ΟΤΑΝ ΦΟΒΑΣΑΙ ΤΟΝ ΠΟΥΤΙΝ, ΑΛΛΑ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΡΑΜΠ

 

 

 

 

 

 

 

 

του Γιώργου Χαρβαλιά

Στα μέσα της περασμένης εβδομάδας οι λεγόμενοι «πρόθυμοι» της Ευρώπης, αυτοί δηλαδή που ξύνονται για καβγά με τον Πούτιν, εξέδωσαν μία δήλωση «συμπαράστασης» υπέρ της Δανίας. Σε αντίθεση με τις συνήθεις επιθετικές κορόνες η διατύπωση ήταν νερόβραστη και προσεκτική, σχεδόν φοβική θα σας έλεγα, γιατί δεν απευθυνόταν στους Ρώσους. Στον Τραμπ απευθυνόταν, εκλιπαρώντας τον εμμέσως να…ξανασκεφτεί το θέμα της Γροιλανδίας!

Έρχονται, λοιπόν, στιγμές που η διεθνής πολιτική προσφέρει κωμικά σκετς τόσο καλοδουλεμένα ώστε ούτε η πιο καυστική σάτιρα θα μπορούσε να επινοήσει. Ένα από αυτά αφορά τη σημερινή αγωνία της Δανίας, μιας χώρας που το τελευταίο διάστημα είχε πάρει τον ρόλο του ευρωπαϊκού κήρυκα κατά της «ρωσικής απειλής» προειδοποιώντας για έναν επικείμενο εφιάλτη: Ότι οι Ρώσοι θα μπουκάρουν στα σπίτια μας και δεν θα αφήσουν ρουθούνι.

Ωραίο το σενάριο για πολεμικό blockbuster, όμως η σοβαρότερη απειλή που αντιμετωπίζει σήμερα η Δανία δεν έρχεται από τη Ρωσία. Έρχεται από τον μέχρι πρότινος στενότερο σύμμαχό της. Τις Ηνωμένες Πολιτείες του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος ποτέ δεν έκρυψε ότι θεωρεί τη Γροιλανδία στρατηγικό λάφυρο και τη Δανία έναν απλώς ενοχλητικό ιδιοκτήτη.

Η πρόσφατη αμφισβήτηση, ακόμη και με την επίκληση επικείμενης στρατιωτικής εισβολής, αποτέλεσε πραγματική ψυχρολουσία για τη μικρή σκανδιναβική χώρα που νόμιζε ότι είχε ξεπεράσει τον σκόπελο και… ο θείος Ντόναλντ είχε αποκοιμηθεί.

Οι Δανοί, ξέρετε, είναι ένα είδος Ευρωπαίων… πολυτελείας. Εκμεταλλεύονται τη διαδικασία της ενοποίησης στη γηραιά ήπειρο, όπως και όποτε θέλουν, μετέχουν στις δομές α λα καρτ, με το ένα πόδι μέσα και το άλλο έξω, αρνήθηκαν (σοφά) να υιοθετήσουν το ευρώ και μέχρι πρότινος είχαν εξασφαλίσει μια σειρά εξαιρέσεων από συλλογικές δράσεις σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας τις οποίες οι ίδιοι ανέστειλαν εν όψει της… ρωσικής απειλής.

Από τη δεκαετία του ’70 κατάφεραν να επιβάλουν τις ιδιοτροπίες τους με διαδοχικά δημοψηφίσματα που τρομοκρατούσαν τις Βρυξέλλες ότι θα χάσουν το… κελεπούρι και στο τέλος αποσπούσαν ένα είδος προνομιακής μεταχείρισης, ασύμμετρο σε σχέση με το μπόι και τη γεωπολιτική ισχύ της χώρας τους.

Οι Δανοί, βεβαίως, είναι πλούσιοι. Ανήκουν στον οικονομικά εύρωστο ευρωπαϊκό Βορρά. Αλλά ο πλούτος τους δεν οφείλεται σε κάποια μοναδικότητα, με εξαίρεση ίσως τον διεθνοπολιτικό τους πραγματισμό. Στις δύσκολες στιγμές επέλεγαν τη… βολική πλευρά της ιστορίας.

Τον Απρίλιο του 1940 οι Γερμανοί κατέλαβαν τη Δανία σχεδόν χωρίς να πέσει ντουφεκιά. Οι απώλειές τους περιορίστηκαν σε… δύο νεκρούς, λιγότερους δηλαδή από όσους χάθηκαν σε τροχαία δυστυχήματα κατά τη διάρκεια προετοιμασίας της επίθεσης!

Οι Γερμανοί εκτίμησαν αυτό το είδος της παθητικής παράδοσης και τους άφησαν στην ησυχία τους για μεγάλο διάστημα. Η χώρα δεν καταστράφηκε, όπως ακριβώς και στον Πρώτο Παγκόσμιο που τήρησε καθεστώς αυστηρής ουδετερότητας. Έτσι λοιπόν, στη νεότερη Ιστορία της η Δανία φρόντισε να αποφύγει τις μεγάλες συγκρούσεις, να ελαχιστοποιήσει το κόστος από τις παγκόσμιες συρράξεις, αλλά και να μετατρέψει τη γεωγραφική της θέση σε εμπορικό πλεονέκτημα. Χωρίς πολεμικά ερείπια, εμφύλιες διενέξεις και χαμένες γενιές προσανατολίστηκε στη ναυτιλία και στο παγκόσμιο εμπόριο, με κολοσσούς όπως η Maersk, ανέπτυξε ισχυρή φαρμακοβιομηχανία με αιχμή τη Novo Nordisk, αξιοποίησε υδρογονάνθρακες στη Βόρειο Θάλασσα, επένδυσε στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, αλλά ταυτόχρονα προστάτευσε και την πρωτογενή παραγωγή της, προσφέροντάς της εξαγωγικό προσανατολισμό.

Το πραγματικό πλεονέκτημα όμως των Δανών δεν ήταν η καινοτομία, αλλά η ικανότητα να αποφεύγουν τους καβγάδες. Μέχρι που πρόσφατα ψήφισαν για πρωθυπουργό μία ανόητη κυρία με εμμονές. Μία κυρία που έβλεπε στον ύπνο και τον ξύπνιο της τον Πούτιν να ορμά στο σπίτι της, αλλά σήμερα κινδυνεύει να χάσει τη Γροιλανδία από τον Τραμπ.

Η περίπτωση της Μέτε Φρεντέρικσεν είναι πραγματικά απίθανη. Από αυτές που ερμηνεύονται μόνο με κριτήρια απόλυτης βλακείας ή ιδιοτέλειας. Έπεισε τους Δανούς που την ψήφισαν ότι κινδυνεύουν και έσπευσε να στοιχηθεί μαζί με άλλους «χρήσιμους ηλίθιους» στο κλαμπ των προθύμων, απογειώνοντας το αφήγημα της ρωσικής απειλής με εμπρηστικές δηλώσεις.

Η κυρία Φρεντέρικσεν φαινόταν πεπεισμένη ότι o Πούτιν είχε βαλθεί να καταπιεί τη μικρή χώρα της. Γι’ αυτό και υποστήριζε ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν πρέπει να σταματήσει ποτέ! Κατά την άποψή της ο Ζελένσκι πρέπει να ενισχύεται χρηματοδοτικά και στρατιωτικά μέχρι να σβήσει ο ήλιος, ώστε να κρατούνται οι Ρώσοι απασχολημένοι και να μην εισβάλλουν στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Αν ο συλλογισμός σάς φαίνεται αστείος, κρατήστε και ότι αναφορικά με την ίδια τη Δανία δεν έχει κανένα απολύτως ιστορικό υπόβαθρο. Οι βαλτικές χώρες, που δεν κρύβουν ασφαλώς και τις ναζιστικές τους συμπάθειες, ας υποθέσουμε ότι έχουν προηγούμενα με τους Ρώσους. Η Δανία, όμως, στη νεότερη Ιστορία της ουδέποτε έχει «ακουμπιστεί» με το ρωσικό έθνος.

Τραυματική εμπειρία εδαφικού ακρωτηριασμού είναι αλήθεια ότι έχει υποστεί. Το 1864 στο Σλέσβιγκ Χόλσταϊν. Αλλά όχι από τους… Ρώσους, από τους Πρώσους!

Τον επόμενο αιώνα η Δανία γνώρισε και Κατοχή. Από τους Γερμανούς ναζί. Σοβιετικό άρμα μάχης οι Δανοί δεν έχουν δει παρά μόνο σε ταινίες. Κάπου εδώ, λοιπόν, αρχίζουν ο παραλογισμός και η γεωπολιτική ειρωνεία. Η πρωθυπουργός της Δανίας επένδυσε πολιτικά στον φόβο μιας ανύπαρκτης απειλής και υποτίμησε δραματικά τις βλέψεις ενός πανίσχυρου υποτιθέμενου συμμάχου.

Σήμερα, λοιπόν, η Δανία, αιφνιδιασμένη και τρομοκρατημένη, μυξοκλαίει και ζητάει την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Λυπούμαι, αλλά δεν θα συμμετέχω στο δράμα της, ούτε θα τη συμπονέσω. Αφήστε που, προσωπικά, αν ήμουν Γροιλανδός, θα προτιμούσα να με κυβερνάει ο Τραμπ με 100.000 δολάρια στην τσέπη παρά μία εμφανώς βλαμμένη που δεν κατάλαβε ποια είναι η απειλή για τη χώρα της.

Αλλά δεν είμαι Γροιλανδός. Έλληνας είμαι και θυμάμαι επίσης ότι η Δανία, χωρίς καν να είναι στο ευρώ, παρέδιδε μαθήματα δημοσιονομικής ηθικής την περίοδο των Μνημονίων. Τότε που η ελληνική κοινωνία κατέρρεε οικονομικά και θεσμικά η πολιτική σκηνή στη Δανία δεν διακρίθηκε για τη συμπόνια της. Αντιθέτως κυριάρχησε ένας λόγος απαξιωτικός, σχεδόν τιμωρητικός. Στη δανική Βουλή ακούστηκαν δηλώσεις για τα «40 χρόνια ελληνικής ανευθυνότητας», με συνέπεια η χώρα μας να παρουσιάζεται ως κραυγαλέο παράδειγμα προς αποφυγή.

Θυμάμαι επίσης και ότι ένας από τους πιο σκληρούς και ανάλγητους τοποτηρητές της τρόικας για λογαριασμό του ΔΝΤ ήταν Δανός. Ο ανεκδίηγητος κύριος Πολ Τόμσεν, που νόμιζε πως πραγματοποιεί περιοδεία σε αποικία της Υποσαχάριας Αφρικής.

Σήμερα, λοιπόν, η Δανία που μας κουνούσε το δάχτυλο την περίοδο των Μνημονίων, η ίδια Δανία που πρωτοστάτησε χωρίς κανέναν λόγο στο φαιδρό αφήγημα της ρωσικής απειλής, ανακαλύπτει ξαφνικά πανικόβλητη τον κυνισμό στις διεθνείς σχέσεις.

Ε, λυπάμαι, αλλά δεν συγκινούμαι. Όπως έστρωσε, ας κοιμηθεί.

 

Φρίντριχ Μερτς Καγκελάριος της Γερμανίας: «Επιτέλους βρίσκουμε ξανά τον δρόμο μας με την Ρωσία, που είναι ο μεγαλύτερος Ευρωπαϊκός μας γείτονας»

 

    

Πότε έγινε τέτοια στροφή υπέρ της Ρωσίας?
Είδαν τα σκούρα οι Ευρωπαίοι με τον Ντόναλτ Τραμπούκο Τράμπα και άλλαξαν τροπάριο
Επιμένουν ακόμα για τα 800 δις ευρώ για να κάνουν τον Ευρωπαϊκό στρατό??

Εν τω μεταξύ, ο «φωστήρας» του Χάρβαρντ ακόμα επιμένει ότι έχουμε πόλεμο με την Ρωσία...

«Όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος'»
στις μέρες μας μεταφράζεται και
«όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει πύραυλος Ισκαντέρ, Ζιρκόν, ή Ορέσνικ»

Ένας Ορέσνικ στο Λβόβ πριν από λίγες μέρες ήταν αρκετός για να αλλάξουν ρητορική των ΝΑΖΙστών της Γερμανίας και λοιπών δυτικών φασιστών αποικιοκρατών και από «πόλεμο με τη Ρωσία» να το γυρίσουν στο «γειτονική ευρωπαϊκή χώρα η Ρωσία» και «μελλοντική σύμμαχος η Ρωσία» και άλλες εμετικές απερίγραπτες φιλοφρονήσεις.

Επειδή είδαν τό ''φώς τό αληθινό'' (το φως τού Ορέσνικ δηλαδή) και πάγωσαν διότι είδαν το πιθανο μέλλον τους και τον αφανισμό τής σκατοχώρας τους κρεματόριο από προσώπου γης με τα Ρωσικά νέα οπλικά συστήματα πού ξεπερνάνε κάθε φαντασία!

Αλλά άς πρόσεχαν τα ΝΑΖΙστάκια της Γερμανίας με τα σάπια μουχλιασμένα σπίτια τους.

Όταν πατούσαν με τη ΝΑΖΙστική μπότα τους την Ελλάδα και την Κύπρο και πρόσφατα με τα μνημόνια τού θανάτου και επέβαλλαν κλείσιμο τραπεζών και κούρεμα καταθέσεων σαν ισχυροί πού νόμιζαν ότι ήταν δεν φαντάζονταν ότι θα φάνε την Ρωσική πίτσα!

Οι Ευρωπαίοι ΝΑΖΙστές τύπου Φρίντριχ Μέρτς και τύπου Μακρόν, Στάρμερ, Φον Ντερ Λάϊεν και Κάργια Κάλλος με τα πολυδιαφημισμένα ΜΑΪΜΟΥ βιογραφικά και τις πληρωμένες σπουδές στα ιδιωτικά δυτικά πανεπιστήμια (Εταιρίες) τού κώλου με τα πληρωμένα-εξαγορασμένα πτυχία, μεταπτυχιακά και ΜΑΪΜΟΥ διδακτορικά πού έπεισαν τούς αφελείς ότι είναι σπουδαίοι και σημαντικοί ενώ δέν είναι κάτι άλλο από ντενεκέδες ξεγάνωτοι και μπάζα τού αίσχιστου είδους...

Και ας μάς πουν πώς κατάφεραν τόσο «σημαντικοί» άνθρωποι πού ήταν να τα κάνουν τόσο άθλιες τις συνθήκες για να καταφέρουν να διαλύσουν και να αφανίσουν την Ευρώπη μέσα σε λίγα χρόνια!

Να λοιπόν που η φασιστική ιμπεριαλιστική Ευρώπη τους διαλύεται και πάει κατά διαόλου.

 

 

Αλεξάνδρα Σαμουσένκο και Μαρία Οκτιάμπερσκα: Γυναίκες της ΕΣΣΔ σε άρματα μάχης του κόκκινου στρατού

Αλεξάνδρα Σαμουσένκο μπροστά στο άρμα της πριν τη μάχη του Βερολίνου

  

Αλεξάνδρα Σαμουσένκο
Ηπρώτη γυναίκα Ίλαρχος διοικητής τεθωρακισμένου άρματος μάχης Τ-34/85 στην 1^η στρατιά τεθωρακισμένων αρμάτων μάχης του κόκκινου στρατού σε ηλικία 22 ετών.

Στην γιγαντιαία αρματομαχία στη μάχη του Κούρσκ κατέστρεψε 3 Γερμανικά άρματα Tiger και της απονεμήθηκε το παράσημο του κόκκινου αστεριού του τάγματος των αρμάτων μάχης της 1^ης στρατιάς της ΕΣΣΔ.

Όταν προήχθη σε Ίλαρχο (Λοχαγό) του κόκκινου στρατού έγινε διοικητής μιας Ίλης αρμάτων μάχης Τ-34/85.

Ήταν η μόνη γυναίκα στις τεθωρακισμένες δυνάμεις του κόκκινου στρατού.

Το 1945 στη μάχη του Βερολίνου, με δική της απόφαση, επέτρεψε να πολεμήσει με τη μονάδα της, έναν στρατιώτη από τις ΗΠΑ, τον λοχία Jojef Beirl, που είχε δραπετεύσει από Γερμανική αιχμαλωσία.

Η Αλεξάνδρα Σαμουσένκο πέθανε στις 03 Μαρτίου του 1945 σε ηλικία 23 ετών στο Τζούλφετς της Γερμανίας, ένα βράδυ κατά λάθος, από τις ερπύστριες ενός άρματος Τ-34/85 τη στιγμή που κινούνταν όπισθεν.
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
Μαρία Οκτιάμπερσκα, πάνω στον πυργίσκο του άρματος Τ-34/85

Μαρία Οκτιάμπερσκα
Ακόμα μια ηρωίδα του κόκκινου στρατού της ΕΣΣΔ

Η Μαρία μετά τον θάνατο του συζύγου της στα πεδία των μαχών κατατάχθηκε ως εθελόντρια στον κόκκινο στρατό. Εκπαιδεύτηκε ως οδηγός και τεχνικός μηχανικός αρμάτων μάχης Τ-34. Ονόμασε το τεθωρακισμένο άρμα μάχης που διοικούσε «ΜΧΟΜΕΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑ».

Η Μαρία Οκτιάνμπερσκα πούλησε όλη την περιουσία της για να συμβάλει στη δωρεά ενός άρματος μάχης στον κόκκινο στρατό.

Η Μαρία πέθανε το 1944 από τραύμα κατά τη διάρκεια μάχης και της απονεμήθηκε το παράσημο της ηρωίδας του κόκκινου στρατού της ΕΣΣΔ και ήταν η πρώτη γυναίκα οδηγός θωρακισμένου άρματος μάχης που της απονεμήθηκε ο τίτλος μιας τόσο μεγάλης διάκρισης.   

   

Ο μεγάλος λογοτέχνης Μενέλαος Λουντέμης (Δημήτρης Βαλασιάδης)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Ήταν λουστράκος, Λαντζιέρης, Δάσκαλος και ψάλτης. Επιστάτης, Πρόσφυγας της Μικράς Ασίας, Περιπλανώμενος, Περπάτησε με τα καραβάνια, Με τα μπουλούκια. Να φτάσει κάπου, να στεριώσει. Διωγμένος από τα σχολεία της χώρας.

ΕΑΜίτης. Γραμματέας στη λέσχη διανοούμενων. 

Ήταν κομμουνιστής. 

Ήταν κρατούμενος. 

Ήταν εξόριστος στο Μακρονήσι, στον Άη-Στράτη. 

Είχε την καταδίκη για την εσχάτη προδοσία. 

Είχε την απόφαση που έλεγε εις θάνατον.

Ήταν συγκρατούμενος του Ρίτσου, του Κατράκη. 

Έχασε την ελληνική ιθαγένεια από τους δικτάτορες. 

Δεν έγραφε για να γράψει. Δεν τον ενδιέφερε η Τέχνη απλώς για την τέχνη. Την κοινωνική εκμετάλλευση ήθελε να πει, την ταξική ανισότητα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Άκουσε το κατηγορητήριο κι είπε: 

«Ναι, είμαι ένοχος. Όχι όμως γι' αυτά που έγραψα, αλλά γι' αυτά που δεν έγραψα και ακριβώς γιατί δεν τα έγραψα. Κατηγορούμαι ότι έγραψα για τους απλούς ανθρώπους, για τους ανθρώπους του μόχθου, για τους φτωχούς. Μα για ποιους έπρεπε να γράψω; Εγώ αυτούς γνώρισα, αυτούς αγάπησα, μαζί τους μοιράστηκα και τις χαρές και τις πίκρες μου. Δίπλα τους γεύτηκα κι εγώ την πίκρα της εκμετάλλευσης και της κοινωνικής αδικίας και ήταν οι μόνοι που μου συμπαραστάθηκαν. Γι' αυτό και αισθάνομαι φταίχτης που δεν έγραψα όσα έπρεπε να γράψω γι' αυτούς».

Κι όταν απολογούμενος, δέχτηκε παρέμβαση του προέδρου, όταν του είπαν «αν πράγματι νιώθεις στοργή για το παιδί και τη γυναίκα σου, θα 'πρεπε να 'χεις κάνει δήλωση αποκήρυξης του ΚΚΕ» εκείνος απάντησε: «Χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να γίνουν τα τέσσερα πόδια δύο. Δεν θα τα κάνω πάλι τέσσερα εγώ».

Κι έγραψε για ένα παιδί που μετράει τα άστρα. 

Και πως «Κείνο το βράδυ σώπαιναν οι λύκοι γιατί ουρλιάζανε οι άνθρωποι». 

Και είπε, ναι, «Αγαπώ θα πει εγώ αγαπώ το τι κάνει ο άλλος είναι δική του δουλειά» 

και έτσι είναι «Στον έρωτα μήπως όλες οι φορές που αγαπούμε δεν είναι πρώτες;» 

Και είπε «να πάμε να κοιμηθούμε, αγρυπνά εκείνος για εμάς». 

Και δίκιο είχε: «Γνώρισα τους ανθρώπους και αγάπησα τα ζώα» 

Και μια μέρα ήρθε, έγραψε, και φώτισε την καταπακτή του κι έγινε φως. 

Και έγραψε για «τα ψέματα που ειπώθηκαν, και ντράπηκαν αυτά μιας και δεν ντράπηκαν τα στόματα που τα είπαν». 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Και αγάπησε τους ερημωμένους, μίλησε για τους καταπιεσμένους, τους δυστυχισμένους από έρωτα, τους έρωτες που έψαχναν να βρουν ένα γραμμόφωνο, τους αόρατους της κοινωνίας που η κοινωνία έβαλε στο περιθώριο και ποτέ κανείς δεν θέλει να μιλά, εκείνους που δεν είναι παρά κουρασμένοι περπατητές που ακουμπούν στη ρίζα μιας ελιάς ν’ ακούσουν το τραγούδι των γρύλων.

Ο Μενέλαος Λουντέμης φυσικά. 
Ο «Έλα δω βρε μικρό μου, να της πω… Ποιον πας κι αγαπάς;» 
Ο Μενέλαος Λουντέμης που ρώτησε: «Γιατί κλείνεις τα μάτια σου; Νυστάζεις ή πονάς;». 

Ο Λουντέμης που μας είπε: «Έλα. Ο,τι κι αν είναι θα περάσει. Μάζεψε την ψυχή σου κι όρμα». 

Ο Μενέλαος Λουντέμης με αυτήν την ακαταμάχητη τρυφερότητα: «Γιατί οφείλουμε στον άνθρωπο κάτι παραπάνω από τροφή και νερό. Γιατί οφείλουμε στον άνθρωπο συμπαράσταση»

Ο Λουντέμης με το: «Επειδή κι ο ίδιος ήταν αυτό που ο ίδιος έγραψε: Πόνεσε, κλάψε, πείνα. Μόνο μην κάνεις τον άλλον να πονέσει και να πεινά».

«Κι εσύ φημισμένε, εσύ δοξασμένε, Εσύ δυνατέ… ένα μόνο ξέρε: Πως όσο ψηλά κι αν ανέβεις, Ποτέ δε θα φτάσεις το μπόι των χαμηλών που θυσιάστηκαν για ψηλά πράγματα!»

Όποτε κοιτώ αυτή τη φωτογραφία του, μου έρχεται στο νου ο στίχος του συγκρατούμενού του, του μεγάλου ποιητή μας τον Γιάννη Ρίτσου. Τονίζω το συγκρατούμενος επειδή το θεωρώ πάντα ανώτερο, πιο μεγάλο κι ιερό και ιδανικό και άπιαστο από την εξαίσια ποιητική, απ' των ανθρώπων τη γραφή.

Ο σύντροφος γεννήθηκε σαν σήμερα. 

Ο μεγάλος λογοτέχνης Μενέλαος Λουντέμης (Δημήτρης Βαλασιάδης) 

Ο Λουντέμης που για μέρες περπατούσε μαζί με τα μπουλούκια. 

 

«Θεέ μου, τι μάτια πάναστρα». Γιάννης Ρίτσος

Θα πιάσω ξανά τα όπλα αν χρειαστεί!! Απάντηση του Προέδρου της Κολομβίας Gustavo Petro στον Τράμπ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η απάντηση στον Trump: Θα πιάσω ξανά τα όπλα αν χρειαστεί!! 
Gustavo Petro (πρόεδρος Κολομβίας): Δεν είμαι έμπορος ναρκωτικών

https://www.bankingnews.gr/diethni/articles/848092/i-apantisi-ston-trump-tha-piaso-ksana-ta-opla-an-xreiastei-petro-proedros-kolomvias-den-eimai-emporos-narkotikon

 Τους ισχυρισμούς του Αμερικανού προέδρου, Donald Trump ότι... είναι διακινητής ναρκωτικών... κατέρριψε ο πρόεδρος της Κολομβίας, Gustavo Petro.

«Σταματήστε να με δυσφημείτε, κύριε Trump», είπε ο Petro.

 «Δεν απειλείς έτσι έναν Λατινοαμερικάνο πρόεδρο που προέκυψε από τον ένοπλο αγώνα και από τον λαό της Κολομβίας που πάλεψε για την Ειρήνη» τόνισε ο Petro κατόπιν των αναφορών του Trump ότι δεν θα ήταν αντίθετος σε μια στρατιωτική επέμβαση στην Κολομβία...

 «Η Κολομβία είναι πολύ άρρωστη επίσης, την κυβερνά άρρωστος τύπος, που του αρέσει να φτιάχνει κοκαΐνη και να την πουλάει στις ΗΠΑ, και δεν θα το κάνει για πολύ ακόμη», είπε ο Trump.

 «Δεν είμαι έμπορος ναρκωτικών. Η μοναδική μου περιουσία είναι το οικογενειακό σπίτι, το οποίο συνεχίζω να πληρώνω από τον μισθό μου. Οι τραπεζικές μου καταστάσεις δημοσιεύτηκαν. Κανείς δεν θα μπορέσει να πει ότι ξόδεψα περισσότερα από όσα είναι ο μισθός μου. Δεν είμαι αχόρταγος», ανέφερε ο Petro, τονίζοντας ότι πολέμησε την εξάπλωση της κοκαΐνης και «έδωσε εντολή για την μεγαλύτερη κατάσχεση κοκαΐνης στην ιστορία».

 Ο πρόεδρος Petro δήλωσε ότι έχει ήδη δώσει εντολή στους στρατιώτες του ότι οποιοσδήποτε διοικητής των ενόπλων δυνάμεων προτιμήσει την αμερικανική σημαία από την κολομβιανή θα «απολυθεί αμέσως από τον στρατό».

 Επίσης, ο Petro υποσχέθηκε ότι «θα πιάσει ξανά το όπλο», αν το απαιτήσει η κατάσταση.

 Παράλληλα υπογράμμισε ότι «πιστεύει στον λαό του», ο οποίος «θα τον προστατέψει από οποιαδήποτε παράνομη πράξη βίας».

 Ανέφερε επίσης ότι οι δυνάμεις ασφαλείας της χώρας έχουν ήδη λάβει εντολή να «πυροβολούν κατά των κατακτητών».

 Ο Petro δήλωσε ότι σε περίπτωση σύλληψής του, «η λαϊκή οργή» θα «απελευθερωθεί», καθώς η πλειοψηφία των Κολομβιανών «αγαπούν και σέβονται τον πρόεδρο».

www.bankingnews.gr

 

Επιχείρηση «Κόνδωρ»: Ένα οργανωμένο έγκλημα που έμεινε στην αφάνεια

 Ένα οργανωμένο έγκλημα που έμεινε στην αφάνεια 

Του Δημήτρη Άγα

23 Μαρτίου 2022

Η επιχείρηση «Κόνδωρ» ήταν ένα καλά σχεδιασμένο σύστημα, με το οποίο κυβερνήσεις χωρών της Λατινικής Αμερικής και κατά κύριο λόγο της Αργεντινής, της Βραζιλίας, της Χιλής, της Βολιβίας, της Ουρουγουάης και της Παραγουάης αντάλλαζαν πληροφορίες σχετικά με αντιφρονούντες, με σκοπό να οδηγηθούν στη σύλληψή τους. Η συνεργασία αυτή ξεκίνησε από τις δεκαετίες του 1950 και του 1960, ενώ κατά τις δύο επόμενες δεκαετίες έλαβε και το όνομα «Κόνδωρ», αποκτώντας πιο επίσημη και οργανωμένη προσπάθεια καταπολέμησης των αντίθετων προς τα καθεστώτα φωνών. Μέσω των πληροφοριών που λάμβαναν, οι υπεύθυνοι για την εκπόνηση της επιχείρησης αυτής συλλάμβαναν, βασάνιζαν και εκτελούσαν πρόσωπα, που θεωρούνταν απειλή για τα καθεστώτα των χωρών αυτών. Τα πρόσωπα αυτά οδηγούνταν στην αγχόνη με το πρόσχημα ότι οι ιδεολογίες τους δεν ανήκαν στον δυτικό πολιτισμό και ότι δεν ήταν χριστιανοί, τα οποία συνεπάγονταν ότι ήταν εχθροί του καθεστώτος, ακόμα και αν απλώς είχαν μία αντίθετη πολιτική άποψη την οποία δεν εκδήλωναν.

Πώς φτάσαμε, όμως, ως εκεί; Όλα ξεκίνησαν μετά τον Β` Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η φτώχεια είχε χτυπήσει το μεγαλύτερο ποσοστό των κατοίκων των χωρών της Λατινικής Αμερικής. Την εξουσία είχαν στα χέρια τους δικτάτορες που συγκέντρωναν στα πρόσωπά τους υπερεξουσίες και άφηναν τον λαό να υποσιτίζεται και να ζει κάτω από χείριστες συνθήκες, ανήμπορος να ζήσει αξιοπρεπώς. Κατά την περίοδο εκείνη, οι φτωχοί πληθυσμοί αντιδρούσαν, διεκδικώντας περισσότερα δικαιώματα και ένα καλύτερο επίπεδο ζωής. Οι διαδηλώσεις και οι διαμαρτυρίες, τις οποίες οργάνωναν, καταπνίγονταν από τις αστυνομικές δυνάμεις των καθεστώτων. Ιθύνων νους και βοηθός στην ακμή αυτών των δικτατοριών ήταν οι Η.Π.Α. που παρείχαν όλα τα μέσα για να ανέβουν και να παραμείνουν στην εξουσία άτομα του περιβάλλοντός τους, που θα προωθούσαν τα αμερικανικά συμφέροντα εντός των χωρών της Λατινικής Αμερικής. Τα σημαντικότερα από αυτά τα άτομα ήταν ο Αργεντίνος Videla, ο Βολιβιανός Banzer, ο Χιλιανός Pinochet, o Παραγουανός Stroessner, ο Περουβιανός Bermudez, o Ουρουγουανός Mendez και οι Βραζιλιάνοι Silva, Medici, Geisel, Figueiredo.

Τα αιτήματα των αντιφρονούντων ήταν η συμμετοχή τους στις πολιτικές διαδικασίες, η αγροτική μεταρρύθμιση, η δικαιοσύνη, η ισότητα και η δωρεάν παιδεία. Βρήκαν, όμως, απέναντί τους τις ισχυρές Η.Π.Α., οι οποίες σε ρόλο χορηγού και συνεργάτη των δικτατόρων παρείχαν τη βοήθεια στα καθεστώτα, ώστε να ανακαλύψουν, να εξορίσουν, να βασανίσουν και να σκοτώσουν οποιονδήποτε είχε διαφορετικά πιστεύω από τα δικά τους. Το κλίμα τρομοκρατίας ήταν τεράστιο και οι πολίτες δυσκολεύονταν να ορθώσουν ανάστημα, φοβούμενοι τις επιπτώσεις. Οι αντιφρονούντες δε φοβόντουσαν μόνο για τους εαυτούς τους, αλλά έπρεπε να υπολογίζουν και τα παιδιά τους, τα οποία πολλές φορές έπεφταν θύματα απαγωγής και εξαφανίζονταν.

 Στην επιχείρηση «Κόνδωρ» υπήρξε πλήρης συνεργασία των χωρών της Λατινικής Αμερικής, καθώς οι μυστικές υπηρεσίες αντάλλαζαν πληροφορίες, ώστε να εντοπίσουν όλους τους αντιφρονούντες. Ειδικά σώματα, που εργάζονταν για την επιχείρηση «Κόνδωρ», μετακινούνταν μεταξύ των χωρών, ώστε να συλλάβουν συμπατριώτες τους, που ήταν ή θεωρούνταν αντιφρονούντες, και να τους οδηγήσουν πίσω στη χώρα τους. Οι περισσότεροι εξαφανίστηκαν, ενώ εκατοντάδες πετάχτηκαν στη θάλασσα από αεροπλάνα ή ελικόπτερα. Ακόμα, υπήρχε και μια ομάδα εκτελεστών, οι οποίοι ταξίδευαν από χώρα σε χώρα και σκότωναν πρόσωπα, που θεωρούνταν ιδιαίτερα σημαντικά και είχαν απήχηση στον πληθυσμό, οπότε μπορούσαν να δημιουργήσουν προβλήματα στις δικτατορίες. Τέτοια πρόσωπα ήταν ο Ernesto “Che” Guevara, ο οποίος εντοπίστηκε και εκτελέστηκε στη Βολιβία το 1967, όπου είχε ταξιδέψει για την οργάνωση της επανάστασης, με σκοπό την κατάληψη της εξουσίας.

Εκτός από τον “Che” Guevara, υπήρξαν και άλλα πολλά θύματα της «τρίτης φάσης», όπως ονομάστηκε το σχέδιο για την εκτέλεση προσωπικοτήτων με μεγάλη επιρροή στους πολίτες. Ένα τέτοιο παράδειγμα ήταν η εκτέλεση δύο Ουρουγουανών νομοθετών, του Zelmar Michelini και του Hector Gutierrez Ruiz. Αυτοί είχαν κανονίσει μία συνάντηση στο Buenos Aires με επιφανείς πολίτες και στρατιωτικούς, που θα αφορούσε το ενδεχόμενο πίεσης της κυβέρνησης, ώστε η Ουρουγουάη να οδηγηθεί σε εκλογές, με την ελπίδα αλλαγής κυβέρνησης. Την επόμενη εβδομάδα, με τη συνεργασία των ουρουγουανικών και των αργεντίνικων αρχών, οι δύο άντρες απήχθησαν και βρέθηκαν νεκροί μερικές μέρες μετά. Επίσης, χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Χιλιανού στρατηγού Carlos Prats και της συζύγου του, που βρέθηκαν νεκροί στο Buenos Aires το 1974, αλλά και του Orlando Leterier, ο οποίος ήταν υπουργός στην κυβέρνηση Allende και βρέθηκε νεκρός στην Ουάσινγκτον το 1976. Άλλη μια περίπτωση, μεταξύ πολλών άλλων, ήταν αυτή του πρώην Προέδρου της Βολιβίας Juan Jose Torres, ο οποίος βρέθηκε νεκρός το 1976 στο Buenos Aires.

 Οι Η.Π.Α. συνέβαλαν, ως φαίνεται, στην εξαθλίωση των χωρών της Λατινικής Αμερικής και παρείχαν την κατάλληλη υποστήριξη στους δικτάτορες, ώστε να εκτελέσουν το σχέδιο αυτό. Οι πολίτες δεν είχαν περιθώρια αντίδρασης. Ο οικονομικός στραγγαλισμός των δεκαετιών αυτών ήταν αναπόφευκτος και αποτελεί το αίτιο για το σημερινό χαμηλό βιοτικό επίπεδο που παρατηρείται στη Λατινική Αμερική. Πρόκειται για εγκλήματα που έμειναν ατιμώρητα και επέφεραν τη φτώχεια και τον θάνατο σε χιλιάδες πολίτες. Ακόμα και αν έχει περάσει σχεδόν απαρατήρητο σε μεγάλο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού, η επιχείρηση «Κόνδωρ» είναι ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα που έχουν γίνει στην παγκόσμια ιστορία.

 

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1) McSherry, J. Patrice (2005), Predatory States: Operation Condor and Covert War in Latin America, U.S.A., Rowman & Littlefield Publishers, Inc.

2) Tremlett, Giles (2020), από την ιστοσελίδα The Guardian, στο “Operation Condor: The cold war conspiracy that terrorised South America”,  

Λεπτομέρειες εδώ: 

Link: https://www.theguardian.com/news/2020/sep/03/operation-condor-the-illegal-state-network-that-terrorised-south-america