Θανάσης Βέγγος 03 Μαΐου 2011

 

 «Ξέρεις κάτι; Η Ελλάδα πεθαίνει. Πεθαίνουμε σαν λαός. Κάναμε τον κύκλο μας. Δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα… και πεθαίνουμε… Αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα! Γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο.»

Το μνημείο του μικρότερου σε ηλικία 
θύματος της νύχτας του Πολυτεχνείου

Ο μικρούληs –μόλις 5 ετών -Δημήτρης Θεοδώρας, στις 13:00 της 17ης Νοέμβρη του 1973 ενώ διέσχιζε με τη μητέρα του τη διασταύρωση της οδού Ορεινής Ταξιαρχίας με τη Λεωφόρο Παπάγου στου Ζωγράφου (Πλατεία Γαρδένιας), τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά στρατιωτικής περιπόλου που βρισκόταν ακροβολισμένη στο λόφο του Αγίου Θεράποντος. Στο Νοσοκομείο Παίδων όπου και μεταφέρθηκε, διαπιστώθηκε ο ακαριαίος θάνατος του.

Ο μικρός Δημήτρης Θεοδωράς αποτέλεσε το μικρότερο ηλικιακά θύμα αυτών των ημερών 49 χρόνια πριν.

Ο Θανάσης Βέγγος (που τη νύχτα των τανκς είχε πάει στην οδό Μάρνης με το παλιό του κιτρινόμαυρο «DATSUN», είχε ρίξει τα πίσω καθίσματα, έβαζε μπρούμυτα φοιτητές -που μέσα στο χάος προσπαθούσαν να διαφύγουν-, τους σκέπαζε με κουβέρτες και από πάνω έβαζε μακριές πλάκες φελιζόλ και πέρναγε μέσα από τους αστυνομικούς, έχει ''γυρίσει'' μία ανατριχιαστική στιγμή για το γεγονός του μικρού Δημήτρη στη ταινία «ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας».

 

 

 

 

 

 

 

Δείτε τη σκήνη (στο σύνδεσμο που ακολουθεί) 
https://www.youtube.com/watch?v=xYEPvJwsIhY

Η σκηνή με τον Θανάση Βέγγο να κρατά το νεκρό παιδί (οι νεκροί του Πολυτεχνείου), και οι εκφράσεις του προσώπου του προς τον ''Θεό'' αυτού του τόπου, μπροστά στην εκκλησία -με τη μουσική επένδυση του Μίκη μας- αποτελούν μια από τις πιο συγκλονιστικές σκηνές στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου.

Ένας συγκλονιστικός άφατος βουβός ''μονόλογος'', η βουβή εξιστόρηση της επικράτησης του άδικου στον τόπο μας... στο πρόσωπο ενός πραγματικά Καλού Ανθρώπου.

Ο γιος του Βασίλη Βέγγου (ο οποίος Βασίλης, συμμετείχε στην τελευταία και θριαμβευτική μάχη με τους Γερμανούς στην Αθήνα, στις 13 Οκτωβρίου του 1944 στην Ηλεκτρική στο Κερατσίνι - μια μάχη που έσωσε την "ηλεκτροδοτική υποδομή" της Αττικής και ως ανταπόδοση- το 1945-, το κράτος τον απέλυσε από το εργοστάσιο) Θανάσης Βέγγος που και αυτός το 1949 εξορίστηκε στην Μακρόνησο - ως "γόνος" κομμουνιστή- και από την διαβίωση του εκεί απέκτησε την απέχθεια στην σκόνη(το μόνο που φοβόταν), έφευγε μια τέτοια μέρα του Μαΐου δεκαπέντε χρόνια πριν.

Καλέ μου Άνθρωπε... Σ' ευχαριστούμε.

Συγκυρία οδύνης πως στην εκκλησία της Αγίας Μαρίνας του Θησείου που στρέφει το βλέμμα του ο Θανάσης στη ταινία «Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας» (ο παραπάνω σύνδεσμος), έλαβε χώρα και η εξόδιος ακολουθία του Θανάση μας.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αγαπημένη σκηνή η 5η φωτογραφία («το βλέμμα του Οδυσσέα» του Θόδωρου Αγγελόπουλου)