ΟΙ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ… ΜΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΠΟΥ ΠΕΘΑΙΝΕΙ

 

Ο ουρανοξύστης στο Ελληνικό ονομάζεται Riviera Tower… 
Το είδα και ΤΡΟΜΑΞΑ

Έχει ύψος 200 μέτρων και 50 ορόφους και είναι το ψηλότερο κτίριο στην Ελλάδα…
Όπως μαθαίνω θα διαθέτει 180 πολυτελή διαμερίσματα τα οποία βγήκαν προς πώληση με την έναρξη των εργασιών και είναι sold out…

Οι τιμές των διαμερισμάτων ξεκινούν κατά μέσο όρο από τις 10.000 έως 14.000 ευρώ το τετραγωνικό μέτρο για τους χαμηλούς ορόφους, ενώ για τα ρετιρέ οι τιμές ξεπερνούν τις 32.000 ευρώ ανά τ.μ.. Δηλαδή το πιο φτηνό διαμέρισμα θα στοιχίζει κάποια εκατομμύρια ευρώ…

Στο κέντρο της Αθήνας στα πεζοδρόμια και στα παγκάκια κοιμόντουσαν δεκάδες άστεγοι. Σύμφωνα με την επίσημη απογραφή που πραγματοποίησε ο Δήμος Αθηναίων, οι καταγεγραμμένοι άστεγοι στους δρόμους και τις δομές της πρωτεύουσας ξεπερνούν τους 1.000.

Πάνω από το 60% αυτών των ανθρώπων βρίσκονται στο δρόμο για τουλάχιστον δύο χρόνια, χάνοντας το σπίτι τους λόγω της ανεργίας και των εξώσεων.

Η οικονομική αυτή αντίθεση-όπως λένε οι «ειδικοί» αναλυτές- οφείλεται στην ελεύθερη αγορά, η οποία επιτρέπει τη συσσώρευση μεγάλου πλούτου σε ολίγους, την ίδια στιγμή που τα κοινωνικά συστήματα αδυνατούν να καλύψουν τις βασικές ανάγκες όλων των πολιτών.

Δεν μας λένε όμως ότι κάποιες χώρες έχουν καταφέρει να μειώσουν αυτήν την ανισότητα.

Στη Φινλανδία για παράδειγμα, οι άστεγοι μειώθηκε σχεδόν στο μηδέν. Το κράτος παρέχει αμέσως ένα μόνιμο διαμέρισμα σε όποιον μένει άστεγος, χωρίς προϋποθέσεις και στη συνέχεια τον βοηθά να βρει δουλειά ή να αντιμετωπίσει τυχόν προβλήματα υγείας.

Άλλες χώρες ενισχύουν την κατασκευή προσιτών κρατικών κατοικιών για χαμηλόμισθους.

Το μοντέλο κοινωνικής κατοικίας της Βιέννης αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα παγκοσμίως για το πώς η κρατική παρέμβαση μπορεί να εξασφαλίσει προσιτή στέγη. Αντί να αφήνει τη στέγαση αποκλειστικά στους κανόνες της ελεύθερης αγοράς, η πόλη αντιμετωπίζει το σπίτι ως δημόσιο αγαθό.

Περίπου το 60% των κατοίκων της Βιέννης ζει σε σπίτια που είτε ανήκουν στον δήμο είτε επιδοτούνται από αυτόν.

Αυτό σημαίνει ότι το κράτος είναι ο μεγαλύτερος ιδιοκτήτης ακινήτων και επειδή προσφέρει εκατοντάδες χιλιάδες ποιοτικά διαμερίσματα σε χαμηλές τιμές, οι ιδιώτες ιδιοκτήτες αναγκάζονται να κρατούν και τα δικά τους ενοίκια χαμηλά για να παραμείνουν ανταγωνιστικοί.

Τα εισοδηματικά κριτήρια για να μπει κάποιος σε αυτά τα σπίτια είναι πολύ υψηλά (αφορούν περίπου το 75-80% του πληθυσμού). Έτσι, στα ίδια κτίρια μένουν μαζί χαμηλόμισθοι, φοιτητές και άτομα της μεσαίας τάξης, εμποδίζοντας τη δημιουργία γκέτο ή υποβαθμισμένων περιοχών.

Το σύστημα συντηρείται από έναν ειδικό φόρο 1% επί των μισθών (0,5% από τον εργαζόμενο και 0,5% από τον εργοδότη), ο οποίος επανεπενδύεται αποκλειστικά στην κατασκευή και ανακαίνιση κατοικιών.

Είναι φανερό λοιπόν ότι υπάρχει τρόπος αρκεί να υπάρχει βούληση;

Στην Ελλάδα υπάρχει;