με τους εναπομείναντες άνδρες του 3ου Τάγματος Αλεξιπτωτιστών κατευθύνθηκε προς στο Κοντομαρί, πλησίον του οποίου είχαν βρεθεί τα πτώματα κάποιων συμπολεμιστών τους. Αμέσως μετά την άφιξή τους, οι Γερμανοί συγκέντρωσαν τους κατοίκους κι αφού απελευθέρωσαν τα γυναικόπαιδα, πήραν ως ομήρους τους περισσότερους από τους άνδρες του χωριού. Τους οδήγησαν σε ένα ελαιώνα έξω από το χωριό και τους εκτέλεσαν. Ο αριθμός των εκτελεσθέντων ποικίλλει από 23 έως 60. Ο 25χρονος Χορστ Τρέμπες παρασημοφορήθηκε για την πράξη του από τον Γκέρινγκ με τον Σταυρό των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού, αλλά τρία χρόνια αργότερα σκοτώθηκε στη Νορμανδία.

Τη Σφαγή στο Κοντομαρί αποτύπωσε με τον φωτογραφικό του φακό ο Φραντς - Πέτερ Βάιξλερ, ο οποίος υπηρετούσε ως πολεμικός ανταποκριτής στο τμήμα προπαγάνδας της Βέρμαχτ. Λίγους μήνες αργότερα, ο Βάιξλερ απολύθηκε από τον στρατό και κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία, επειδή βοήθησε κάποιους Κρητικούς να αποδράσουν και δημοσιοποίησε κάποιες από τις φωτογραφίες που τράβηξε στο Κοντομαρί. Αμέσως μετά τον πόλεμο κατέθεσε στη δίκη της Νυρεμβέργης ως μάρτυρας κατηγορίας κατά του Χέρμαν Γκέριγκ και το 1955 επισκέφθηκε το μαρτυρικό χωριό, όπου του επιφυλάχθηκε θερμή υποδοχή από τους κατοίκους.

Το φωτογραφικό υλικό του Βάιξλερ παρέμεινε θαμμένο στα ομοσπονδιακά αρχεία της τότε Δυτικής Γερμανίας έως το 1980, οπότε ανακαλύφθηκε από τον δημοσιογράφο Βάσο Μαθιόπουλο (1929-2013) και συσχετίστηκε με τη Σφαγή στο Κοντομαρί από τον δημοσιογράφο Κώστα Παπαπέτρου.

 Πηγή: https://www.sansimera.gr